Kurkje (25-04-2020)

We haalden het zeilbootje van de oudste uit de stalling. We kregen hem vorig jaar viavia na wat rondvragen, een flying junior, stokoud, gebouwd ergens in de jaren zeventig, maar dat maakte niet uit. Een eindeloze reeks kinderen moest al gezeild hebben in het geelwitte sloepje, dat vond ik een mooi idee. Hij was een tikje gammel, de plug was kwijt, maar we propten er een haastig op maat gesneden kurkje in en varen maar.
Ons zeilsteigertje bestaat uit niet meer dan een paar ijzeren roosters op wat drijvers, maar het is op nog geen tien minuten fietsen van ons huis en de omgeving is er sprookjesachtig. Een middeleeuws kerkje op de landtong, de oude boerderij met de blauwe luiken op de heuvel, er grazen wat paarden, een slaperig haventje en het water lijkt hier altijd blauw en helder.
Vorig jaar in oktober, op een hete nazomerdag, hadden we het bootje na een zonovergoten vaarzeizoen uit het water getakeld, hij bleek zo lek als een mandje, het kurkje had toch niet helemaal gewerkt zoals we dachten en het was een wonder dat hij het de hele zomer zonder zinken gered had. We maakten hem schoon en ik herinner me dat ik reikhalzend uitkeek naar het voorjaar, als we hem zouden gaan oplappen, als er tijd was verstreken, als alles anders was, als ik me beter zou voelen. 
Nu staat de Sjra, zo heet hij, op het pad achter ons huis. De oudste schuurt hem, we bestelden een deugdelijke plug, dichten wat scheurtjes en straks schilderen we hem. Er komt een tijd dat ze klaar zal zijn met het zeilen, ze gaat studeren, ver weg liefst. Sjra zal naadloos overgaan naar de jongste die net afgelopen jaar haar eerste brevetje heeft gehaald en die niet kan wachten om net als haar grote zus meters te gaan maken.
Straks rijden we de trailer naar de steiger, laten het bootje in het water glijden voor een nieuw seizoen. Het haventje is nog stiller dan andere jaren, het kleine clubgebouw gesloten, de Wiese is verlaten, maar dat maakt op het water niets uit.
Daar is het even vrij als het altijd al was.