Negen jaar geleden (05-12-2018)

Negen jaar geleden was ik hoogzwanger. Met mijn dikke buik stond ik in een haag van kinderen op het schoolplein te wachten op Sinterklaas, voor me stond mijn oudste dochter, bijna vijf was ze. Ik moet ieder jaar huilen als Sinterklaas aankomt, om de gespannen gezichtjes van de kinderen en de traditie en de verwachting, maar negen jaar geleden nog net wat harder.
Ik had één hele grote wens voor die dag en dat was dat de baby zou blijven zitten, want een verjaardag op 5 december leek me maar niks.
De wens kwam uit, geen baby die dag. Wel vier dagen later, op 9 december. Ik werd wakker van een golf die steeds maar opnieuw door mijn lijf rolde.
'Ik heb weeën,' zei ik tegen mijn echtgenoot, 'maar ik ben nog echt te moe hiervoor hoor, ik moet nog even slapen.'
En dat deed ik ook.
Drie uur later werd er een flinke baby op mijn buik gelegd.
'Het is een kindje, het is een kindje!' riep ik een beetje verward door alle commotie.
Tot op heden vraag ik me af wat ik dan verwacht had.
Vanmorgen stond ik weer tussen de kinderen op het schoolplein, het kind van bijna negen voor me. Nog vol van geloof, met ogen als schoteltjes volgde ze de Sint. Toen hij voorbij was vertelde ik het verhaal van toen ze nog in mijn buik zat.
'Toen was je er nog niet,' zei ik.
Maar dat klopt niet. Want ze was er natuurlijk al wel, alleen niet zichtbaar. Eigenlijk is een zwangerschap ook een kwestie van geloven.