Octavie Wolters http://www.octaviewolters.nl Octavie Wolters; Neerlandicus. Schrijver, illustrator. nl-nl Fri, 17 Aug 2018 14:51:40 +0200 Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters 15 Octavie Wolters http://octaviewolters.nl/images/octaviewolters.jpg http://www.octaviewolters.nl De wijnboer / Le vigneron Een aantal jaar geleden deed mijn vader wat hij altijd al wilde: een wijngaard aanplanten. Afgelopen weekend oogstten we de allereerste druiven ooit in de familiewijngaard, de Solaris. Ik tekende hem, mijn vader, die ik in deze jaren eacute; eacute;n heb zien worden met de grond, het gewas, het schoffelen en snoeien, de kennis. En is geworden wat hij altijd al was: wijnboer. Vigneron. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-wijnboer--le-vigneron http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-wijnboer--le-vigneron Wed, 15 Aug 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 4 Ze had wit haar toen ze geboren werd, mijn jongste dochter. Ik heb daar lang verwonderd naar liggen kijken voordat ik het geloofde, zo n spierwitte baby. Maar dat is lang geleden, en vandaag liep ik met haar langs de pasgemaaide korenvelden tussen Asselt en Beesel. Mijn haar heeft dezelfde kleur als het stro, zei ze, wijzend op de stoppels.En dat was zo. De kleur van goudgeel koren. Alleen aan de randjes bij haar voorhoofd zie je nog het wit van acht jaar geleden.Zo gaat dat dus.We liepen langs de Maas op. Op de meeste plekken kun je het water niet zien, er staan dichte struiken voor, maar je ruikt het wel, en je voelt dat de wind die vanuit het Westen waait frisser is. Ik loop hier zelden, ook al is het prachtig, de graan- en maisvelden, het stoffige pad, maar ik heb een hekel aan de Duitsers die hier de inhammetjes weten te vinden, stiekem vuurtjes komen stoken aan de oevers en al hun troep achterlaten. Maar nu waren er geen Duitsers, we zagen alleen een modderige boer die met zijn sproeiinstallatie stond te knoeien.Bij het bruggetje over de Swalm keken we hoe het water uit de kleine rivier de Maas instroomde, ik heb een fascinatie voor riviermondingen. Het einde van een stroom, hoe het water van de een opgaat in de ander, ik kan daar heel lang over nadenken. Nog een stukje liepen we door, even verderop bij de dode Maasarm zat een ganzenfamilie. De ouders dreven op het water, een schuin oog op ons gericht, de ganzenkuikens stonden op het drooggevallen eilandje. Af en toe snaterden ze wat, het geluid klonk hol hier in de luwte, het stille water omzoomd door het hoge bos. Is het nog ver? vroeg mijn dochter.Ik keek de akkers over, ongemerkt hadden we verder gelopen dan ik dacht, het was warm. We kunnen proberen of we op blote voeten de Swalm over kunnen steken, dan snijden we een stuk af, zei ik, en ik liep naar de waterkant.Maar het riviertje was hier diep, de oever van zuigende blubber. Normaalgesproken ligt ze altijd als eerste in welk water dan ook, maar nu keek ze me bedenkelijk aan. Toch maar niet, zei ze.Ik schudde mijn hoofd. Toch maar niet.Zwijgend liepen we terug, zij een eindje achter me, zoals ze graag loopt, altijd achteraan, haar ogen peinzend naar de grond gericht, een hand om het zakmes dat om haar nek bungelt. Net voor we weer in Asselt kwamen, liepen we opnieuw langs het pasgemaaide korenveld waar ze me had gewezen op de stoppels. Het waaide ineens, ze deed haar armen wijd en ging op haar rug in het veld liggen. Haar haren gingen over in het stro.Ik moest aan een sprookje denken, al wist ik niet precies welk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-sprookje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-sprookje Sun, 29 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Als een heel kort leven Ik was aan zee. De waterspiegel was glad en scheen helderblauw, maar hier in de branding, waar het zand mijn voeten in zich vastzoog, spoelden de golfjes doorzichtig om mijn tenen. Ik liep een eind dieper, precies zover tot ik mijn roodgelakte nagels niet meer kon zien, en de zee zich om mijn benen sloot. Niet blauw, niet doorzichtig, maar donker. Ik denk heel vaak dat dingen geleidelijk