Octavie Wolters http://www.octaviewolters.nl Octavie Wolters; Neerlandicus. Schrijver, illustrator. nl-nl Mon, 20 Nov 2017 22:14:07 +0100 Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters 15 Octavie Wolters http://octaviewolters.nl/images/octaviewolters.jpg http://www.octaviewolters.nl Onderworpen aan het woord Als je op ieder moment van de dag denkt: dit kan ik misschien gebruiken. Bij ieder gesprek, bij ieder gevoel. Bij alles wat je ziet. Tijdens het wandelen met de hond, het boodschappen doen, onder de douche, in bed. Elk takje heeft betekenis, de rimpel in het water, elke hint van sfeer, elke geur. Gedachteloos bestaat niet meer, staren is peinzen geworden.Wekenlang, misschien wel maandenlang, zweefde ik op het randje. Het schrijven aan het tweede boek ging traag, ik bouwde de karakters op, sneed het verhaal uit. Zoekend, aarzelend. Als op de grote zwarte tegels aan de rand van het buitenbad, mijn tenen over de rand. De lucht en het water van het mooiste blauw. Ik wilde erin, het water om me heen voelen, onderdompelen. Maar toch stelde ik het uit. De warmte van de zon op mijn huid, de stemmen van de mensen in de verte, de wereld. Ik wist dat er geen weg meer terug zou zijn als ik eenmaal gesprongen was. Dan zou de eenzaamheid me pakken, de geluiddichtheid van het grote bassin, alleen ik, en verder niemand.Je weet dat je gesprongen bent als je los bent van de wereld. Je doet niet meer mee, je bent toeschouwer geworden. Je leven is de brandstof voor je boek, je kunt niet anders dan het ondergaan. Onderworpen aan het woord. De personages zijn opgestaan en lopen hun eigen weg, het verhaal trekt zich niets meer van me aan. Het boek heeft me overgenomen, ik leef niet meer, ik ben alleen nog maar getuige. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/getuige http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/getuige Sun, 02 Apr 2017 00:00:00 +0200 dossier-voorland Het boekenbal Het was geweldig, het boekenbal. Ik zou nu het verhaal kunnen vertellen over dat ik als vijftienjarig meisje krantenknipsels van Mulisch boven mijn bed hing, en droomde dat ik ooit zelf een boek ging uitbrengen, dat ik er dan bij zou zijn, bij dat boekenbal, en ik samen met de grote meester over literatuur zou spreken. Ik zou kunnen zeggen dat mijn droom gisteren uitkwam. Maar ach, dat zou wel erg melancholisch worden, en bovendien niet waar, want Mulisch is dood. Over literatuur sprak ik gisteravond wel, mooie, bijzondere gesprekken, en ik had een baljurk waarmee ik die middag in de trein naar Amsterdam was gereisd. Mijn medepassagiers hadden hun wenkbrauwen gefronst bij de aanblik van de wijduitstaande rok van kant en tule die bijna twee stoelen bezet hield. Ik had geprobeerd te seinen dat ik een excuus had, het boekenbal, het b oacute;ekenbal! Maar vooral, ja vooral danste ik de nacht door, in de mist van de rookmachine, in een wolk van zilveren confetti, tot mijn tenen gevoelloos waren en ik mijn hakkenschoenen uitschopte in de hal. De koelte van de vooroorlogse tegeltjes van Paradiso trok in mijn voetzolen. Daar keek ik naar iedereen die voorbij kwam, de schrijvers, de boekenvakkers, een eindeloze stroom mensen die eacute; eacute;n ding gemeen hebben: liefde voor het boek.En ik was erbij. Toch een droom, maar dan een echte. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-boekenbal http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-boekenbal Mon, 27 Mar 2017 00:00:00 +0200 dossier-voorland Uit Het Financieele Dagblad Goed verhaal, jammer van de laatste zinnen. