Goede vrijdag (10-04-2020)

Je zou bijna vergeten dat er buiten het virus om nog gewoon geleefd wordt.
Je zou bijna vergeten dat er buiten het virus om nog gewoon gestorven wordt.
Er zijn geen woorden van troost voor een moeder die haar jonge zoon verliest, op een eenvoudige woensdagavond, het was zonnig en warm, de lente puilde uit de lucht.
Dat zijn geen omstandigheden om dood te gaan. Doodgaan doe je in de miezerregen, onder een laaghangend wolkendek, als het dan zo nodig moet.
Voor het eerst voelde ik de gevangenschap aan het lijf, niet naar de begrafenis mogen, niets mogen. Voor het eerst was ik woest, op de situatie waarin we zitten, op alles. 
'Ik brand een kaarsje voor jullie,' schreef ik haar.
En ik knarste mijn tanden kapot bij de zinloosheid die ik voelde bij de woorden nu ik ze niet in haar bijzijn kon uitspreken. 
Het leek alsof mijn geest uitgeputte cirkelbewegingen maakte rond het onbereikbare, het onmogelijke.
'Octavie, het is verschrikkelijk,' schreef ze terug.
Een moeder die haar jonge zoon verliest, het is een werkelijkheid die alles te boven gaat. De moeder die de taak krijgt door te leven terwijl ze haar kind verloren is.
Vanochtend stond ik op en ik realiseerde me dat het vandaag Goede Vrijdag is. Het is even vanzelfsprekend als dat het een wonder is.