gaan, maar in de werkelijkheid bestaat er niet zoiets als geleidelijk. In de werkelijkheid zijn er alleen maar scheidslijnen. Het ene moment zie je je voeten nog, het andere moment niet meer.Ik stond in de zee en ik dacht aan de kleine kampeerplek even verderop, waar ik al een week was. Aan de zilveren nachtvlinder die in de eenvoudige douche woonde en die iedere avond op hetzelfde tegeltje zat terwijl ik het strandzand van me afspoelde. Aan de surfer met de oude, verroeste camper en de blonde krullen, hij was naast me komen zitten, we stookten een vuurtje, het was al donker. Ik zag dat de uiteinden van zijn wimpers waren uitgebleekt door het zout en de zon, hij vertelde over zijn hond die aan onze voeten lag en in de vlammen staarde. Iedere nacht als ik slaap, kruipt hij stiekem in mijn bed, onder de dekens. Ik lachte en aaide de labrador, de surfer porde met een stok in de roodsmeulende houtblokken.Ik dacht aan het jongetje, een jaar of tien was hij, dat al een week in dezelfde kleren rondliep, onrust in zijn bewegingen, een zakmes aan een touwtje om zijn nek. Hij deed er dagen over om uit een dikke tak een lepel te snijden. Kijk! riep hij trots naar me toen het gelukt was.Ik knikte, stak mijn duim op, en hoopte heel erg dat hij op een school zat waar zijn juf zag dat lepels uit hout snijden heel erg knap is.Het oude, Nicaraguaanse echtpaar, hij met een zilvergrijze baard, zij met gekleurde rokken tot de grond, haar haren opgestoken, blote voeten. Ze droeg een rond metalen brilletje waardoor ze me aan mezelf deed denken. Elke keer als ze me glimlachend in het Spaans groette, kraaienpootjes rond haar ogen, vroeg ik me af of ik er later uit zou gaan zien als zij.Ik dacht aan de twee magere Franse zusjes die iedere avond hun hangmatten tussen twee pruimenbomen spanden en er de hele nacht in sliepen. Aan de paarden, twee Tinkers die onrustig hinnikten als ik langsliep en hun lippen strekten in de hoop dat ik iets lekkers voor ze had, het gras in hun wei verdord door de aanhoudende droogte.Een week op de kleine kampeerplek, ver van alles, een week met mensen die komen en gaan, met dagen en nachten, eb en vloed, met voortschrijdende tijd, als een heel kort leven met een begin en een einde. Ik keek omlaag naar het water, mijn lichaam dat stopte waar de zee begon. Ik voelde hoe de golven aan mijn benen trokken zonder dat ik dat zag, het zand dat bewoog onder mijn voetzolen. Eigenlijk ben ik bang voor de zee, voor het donker, voor wat anders is dan het lijkt, voor wat ik niet kan zien.Ik deed mijn ogen dicht en vroeg me af of ik zou duiken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/aan-de-rand-van-het-land http://www.octaviewolters.nl/verhalen/aan-de-rand-van-het-land Sun, 22 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Ondertussen, in het atelier Al zo lang ik me kan herinneren wil ik een boek maken waarin ik niet alleen schrijf, maar waarin ik ook illustraties maak. Een liefdevol, zacht boek zit in mijn hoofd, iets moois, iets dierbaars. Voor volwassenen, niet voor kinderen.Maar steeds opnieuw als de gedachte eraan zich aandient, stel ik hem uit: later, dat komt nog wel. Het gevoel dat mijn beeldende werk zich nog moet ontwikkelen, het is nog niet rijp. Alsof er een soort drempel is waar het overheen getild moet worden. Toen ik de afgelopen weken in mijn atelier zat en stapels linosnedes maakte, realiseerde ik me ineens dat die drempel er niet werkelijk is, dat ik het zelf ben die me tegenhoudt. En de les die ik van het schrijven leerde: voortschrijdend artistiek inzicht zal er altijd zijn, dat is geen reden om iets niet vast te leggen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ondertussen-in-het-atelier http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ondertussen-in-het-atelier Sat, 14 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 3 Bij het Spik staat een monumentje. Je ziet het al als je aan het begin van het pad staat, naast de camping, en elke keer als ik er kom moet ik even op het bord kijken. In augustus van 1945 kwamen hier twee jongens om, en in oktober van hetzelfde jaar nog eens