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/uit-het-financieele-dagblad http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/uit-het-financieele-dagblad Wed, 15 Mar 2017 00:00:00 +0100 dossier-voorland De ervaring van het metaforische beeld Dagblad van het Noorden, 10 februari 2017.Als je ogen over de woorden van de recensent schieten, en je bij iedere zin denkt: laat het goed zijn, laat het goed zijn. LAAT HET ALSJEBLIEFT GOED ZIJN. En dat je dan bij het laatste woord komt, en alles was goed. Want ik kan best tegen kritiek, maar laten we eerlijk zijn, een goede recensie is zoveel beter te verteren. Mijn diepste drijfveer om te schrijven is misschien wel dat ik hoop dat mensen me begrijpen. Dat er iemand opstaat die iets herkent. Niet alleen zijn. De gekozen weg is misschien wel de eenzaamste weg, want er is weinig eenzamer dan kunst maken, schrijven. Je cre euml;ert een metaforisch beeld in geschrift en dan is het maar afwachten of je dat zo hebt gedaan dat wat je wilde zeggen ook daadwerkelijk ervaren wordt.Een goede recensie, dat is meer dan mooie woorden over je boek. Het geeft -heel even- het gevoel dat je niet alleen bent. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/de-ervaring-van-het-metaforische-beeld http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/de-ervaring-van-het-metaforische-beeld Thu, 16 Feb 2017 00:00:00 +0100 dossier-voorland Leesclub De Gouden Appels H eacute;! Je lijkt helemaal niet op je auteursfoto! Zes paar verwonderde ogen keken van het knotje op de zwartwit foto naar mijn lange losse haren in het echt.Leesclub De Gouden Appels had me een tijdje geleden gevraagd of ik bij de bespreking van Voorland wilde zijn en ik had enthousiast ja gezegd. Mooi leek me dat, eindelijk eens echt over mijn boek praten met mensen die het goed gelezen hadden. Maar nu ik in de ruime woonkamer zat, zes Voorlands op de eikenhouten eettafel, kreeg ik het een beetje benauwd. Misschien vonden ze er wel helemaal niks aan en hadden ze geen moeite om dat uitgebreid met me te delen.Maar dat was natuurlijk niet zo. Het was alleen maar leuk, en gezellig. Somber vonden ze het boek, ja, dat wel. Maar ook prachtig. En ze wilden Otto een schop onder zijn kont geven. Maar ja, dat wilde ik ook, dat was de bedoeling. Uiterst benieuwd waren ze naar mijn tweede boek. Ik beet op mijn tong om niet te veel te vertellen, terwijl ik niets liever wilde, want daar zit ik nu midden in. Dat is wel jammer aan het schrijversvak, je loopt nooit synchroon met je publiek. Op het moment dat je zelf het meest bezield bent van wat je schrijft, kun je er niets over kwijt. En op het moment dat iedereen alles over je boek wil weten, zit jij met je hoofd al in het volgende verhaal.Ach ja. We vonden het erg spannend dat je kwam, bekenden de Gouden Appels toen ik opstond om te vertrekken, maar we vonden het ontzettend leuk. Nou. Insgelijks. (De illustratie maakte ik alweer een tijd geleden, voor het omslag van het boek Learning communities, informal learning and the humanities, het proefschrift van M. van Herten over leesclubs.) http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/leesclub-de-gouden-appels http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/leesclub-de-gouden-appels Wed, 01 Feb 2017 00:00:00 +0100 dossier-voorland Kritiek Ik schreef Voorland precies zoals ik het wilde schrijven. Concessieloos en uitgesproken. Ik ben nooit tegemoet gekomen aan de gedachte dat ik het wellicht aantrekkelijker zou kunnen maken voor een -misschien- groter of ander publiek; eenvoudiger misschien, minder literair, spannender en met een moord of met een fijn en liefdevol einde. In de aanloop naar de publicatie vermoedde ik dat ik kritiek kon verwachten in dezelfde lijn als mijn werkwijze, ongenuanceerd: you love it or you hate it. Mijn literaire kritiek is, tot nu toe, onder te verdelen in drie categorie euml;n. Ten eerste is er de positieve kritiek, ten tweede is er de negatieve kritiek en dan is er nog de derde soort: de kritiek die voor de gever negatief is maar voor de schrijver positief. Als buitencategorie wil ik ook nog graag Het Grote Onbegrip noemen.Positieve reacties zijn fijn, ik mag me verheugen over een aanzienlijke groep lezers die ronduit enthousiast is over mijn boek, mensen die erg onder de indruk zijn, die herkennen wat ik schreef en soms zelfs tot tranen geroerd zijn. Daar tegenover staat tweede categorie: de negatieve kritiek. Er zijn lezers die mijn boek te triest vinden. Die vinden dat er te weinig