Nieuw in de categorie levensprenten, op A4-formaat, ingelijst, gesigneerd. Chine Collé.

Je vindt De lezeres in de avond in DE WEBSHOP.

Waaah! Jij bent mijn begin staat op de longlist van de Ludoq, de prijs voor het beste filosofische kinderboek van 2025. Wat een eer, wat geweldig. 

De diepere filosofische laag van Haassie vind je niet meteen in de woorden en in de zinnen, het is iets dat je moet voelen achter het verhaal, in de summiere aanwijzingen. Bijvoorbeeld dat Haassie terug in de tijd loopt, dat zal, als je er niet voor openstaat, misschien niet eens opvallen. 

Ik schrijf en maak mijn boeken altijd zonder dat ik zelf soms weet wat ik ermee bedoel als ik eraan werk, pas als het de voltooiing nadert realiseer ik me vaak waar het echt over gaat. Daarmee voelen bepaalde beslissingen tijdens het maakproces soms als een gok, doe ik er wel goed aan om het zo te laten verlopen? Maar ook als iets wat intrinsiek nodig is, een soort moeten, ik kan niet anders dan het zo opschrijven, dit is wat het verhaal nu eenmaal eist. 

Ik maak voor alle mensen. Mijn werk is voor kinderen omdat ik geloof dat kinderen alles begrijpen, alles. Niet altijd vanuit een rationeel weten maar vanuit het diepe voelen, het zieleweten. En mijn werk is voor volwassenen die het kinderlijke voelen nooit verloren hebben. 

Wat is het fijn om te ervaren dat het gevoeld is.

Veel mensen onderschatten hoeveel ondernemerschap er schuilt in het kunnen werken als kunstenaar. Kunstenaar zijn is niet alleen maar romantisch in je atelier zitten en helemaal opgaan in je artistieke bezigheden. Dat lijkt hier misschien wel eens zo, maar het tegendeel is waar. Kunstenaarschap vergt ondernemerschap, het runnen van een bedrijf, het werken met mensen, financiële risico’s durven nemen, organiseren en vooruitzien, marketing en communicatie. 

Ik vind ondernemen leuk. Het zit in mijn bloed. Mijn vader van 75 staat nog altijd aan het hoofd van een groot bedrijf, mijn peetoom had een bekend advocatenkantoor, mijn tante runde haar hele leven haar eigen zaak. Mijn grootouders waren ondernemers en hun ouders ook. 

Ik heb vier jaar van mijn leven in loondienst gewerkt en ontdekte al snel: dit is het niet voor mij. Ik kan niet voor een baas werken, ik wil de baas zíjn. Ik heb vrijheid nodig, ik wil mijn eigen beslissingen kunnen nemen, ik wil aan niemand verantwoording hoeven af te leggen.

In mijn bedrijf komt alles samen: het artistieke, het maken en het creëren, maar ook het organiseren van  boekpresentaties of exposities, ik hou van dingen tot in de puntjes regelen, het nadenken over hoe ik wat ik maak wil verkopen, en alle communicatie overal omheen. Ik hou van alle aspecten van mijn werk, ik vind alles even leuk. (Behalve de boekhouding, maar die heb ik dan ook uitbesteed aan W)

Ik kan leven van mijn werk, daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Tegelijkertijd heb ik er ook hard aan gewerkt om dit te kunnen bereiken. Het is niet van de ene op de andere dag gegaan en het vergt nog steeds grote toewijding, elke dag. Maar ik ben ontzettend trots op wat ik bereikt heb. En hoewel ik hard werk is het wel werk dat ik geweldig vind en daarmee voelt het licht. Elke keuze die ik maak voor mijn werk is een keuze voor mezelf. Ik heb vrijheid. Dat was alles wat ik altijd wilde.

De VPRO gids vond Jij bent mijn begin een van de beste boeken van 2025. Cheers to Haassie!

Op 11 september, een kleine maand nadat ik de diagnose oogzenuwinfarct had gekregen, zat Josephine Krikke in mijn atelier. Ze is journaliste voor de oogvereniging en wilde een artikel schrijven over mijn ervaringen met plotseling gezichtsverlies.

Ik had wel even getwijfeld hoor, of ik dit wel wilde. Het was nog maar zo kort geleden en ik wist in de brij van emoties nog niet goed hoe ik me ertoe moest verhouden. Maar omdat ik geloof dat openheid altijd een goed idee is, dat praten altijd helpt, dat ik enerzijds mensen zou kunnen helpen met mijn verhaal én ik het bovendien interessant vond voor de toekomst om mijn verhaal vanuit het epicentrum van de brij te doen, ging ik akkoord.
Het artikel is inmiddels gepubliceerd in het magazine van de oogvereniging.

Het is nu drie maanden na dato. Mijn gezichtsvermogen is niet verbeterd en dat gaat ook niet meer gebeuren. Wel heeft mijn goede oog heel veel overgenomen waardoor ik een redelijk eenduidig beeld heb. Maar ik bots nog steeds tegen mensen aan, drukke ruimtes zijn een nachtmerrie, tijdens schemer en donker met veel lampjes lijkt het wel alsof er een prisma in mijn oog zit die de lichtstralen alle kanten op stuurt, gekmakend. Autorijden in het donker doe ik niet meer. Lezen in bed pak ik weer heel voorzichtig op, mits het boeken zijn waarvan de pagina’s niet glimmen.

Maar. Werken gaat goed. Op mijn manier, het scheelt dat ik altijd al heel erg procesgericht was, dat komt nu goed van pas. Ik maak wat ik wil maken en dat maakt dat het resultaat van ondergeschikt belang is. Ik omarm nieuwe ontwikkelingen, graag me op dit moment in in kleuren en dat maakt me zielsgelukkig.

Dank aan Josephine en de oogvereniging. Mocht je zelf ook worstelen met gezichtsverlies, (gedeeltelijke) blindheid, een oogziekte of iets anders rondom je ogen: op de site van de oogvereniging vind je een schat aan informatie, handige adressen en sites rondom hulp en hulpmiddelen, ervaringsverhalen en medische informatie.

Ook dank aan mijn arts David Takkenberg, die zeer vriendelijk en gedecideerd in zijn behandeling is, hij werkte mee aan een aanvullend medisch artikel bij mijn stuk, mocht je het willen lezen dan kan dat via Oogmagazine.