negen. Ze speelden met de achtergebleven oorlogsbommen die in de velden lagen. De negen jongens van oktober kwamen uit in totaal drie gezinnen. Ik stel me voor hoe de moeders van Spik en Maalbroek hun zonen waarschuwden na het eerste ongeluk. Blijf met je handen van die bommen, moeten ze gezegd hebben, hun handen wringend van ongerustheid in hun schortzakken. Maar de jongens waren jongens, en ze deden het toch.Op het bord staat aangegeven waar de ontploffingen precies plaatsvonden, dat is mooi gedaan, de locaties zijn uitgesneden uit een ijzeren plaat. Het niets, het verdwijnen van de wereld. Op de plek van de tweede explosie is nu een wei, er loopt een moederpaard met een pasgeboren veulen. Het is maar een klein wandelgebied. Over het beekje zijn twee houten bruggetjes gemaakt, en als je over de tweede brug loopt kom je bij een uitkijktoren. Als je aan de ene kant kijkt zie je in de verte de stad, met alle kerktorens, de flats. Als je de andere kant op draait zie je de velden, het land. Ik hou ervan om op de uitkijktoren te staan, die zachtjes meebeweegt in de wind, de zwaluwen die over het graan scheren, omhoog vliegen tot vlakbij me en dan weer naar beneden schieten.Via een pruimenboomgaard kun je teruglopen, over nog een brug, langs de wilde koeien. De camping, het pad, en daar, tussen de bomen, weer het monumentje. De oorlog is hier nooit uit het oog. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-3 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-3 Tue, 03 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Op een bank onder de plataan Er moest een nieuwe bank komen. Dat kwam omdat in de oude een muis zijn intrek had genomen. Op een koude winteravond voelde ik iets zachts langs mijn arm lopen en bij het verwijderen van een kussen keken me twee zwarte kraaloogjes aan. Dit kan zo niet, Octavie, zei mijn echtgenoot. Ach, zei ik.Maar de volgende dag gingen we naar de meubelzaak en bestelden een deugdelijke, volwassen zitbank.Die werd vorige week bezorgd. Prachtig designbankie, mevrouw, zei de man van de bezorgservice, en ook nog van Nederlandse makelaardij. Ik knikte en zei niks over het woord makelaardij, dat vond ik goed van mezelf. De man monteerde de pootjes, tikte aan zijn slaap en vertrok.Toen was ik alleen in huis, met twee banken. Ik wist ineens wat ik met de oude zou gaan doen, en sleepte hem door de tuindeuren naar buiten. Onder de grote plataan, met uitzicht op de stokrozen, zette ik hem neer.Daar lig ik nu alle dagen en ik begrijp niet dat ik ooit zonder een bank in de tuin heb gekund. Ik overpeins er het leven, het schrijven en alles ertussen in, en bij iedere goede gedachte komt er een windvlaag die de plataanbladeren laat applaudisseren.Als ik zo lig dan stel ik me voor dat er in het donkere onderstel de muis nog steeds woont, zijn snorharen poetst, aan een verloren chipje knabbelt. Af en toe werpt hij een liefdevolle blik omhoog, waar hij de afdruk van het grote mens in de kussens ziet.En dan ben ik intens tevreden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/op-een-bank-onder-de-plataan http://www.octaviewolters.nl/verhalen/op-een-bank-onder-de-plataan Fri, 29 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 2 Als je op De Lanck helemaal doorrijdt, kom je bij De Duitse bos. Dat is een prachtig gebied, het pad vormt er de grens tussen Duitsland en Nederland, de hoogteverschillen zijn adembenemend. Maar omdat ik er aan de Duitse, woudachtige kant steevast verdwaal ga ik liever richting het Blanke Water, ik hou van het open veld waar ik van me af kan kijken.Er hangt een geelgrijze onweerslucht in het zuidwesten, de zwaluwen vliegen laag, uit de weides en bermen komt de geur van duizendblad, boerenwormkruid. Het ven tussen de weilanden schijnt stralend blauw, ik zou er zo graag eens gaan kijken, maar aan alle kanten staat prikkeldraad.Het water aan de andere kant van het pad heb ik in de afgelopen jaren zien verdrogen, een jaar of tien geleden heb ik er nog geschaatst, nu heeft het riet de overhand, het is hooguit nog een moeras. Als ik er langs loop ploppen de kikkers van de oever de ondiepe