in gebeurt, dat het openbarsten van een te vol koffer al een grote gebeurtenis is, daar hebben ze moeite mee.De derde categorie: kritiek die voor de gever negatief is maar voor de auteur positief. Iemand verweet me Mulischiaans academisme: hij vond de structuur te alom aanwezig, de compositie had een te grote rol. Voor hem was dat geen compliment, voor mij is de term Mulischiaans academisme het hoogste haalbare, dit was namelijk exact wat ik ambieerde. In de buitencategorie is er Het Grote Onbegrip. Een recensent schreef dat de door mij opgevoerde leerlinge van Wolf Haasting wellicht aantrekkelijk was. Iedere goede lezer zal zien dat de leerlinge verre van aantrekkelijk is, dat ze juist de belichaming is van Wolfs afkeer van de mensheid. Ook verweet iemand me clich eacute;matig schrijven, de gewoonheid van de karakters. Als ik had gewild had ik een boek kunnen schrijven over een eacute; eacute;nogige circusartiest, maar dat wilde ik niet. Ik wilde een boek schrijven over de mens in al zijn onbetekenendheid, in al zijn kleinheid. We kunnen allemaal wel denken dat we bijzonder zijn, maar dat zijn we niet. Alle mensen voor ons en na ons doen precies hetzelfde als wij: een beetje ronddolen op deze aarde, en dan sterven. Ik was door mijn werk met landelijke exposure gewend aan meningen over mijzelf en wat ik maak. Er ligt een laagje om mijn ziel dat ik zorgvuldig heb opgebouwd in de afgelopen jaren. Negatieve kritiek kan ik tamelijk goed langs me neerleggen, ik kan me heel goed voorstellen dat niet iedereen mijn boek begrijpt of herkent, dat vind ik niet erg. Bovendien zijn de liefhebbers van Voorland talrijk en omschrijven ze hun lof weelderig en in overvloed, dat brengt een mooie balans. Onbegrip daarentegen is wel wat lastiger; het maakt me machteloos, ik zou soms graag willen uitleggen waarom ik bepaalde keuzes heb gemaakt. Maar tegelijkertijd zit daarin ook de kracht. Over alles in Voorland is nagedacht, ik schreef niets voor niets. Concessieloos en uitgesproken. Onbegrip kaatst daarin met een boogje terug op de lezer, precies daar waar het hoort. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/kritiek http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/kritiek Wed, 18 Jan 2017 00:00:00 +0100 dossier-voorland De romantische schrijver Schrijven, daar is niets romantisch aan, zeggen sommige schrijvers. Je gaat zitten en je begint, geen gezeur. Het is gewoon werk. Daar ben ik het op zich wel mee eens. Geen gejammer, gewoon doen.Maar. Ook weer niet.Ik wil nog wel eens de getergde schrijver uithangen. Je doet alsof het een enorme tour de force is, dat schrijven, zei een gewaardeerde collega ooit op een auteursfeestje.Biertje, wijntje, diep gesprek.We moesten er allebei om lachen. Dat vind ik ook. Soms. antwoordde ik.Voorland is een ontzettend gecomponeerd boek. De structuur is optimaal strak, de eerste zin staat in een lijnrecht verband met de laatste, en alles hangt onlosmakelijk met elkaar samen. Er gebeurt niets voor niets. Het is een soort mathematisch principe: zelfs op het kleinste woordniveau moet het verhaal dienstbaar zijn aan de structuur. Dat was soms een mentale krachtinspanning maar daarover zal ik nooit klagen. Dit is werk, het zijn de zakelijke randvoorwaarden die ik hard en meedogenloos schiep, waarvoor ik mijn intelligentie inzette, alle touwtjes strak in handen.Het echte moeilijke viel ver buiten het technische aspect: in Voorland gebeurt meer niet dan wel. Hoe schrijf je dingen op die niet gebeuren? Hoe maak je de woorden duidelijk die nooit gesproken worden? Hoe schep je een sfeer die immer afwezig is? Ik weet het niet. Het boek is 2,5 maand uit en ik weet het nog steeds niet. Uit de reacties die ik krijg, maak ik op dat het me gelukt is, maar ik weet niet meer hoe ik het heb gedaan. Het is een proces dat ongrijpbaar is, dat zich ergens heeft afgespeeld waar ik geen notie meer van heb. En dat me steeds opnieuw laat twijfelen of ik het ooit kan reproduceren.En dat, dat is het romantische deel van het schrijverschap.Dat is geen werk, dat is ondergaan. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/de-romantische-schrijver http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/de-romantische-schrijver Fri, 13 Jan 2017 00:00:00 +0100 dossier-voorland Voorland in de media Dit zeer fraaie debuut is een pleidooi voor de troost van onvermijdelijkheid. Een plot van verschillende mensenlevens zit klemvast tussen een proloog en epiloog over de natuur en voelt inderdaad als onontsnapbaar, omdat Wolters alle gebeurtenissen in het leven van haar personages met de veranderingen der seizoenen verbindt. Dat is heel mooi gedaan. - Dagblad van het Noorden Door de lezing van de debuutroman Voorland van Octavie Wolters word ik onontkoombaar teruggevoerd naar de streek van mijn jeugd: Midden-Limburg, eind jaren zestig. En wat kan Octavie schrijven. Schilderen met taal is het. Ze roept landschappen, sferen, situaties op alsof je er zelf bij bent, er middenin zit. Beklemmend beeldend en zintuiglijk. - Peter Nissen, hoogleraar kerkgeschiedenis De stijl van het boek is doordrenkt met de thematiek. En dat werkt. Het trage tempo, het pijnlijke niets (of lsquo;alles rsquo;): stilistisch is het boek zeker geslaagd. (...) Structuur en parallellen, gekoppeld aan symboliek en thematiek, zoals uitgevoerd in dit boek ndash; dat doet zeker denken aan Mulisch (...). -De Letterzetter Er is sprake van een pakkende stijl van schrijven, vele motieven (...), een geweldig thema, fraai uitgewerkte karakters, schitterende tijdssprongen en po euml;tisch proza.-Boekbloggenderwijs Enerzijds is dit een roman met een stil, langzaam maar diepzinnig verhaal. Je kunt er niet omheen, Octavie Wolters heeft haar debuut neergeschreven in een filmische taal. (...) Een veelbeloven debuut van een schrijver die een uitzonderlijke schrijftaal hanteert (...) -Hebban Wolters cre euml;ert de optimale sfeer om haar verhaal over te kunnen brengen. In de eenzame, kille, goed beschreven omgeving groeien haar personages uit tot elementen van de maatschappij en schakels in het leven. (...) Met prachtige tegenstellingen tussen leven en dood, ziekte en gezondheid weet ze haar thema naar voren te brengen. -Tzum Fijnzinnig debuut van een taalvirtuoos. Het dwingende ritme kruipt onder je huid. De moeizame levens van drie generaties goedbedoelende maar onmachtige mensen vallen in het niet bij de prachtige beschrijvingen van het landschap waarin ze geworteld zijn. - Zin Magazine Prachtig geschreven, traag en opmerkzaam. - Frans Pollux via Goodreads Een mooi, verstild boek met prachtige observaties. - Iris Boter via Goodreads Dit boek is het best te omschrijven als natuurpo euml;zie in proza . - Laurens Tieleman via Goodreads http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/voorland-in-de-media http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/voorland-in-de-media Sat, 17 Dec 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland Fotografie bij Voorland Tijdens het schrijven van Voorland heb ik het gebied gefotografeerd dat ik als decor heb gebruikt voor de roman. Deels omdat ik wilde ervaren wat er in de epiloog gebeurt (lees maar), maar ook omdat ik de beelden zoals ik die weergaf in de tekst ook in het echt wilde zien, en vastleggen.Ik heb analoog gefotografeerd, met opzet heel donker en korrelig, op grijze dagen, om zo de sfeer van het boek te vangen.Of nee, eigenlijk werkte het andersom, denk ik. Ik ging niet op pad met mijn camera om de sfeer van het boek te vangen, ik ging met de sfeer en het gevoel van het boek in mij foto s maken, en toen kwam deze reeks eruit. De samenhang in alles, in beeld en tekst, dat is magie, als een labyrinth waarin je telkens bij hetzelfde punt uitkomt, het een complementair aan het andere.Een deel van de serie heb ik op mijn fotografie-pagina gezet, je kunt de foto s HIER bekijken. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/oef http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/oef Fri, 02 Dec 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland Het waarom van het schrijven 1 Waarom schrijf ik?Ik stelde mezelf deze vraag in de afgelopen tijd. Het werd een zoektocht met meerdere uitkomsten. Laat ik het antwoord opdelen in twee delen. 