geultjes in, hun benen traag gestrekt als ze wegzwemmen.Ik kom hier iedere week wel een paar keer, in de hoge zomer, als het zand voor mijn voeten opstuift, in de winter als de akkers kaal zijn. Soms moet ik tijdens mijn wandelingen denken aan Het verhaal van mijnheer Sommer, het boek van Patrick S uuml;sskind. Mijnheer Sommer loopt elke dag met zijn wandelstok door het landschap en niemand weet waarom. Ik wandel langs de kudde koeien, de modder op het pad is ingedroogd, de grond gescheurd. Twee kieviten schreeuwen naar me, ze duikvluchten om me heen, zo dichtbij dat ik de luchtverplaatsing van hun vleugels kan voelen. De onweerslucht is weggetrokken, de zon schijnt op de bosrand, ik kijk naar de Duitse heuvels, de blauwe lucht erachter. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-2 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-2 Tue, 12 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 1 Ik was er al jaren niet meer geweest, in de O. Meestal als ik ga wandelen kies ik een plek ten noorden van de stad waar ik woon, ik weet eigenlijk ook niet waarom. Misschien omdat ik daar nog iets te zoeken heb. De O ligt naar het zuiden, vlak bij het dorp waar ik ben opgegroeid. Vroeger kwam ik er vaak, maar nu was ik al bijna vergeten dat het bestond.De naam is een beetje vreemd, het komt van Ohe, wat waarschijnlijk van O euml; is afgeleid, dat vruchtbare grond langs een rivier betekent. Dat klopt, want verderop, achter de grote boerderij, in het lagergelegen dal, stroomde de Roer. Al kon ik de rivier zelf niet zien, ik zag wel het lint van oeverbegroeiing dat meanderend door het landschap ging. Ik liep op het smalle pad tussen de glooiende velden. Aan de ene kant stond het koren, grijsgroen en stram nog, straks als het geel is, wordt het leniger en zal het meewaaien met de wind. Aan de andere kant stonden aardappelen. Ik heb een hekel aan aardappelplanten in het landschap, ik vind ze lelijk en ze ruiken smerig, dan nog liever mais.Het was tegen achten, een beetje nevelig, in de verte zag ik de kerk van het dorp, een molenwiek die boven het bos uitstak, een wolk die voor de zon was geschoven. De randen schenen felgoud, een stralenkrans die in lichtroze erachter vandaan kwam. Hemelbrand. De godenwereld is vergaan, de mensheid is aan zichzelf overgeleverd. G ouml;tterd auml;mmerung, dacht ik, dat is wat G ouml;tterd auml;mmerung is. Toen floot ik de hond want er kwam me een langzame fietser tegemoet. Door het kleine bosje, langs het wegkruis, liep ik terug naar de auto. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-1 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-1 Mon, 11 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Nabij maar onzichtbaar De das stak rustig het pad over, maar een paar meter bij me vandaan. Het was tegen de avond, een beetje schemerig door de laaghangende bewolking, warm. Ik was de hele weg door het bos nog niemand tegengekomen, alleen hadden er zachte stemmen geklonken uit het zeilbootje dat op de afgelegen plas dobberde, het geluid rolde over het water tot de oever waar ik een tijdje had gestaan om na te denken.Ik stopte met lopen en keek hoe de das voorbij wandelde, het zag er een beetje sullig uit, zijn neus iets naar voren, alsof hij bijziend was. Ik heb het even opgezocht, en dassen kunnen inderdaad niet zo goed zien, ze vertrouwen vooral op hun reukzin. Ze hebben vaste paden waarover ze lopen die ze markeren met hun eigen geur, deze wissels kunnen eeuwen oud zijn, net als de burchten waarin ze wonen.Mijn huis staat vlak bij zo n burcht, tien minuutjes fietsen door het veld richting het Rozenkerkje. Je moet het wel weten, anders zie je het niet, een steile wand van gelig zand met daarin holen, verscholen achter bomen en struiken. Ondanks dat de dassen zo dichtbij wonen, had ik er nog nooit eentje levend gezien. Soms zie je je hele leven iets niet, terwijl het heel nabij is.Ik keek toe hoe het beest in het hoge gras verdween en liep weer verder. De rest van de avond moest ik heel vaak aan hem denken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nabij-maar-onzichtbaar