1. Voor mezelf, primaira. Om te bezittenb. Om te beleven2. Voor anderena. De publieke dimensieb. Overdracht Het bezitten De weg in de richting van de Oostelijke mijnstreek is recht, zo recht mogelijk, dwars door een stukje Duits grondgebied: de Selfkant. De Selfkant is een fascinerend gebied, net na de oorlog werd het door Nederland geannexeerd als schadevergoeding voor de oorlog, en pas in 1963 kwam men erachter dat zo n annexatie niet werkte, de inwoners bleven immers Duits, hoe hard we ook deden of ze bij ons hoorden. De regio kwam weer onder Duits bestuur. De weg, aangelegd door Nederland in de annexatieperiode, bleef echter van Nederland, een lang, recht stuk Nederlands asfalt door Duitse akkers en weilanden. Als ik over deze weg rijd , de eindeloze rotondes, onder viaducten van Duitse wegen door, dringt het verleden zich aan me op. Ik kijk over het licht glooiende landschap, in de verte, iets in een dal, ligt een eenzame boerderij. Op deze plek krijg ik altijd hetzelfde gevoel; het is een vage bezitsdrang, ik wil in die boerderij wonen. Heel even maar, niet eacute;cht, ik wil alleen heel even het gevoel hebben dat ik het begrijp. Dat ik de geschiedenis begrijp, dat ik dit vreemde stukje Duitsland begrijp, dat ik weet hoe de mensen zich hier gevoeld moeten hebben en nog voelen. Ik wil het van mij maken, het in eigendom hebben, het volledig omvatten. Dat is het punt waarop de schrijfhonger komt. Want door erover te schrijven kan ik erover beschikken, zoveel ik maar wil. Ik kan de kozijnen beschrijven, het ingevallen dak, de verweerde muren. Ik kan schrijven over het malse groene dal vol paardenbloemen, de hoge lucht met de jagende wolken, de zwaluwen die over de binnenplaats scheren. Over het oude echtpaar dat nog maar een van de vele kamers bewoont, en het kleine keukentje met de granieten pompbak. Ze scharrelen wat over het erf, zetten zich op het bankje voor het huis, net uit de wind, de lentezon voelt warm op hun gerimpelde huid. Ze spreken een binnensmonds dialect, ze zeggen Isch in plaats van Ich en ze hebben de wereld al lang gelaten voor wat hij is. In de verte horen ze het razen van de auto s over de Nederlandse weg, heel af en toe blikkert de zon op het metaal van een voorbij rijdende wagen, dan knijpen ze hun ogen dicht en wachten tot het voorbij is. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven-1 http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven-1 Wed, 04 May 2016 00:00:00 +0200 dossier-voorland Het waarom van het schrijven 2 Het belevenIk leef klein. Minuscuul soms. Ik vind de wereld groot en soms beangstigend. Haar echtheid, zo scherp en zonder nuance. Het is een beetje zoals de lente, het schelle eerste lentelicht dat de contouren genadeloos aanzet, na een winter in gefilterde grijstinten. Als kleuren geluid konden maken, dan schreeuwden ze in de lente, net zoals de wereld soms schreeuwt. Opgesloten in mijn kleine werkkamer, ragfijne vitrage voor het raam, laten de muren mijn gedachten in alle rust echo euml;n, net zo lang tot ik ze begrijp. Soms denk ik dat ik dingen moet. Eruit, weg, iets groots en vers. Dan staar ik over het spoor naar het noorden en dan bekruipt me onrust, de verbeelding spiegelt me een avontuurlijke ziel voor, vol durf en laissez-faire, ver weg van mezelf. In de werkelijkheid is het grootste avontuur dat ik kan ondernemen het avontuur binnen in mij. De ontdekkingstocht van het kleinste onbekende stukje, het ontginnen van mijn grootste geheim; mijn zelf. Ik spin mezelf in een hoofdpersoon. De jongen van het aspergestalletje. Hij komt landerig aanlopen als hij me ziet, een jaar of twaalf, met zijn slippers schopt hij in het droge, opwolkende zand. Zijn gezicht is zongebruind, zonder te groeten loopt hij voor me langs en begint de asperges af te wegen. Ik voel, ik zie, ik denk wat hij denkt. Ik probeer