http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nabij-maar-onzichtbaar Fri, 08 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Presentatie PLATBOOK 19: WIE WATER EN VUUR Er waren mooie woorden van uitgever Paul Weelen, die me consequent en op z n Kerkraads t Octavie noemde wat ik ontroerend vond, de opkomst was buitengewoon, de bundel prachtig. Ik ben trots dat ik deze Limburgse literaire bloemlezing heb mogen samenstellen. Platbook 19 is een boek geworden vol oude bekenden en nieuw talent, in alle schakeringen die de schitterende Limburgse taal rijk is. De titel van mijn voorwoord luidt: Wie t voor, wie t is, wie t och waerd , naar de woorden van Carboon. De eerste alinea lees je hier, wil je meer lezen, ook de 39 bijdragen van alle schrijvers en dichters, Platbook is nu in de Limburgse boekhandels te koop. WIE T WOOR, WIE T IS, WIE T OUCH WAERDIch gruujde op in ein klein d ouml;rp aan de Roer. De aaj kirk die euver rsquo;t veldj oetkeek vanoet h auml; ouml;re berg, de luuj r ouml;stig en geweun. In de lange, eindeloze zomers holp ich mien ajers in de mooshaof mit de erpele en de bone, sjoefele inne korte boks, zjwarte veut in sandale. Op rsquo;t naojaor, es de sjool weer woor begos, raapde v rsquo;r kasjtaanjele inne bos. Vastelaovendj inne zaal, verkleid es kloon, mit balkebrie en nonnevotte. Sjperjes op rsquo;t veurjaor. D rsquo;r woor weinig waat deej dinke aan de werrelt daoboete, d rsquo;r woor neet meer es dit kleine sjt ouml;kske aerd waat mich zo bekind woor. Wo ederein zich kos, en ederein dezelfde modertaal sjprook. Wo ich veulde wie mien veut zich langzaam vaszatte in de grondj dae ich sjoefelde. (Ook te koop via Uitgeverij TIC) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-pplatbook-19 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-pplatbook-19 Sun, 27 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen De kracht van de moedertaal Uit: De Limburger, 25 mei 2018 DE KRACHT VAN DE MO Ocirc;DERTAALTekst: ROB COBBENFoto: REN Eacute; CORTENSchrijfster Octavie Wolters uit Roermond mocht de teksten selecteren voor het negentiende Platbook. Ze was aangenaam verrast door het niveau van de inzendingen. Ze kan zich er nog steeds over opwinden. Is zichtbaar ge euml;motioneerd over de opmerking die een Amsterdammer een tijdje geleden tegen haar maakte; dat Limburgers dialect spreken omdat ze zich willen afzetten tegen de rest van Nederland. Met zo rsquo;n opmerking doe je de mo ocirc;dertaal ernstig tekort, vindt Octavie Wolters. bdquo;Het dialect is zo emotievol. Het echte gevoel dat ik bij sommige dialectwoorden heb, kan ik niet overdragen, dat is niet te vertalen in het Nederlands. Dat vind ik jammer en fascinerend tegelijk. De moedertaal bezit een oerkracht. rdquo; Wolters, in 1977 geboren in Sint Odili euml;nberg en tegenwoordig woonachtig in Roermond, is Neerlandicus. Ze was fanatiek blogger en vlogger voordat ze twee jaar geleden haar debuutroman Voorland publiceerde bij uitgeverij Ambo|Anthos. In het Nederlands. Voor Platbook 19, dat ze samenstelde, schreef ze het voorwoord. In het dialect. Haar eerste publicatie in haar moedertaal, bekent ze. Nee, dat is niet bewust nooit eerder gebeurd. bdquo;Schrijven in het Limburgs kwam gewoon niet eerder op mijn pad. Toen ik op mijn website meldde dat ik een boek ging schrijven, kreeg in meteen een reactie van een uitgeverij uit Amsterdam. Ik heb Voorland in het Nederlands geschreven omdat die uitgever dat wilde. rdquo; Haar tweede roman, die nog in de maak is en waarschijnlijk volgend voorjaar in de winkel ligt - bdquo;het is een rijpingsproces, dat ik de tijd wil geven rdquo; - zal ook in het Nederlands verschijnen. Maar ze sluit niet uit dat ze in de toekomst vaker in het dialect zal gaan publiceren, vertelt ze. SmaakvolWolters was aangenaam verrast door het niveau van de inzendingen voor Platbook 19, vertelt ze. bdquo;Ik was nieuwsgierig, wist niet goed wat ik moest verwachten. Iedereen kon immers een bijdrage insturen. Maar de meeste inzendingen vond ik smaakvol. Ze straalden een zekere bezieling van de schrijver uit. Dialect schrijven is toch een vak