te begrijpen, ik weeg de situatie, draai de woorden waarmee ik hem wil beschrijven tussen mijn duim en wijsvinger en bekijk ze van alle kanten. Ik vraag me af: wat zou ik doen? Met de koude zak asperges onder mijn arm loop ik weer naar buiten. Tegenover de weg ligt de boerderij onder de strakblauwe hemel. Het is doodstil hier aan het landweggetje, zo n stilte die alleen bestaat als het heel warm is, de stilte waarin een merel schril kan fluiten maar je het niet hoort. De jongen rent me voorbij, een huppeltje in zijn pas, de weg over, zijn broertje staat op hem te wachten met een voetbal onder zijn arm. In mijn schrijven beleef ik, tot het diepste van mijn ziel. Misschien nog meer dan wanneer ik het in de wereld zou beleven. Ik exploreer, het leven van binnenuit, ik leer mezelf begrijpen.Als ik mezelf begrijp, begrijp ik de wereld. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven Wed, 04 May 2016 00:00:00 +0200 dossier-voorland Het waarom van het schrijven 3 De publieke dimensieIk moet een jaar of vier geweest zijn, misschien iets ouder. Roep je naam eens, heel hard, zegt mijn vader, hij fluistert bijna.Hij steekt zijn vinger in de lucht ten teken dat ik op moet letten, en kijkt in de verte.Ik roep. Aan de overkant van het dal, tegen de rotsachtige bergwand weerkaatst mijn naam. De holle echo rolt naar ons terug, het lijkt ineens alsof ik twee mensen ben.Ik schrijf voor mezelf, maar niet alleen. De essentie van dagboekschrijven heb ik nooit begrepen. Waarom zou je iets schrijven dat niemand leest? Schrijven is voor mij in de eerste plaats een kunstvorm, geen therapeutisch middel.Desalniettemin is er de publieke dimensie, de heilzame werking van het beoogde publiek. Mijn schrijfproces is ruwweg in te delen in drie fases. Ten eerste is er de constructiefase, het opbouwen van het skelet, de ratio in optima forma. Ten tweede is er het invullen, het vlees, de organen. Ik leg mijn hart op tafel en laat het leegbloeden. Ten derde is er het beschouwen. Als een grote maalsteen lees en herlees ik mijn zinnen, in mij opent zich een derde oog. Met de blik van een ander wik ik, ik weeg. Ik relativeer. De maalsteen effent het pad, het polijst de grofheid, de zwaarte en diepte, de scherpe kanten, pijn en verdriet. Het is mijn echo, die aan de andere kant van mezelf staat. Die me mijn eigen stem laat horen. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven-3 http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven-3 Fri, 27 May 2016 00:00:00 +0200 dossier-voorland Het waarom van het schrijven 4 OverdrachtSoms vind ik het een onverteerbare gedachte: tussen ons en de geschiedenis die achter ons ligt staat een onverwoestbare poort die nooit meer open kan. De historie als een verzegeld vat waar we nooit meer bij kunnen. Het enige dat ons rest is fantasie; verhalen en herinneringen, maar nooit meer wordt het werkelijk. De werkelijkheid is alleen het nu, en dat duurt maar eacute; eacute;n moment, telkens opnieuw. Vanaf het moment dat het nu voorbij is, versplintert het in net zoveel verhalen als er mensen zijn.Met een werkelijkheid die zo minuscuul is, is de fantasie een hoog goed. En ergens in die fantasie schuilt de waarheid, een diepere werkelijkheid dan we kunnen bevatten. Ik schrijf een verhaal, ik probeer de geschiedenis in woorden te vangen. Ik voel de onweerstaanbare drang om iets over te dragen. Dat wat ik zie, hoe ik het zie. In alles schuilt een associatie. Het kleine stationnetje in het dorp iets verderop. Waar mijn oma vlak na de oorlog op de trein wachtte om te gaan dansen in de stad. Ik zie haar staan, haar jurk waait op, haar donkere haren zitten in een wrong, korte witte sokjes in zwarte schoenen. Ze praat opgewonden met haar vriendinnen, ze weet het nog niet maar vanavond zal ze mijn opa leren kennen. Ik zie het onzichtbare, het onbewuste misschien. Ik doe wat ze doet, ik voel wat ze voelt, ik ben haar. Ik daal af in het diepste van mijzelf, daar waar ik op de bodem de schakel zie liggen waarmee ik aan de rest van de mensheid verbonden ben. Dat wat we delen, allemaal, dat wat ons bindt. Het ultieme mens-zijn. Ik haal de schakel omhoog, het metaal blinkt, zodat iedereen hem kan zien, heel even. Dat is wat ik opschrijf. Wat ik overdraag.De werkelijkheid duurt maar eacute; eacute;n tel, tot de fantasie het overneemt. Maar dat wat ons allemaal verbindt, van de verste historie tot de onzichtbare toekomst, de diepste emoties, het oer, het ware ik, dat is waarheid. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven-4 http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-waarom-van-het-schrijven-4 Sun, 29 May 2016 00:00:00 +0200 dossier-voorland Het besef kwam langzaam en struikelend. Als een luchtdrukgolf die de deuren in de sponningen doet rammelen, voorzichtig, zachtjes, om zich dan schijnbaar terug te trekken. Tot de explosie komt, die het hout laat opbollen, en dan met grote kracht vrij baan maakt. Die alle gesloten deuren opent, de stijlen gapend wijd. Het besef dat ik woorden moest gaan geven aan alles wat ik zag, wat alleen ik zag. Dat ik alles moest opschrijven, alles, ook als ik het eigenlijk niet wilde. Dat ik moest schrijven tot in de kleinste details, zelfs als de situatie vroeg om een floers, een sluier, een snelle penseelstreek, dan nog moest ik alles opschrijven, en het later weer afkalven. Zorgvuldig uithouwen, de brei van woorden door mijn vingers laten glijden om er precies dat uit te pikken dat blikkerde, als zonnevlekjes in de schaduw van een hoge boom. Ik moest vastleggen wat ongrijpbaar was, ik moest zichtbaar maken wat zich verborg. Voor nu, voor de eeuwigheid, voor de oneindigheid. Voor mij, want in mij zit iedereen. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/oneindig http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/oneindig Sun, 24 Jan 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland Bakermat Ik kwam haar tegen, gewoon in de stad tijdens het boodschappen doen, alsof het iets alledaags was, mijn juffrouw van de eerste klas. Ze was streng vroeger, en een non, maar haar hart blonk door alles heen. Ik zette mijn tas vol verse broden tussen ons in, ze vroeg hoe het ging en wat ik deed, een beetje krakerig, onrustige handen, ze was bejaard. Ik vertelde dat ik schreef. De ontmoeting rolde lang na in mijn hoofd, als wijn in een glas, bedachtzaam en stil. Ik overwoog of ze mij het schrijven had geleerd, de grondlaag van mijn schrijverschap. Ik wist het niet. Ik dacht aan momenten later in mijn leven, ver na de eerste klas, mijn studie waarin ik boeken uiteenrafelde, thematieken leerde zien en stijlen. En nog weer later, waar ik illustreerde en fotografeerde, en leerde kijken, de lucht, de aarde, de wolken. De liefde, waardoor ik leerde voelen. Het leven, waardoor ik leerde wie ik ben.Het antwoord kristalliseerde zich uit naarmate mijn schrijverschap zich ontplooide, de roman zich voltooide. Schrijven leert men uitsluitend door te schrijven, een ronddraaiende spiraal waarin het eindpunt zich steeds opnieuw verlegt. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/bakermat http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/bakermat Wed, 17 Feb 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland Het geloof in alles De idee euml;n huppelen door mijn hoofd, lichtvoetig en fladderend. Telkens komt er weer een nieuwe bij, het is als een luchtige zomerpicknick aan een kabbelend riviertje, mijn benen bungelen in het water. Alles is welkom, de wereld is vrij, de woorden, de zinnen. Het fonkelt, de werkelijkheid is ver weg, daar achter de hoge bomen. De lucht is kraakhelder, ik geloof in alles. Alles kan. Alles. En als ik dan, op het toppunt van mijn geloof, mijn papier pak en mijn pen, mijn voeten aarzelend op de aarde zet, de eerste zin probeer te vormen, dan slaat het toe. De werkelijkheid komt van achter de hoge bomen aan en kijkt naar me, stram in het gelid, hard en zakelijk. Woorden blijken beperkt, zinnen schieten tekort. De idee euml;n druipen af.De stroperigheid van het schrijfproces, de moeizaamheid van het formuleren, het schrille contrast met de vrijheid waarin zich alles vormt in mijn hoofd. En toch. De glanzende droom en de kille werkelijkheid, de verbinding als een draad van spinrag die het uiterste van me vergt, telkens opnieuw, het is de kern van wie ik ben, en wat ik zoek. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-geloof-in-alles http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/het-geloof-in-alles Thu, 17 Mar 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland Vervreemd Al anderhalf jaar schrijf ik vrijwel onafgebroken. Iedere dag, en bij vlagen zelfs de nachten door. Als ik niet fysiek schrijf, dan schrijf ik in mijn hoofd. Het schroeit in me, het dramt en het beukt. Ik dacht heel lang dat ik schrijven moeilijk vind. Het iedere keer in de concentratie komen, het afdalen, het steeds weer door mijn angsten heen gaan. Het eindeloze formuleren, het geduld, het uiterste. Steeds meer kom ik erachter dat het niet het schrijven is dat ik moeilijk vind. Het gaat niet om het afdalen, om angsten of om het geduld. Het moeilijke ligt ver buiten het schrijven, het is de wereld. De rauwe echtheid van de wereld die in een schreeuwend contrast staat met alles in mij. Het duister van het viaduct waaronder ik fiets, het snijdende grijs van de lucht, karkassen van bomen. Ik zie mezelf naar adem happen. Mijn dromen zijn vluchten, ik hou me vast aan de zoetheid van mijn gedachten, het vederlichte, het onaanraakbare. Ik sper mijn ogen open maar zie niet wat er gebeurt. Ik zie alleen het verhaal. Alles is een verhaal, niets is echt.Ik omarm het.Ik ben er bang voor. Dat het nooit meer weggaat. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/vervreemd http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/vervreemd Sat, 02 Apr 2016 00:00:00 +0200 dossier-voorland Geen woorden Zoals in herinneringen de details vervliegen, en er slechts gevoel overblijft. Ik denk aan vroeger en zie nooit mezelf, noch anderen. Ik ruik een geur, proef iets, ik zie een landschap, geschilderd in uitvloeiend aquarel of soms in zware olieverf. Een veld met kamille, zomer, rul opstuivend zand. Of zoals in liefde, de liefde die zo dichtbij is dat je haar niet meer haarscherp ziet. Ik kus mijn lief voor de duizendste keer en de ogen van mijn ziel zijn gesloten. Ik zie zijn gezicht niet meer, zijn hoge jukbeenderen, zijn donkere, glanzende haar, zijn mond, ik voel alleen nog, dat wat hem aan mij bindt, het echte.Zo schreef ik mijn roman. Het maakt niet uit wat er staat, niet wezenlijk. De letters, de zinnen. Het maakt niet uit hoe het verhaal loopt, wat er gebeurt en wat niet. Dat wat ik wil zeggen heeft geen woorden. Het is de overdracht. Het ware. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/geen-woorden http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/geen-woorden Fri, 29 Jan 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland Fantoom Niets is zo echt als de verbeeldingskracht, niets is zo vals als de verbeeldingskracht.Het is als een spiegelbeeld.De weerspiegeling kristalhelder, haarscherp en levensecht. Grijpbaar, voelbaar, alsof je het kan omvatten, de warmte, de bloedsomloop, de zachtheid van je eigen huid. Maar dan, de aanraking met het glas, de ijzige gladheid, de kou die terugkaatst in je lichaam. Een fantoom.Zo is de fantasie. Ik zie de beelden, ik hunker naar hen, zo hard dat het pijn doet. Ik schrijf ze op, als vlinders in een netje. Ik wil dat alles dat ik denk echt wordt. Dat het gebeurt. Dat ik het kan pakken. Dat ik het voel, dat iedereen het voelt, want als iedereen het voelt, dan moet het wel waar zijn. Ik huil, van ellende en verdriet om alles wat ik in mijn handen wil nemen, wil strelen met de toppen van mijn vingers, het vervliegt, gaat op in de eindeloze ruimte. Onzichtbaar.Niemand ziet het, alleen ik.Het is de tomeloze eenzaamheid van de waan. http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/fantoom http://www.octaviewolters.nl/dossier-voorland/fantoom Wed, 24 Feb 2016 00:00:00 +0100 dossier-voorland