apart. Je leert dat niet op de lagere school, je moet je er echt in verdiepen. rdquo;Zo rsquo;n negentig proza- en po euml;ziestukken uit alle delen van de provincie kreeg Wolters onder ogen. Daarvan heeft ze er uiteindelijk 39 geselecteerd voor de nieuwste uitgave van de dialectreeks, die morgen gepresenteerd wordt. bdquo;Ik heb me laten leiden door mijn gevoel rdquo;, legt ze uit. bdquo;Als iemand in mooie beelden spreekt, geef ik me al snel gewonnen. Ik hou enorm van beeldend taalgebruik. rdquo; Harde en zachte dialectWat haar het meest is opgevallen? De enorme verscheidenheid aan dialecten. Wolters: bdquo;Ik wist natuurlijk dat de Limburgse taal rijk is en dat er veel verschillen in zitten. Maar als dat dan allemaal op papier staat, vind ik dat geweldig om te zien. Het Noord-Limburgs met z rsquo;n harde k-klanken, het zachte, zuidelijke dialect met z rsquo;n lange tonen... rdquo; Wat haar het meest geraakt heeft? bdquo;Enkele bijdragen in het Kerkraads. Dat dialect is hermetisch, je moet als niet-Kerkradenaar moeite doen om het te doorgronden. Maar als dat lukt, dan blijkt hoe prachtig die taal is. Ik was enorm geraakt door het gedicht E sjwestersje van Sjeng Strouven. Opgebouwd uit strofen van vier regels, zonder metrum en zonder rijm. Maar zo aandoenlijk en vertederend opgeschreven, pretentieloos ook. Dat is echt mijn favoriet. rdquo; Iech w oacute;s rsquo;t zicher en de mam hauw rsquo;t oacute;ch in rsquo;t jeveul: iech zouw e breursje krieje um mit tse kanne sjpie euml;le en voesballe. De ent auml;usjoeng woar jroe euml;s wie de mam mit jet noa heem koam wat zie e sjwestersje neumet. Iech moe euml;t vroe euml; zie euml; mit e zoe euml; sjun sjwestersje, zate ze allen auml;u, mer iech woar rsquo;t nit. Platbook 19 wordt 26 mei om 17.00 uur gepresenteerd in boekhandel Plantage in Roermond. De uitgave kost 9.90 euro. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kracht-van-de-modertaal--de-limburger-25-mei-2018 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kracht-van-de-modertaal--de-limburger-25-mei-2018 Sat, 26 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen Presentatie Platbook 19: Wie water en vuur Op 26 mei wordt om 17.00 uur Platbook 19 gepresenteerd. Het thema is: Wie water en vuur. Locatie: boekhandel Plantage Roermond. Iedereen is van harte welkom. Met veel plezier heb ik deze bundel samengesteld, het niveau van de inzendingen, zowel po euml;zie als proza, was hoog. Ik ben trots op het eindresultaat en voel me vereerd dat ik een bijdrage mocht leveren aan deze traditie in de dialectliteratuur. Platbook 19 bevat werk van Sjeng Strouven, Wim Kallen, Paul Sour, Frits Roumen, Arno Kierkels, Toos Schoenmakers, Wiel Roeselers, Han Berghs, Jan Titulaer, Roos Smeets, Ton van Wegberg, Mariet van Knippenberg, Piet Nieuwenhuizen, Hugo Luijten, Jean Dewaide, Corrie Stultiens-Meusen, Han Tummers, Jean Paulssen, Karel Ruiten, Ton Bijsterveld-Claessens, Wim Heijmans, Mien Wijnhoven, Annie Tummers-Huppertz, Jo van Es, Annie van Gansewinkel, Marion Coenen, Ed Gubbels, Leonne Cramers, Vivianne Rijnders, Marleen Schmitz, Els Zeegers-Koelen, Ton in rsquo;t Zandt, Maurice Hinzen, Mia van Wegberg-Kurvers, Marianne Wulms-Hovens en Lisa Naus. Platbook 19 is evenals alle voorgaande nummers voor 9,90 euro te koop in diverse Limburgse boekhandels en via www.ticshop.nl. Platbook is bedoeld voor Limburgse dialectschrijvers en ndash;lezers. De bundels worden uitgegeven in opdracht van het Huis voor de Kunsten Limburg in samenwerking met Veldeke Limburg, Raod veur rsquo;t Limburgs, Stichting LiLiLi, Uitgeverij TIC en Wim Kuipers. Auteurs uit de hele provincie werken mee om telkens een ander thema te beschrijven in hun eigen verhalen, gedichten en andersoortige teksten http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-platbook-19-wie-water-en-vuur http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-platbook-19-wie-water-en-vuur Wed, 16 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen Over stijl en het ongemak van een literaire prijs De literaire wereld is onlosmakelijk verbonden met het uitreiken van prijzen. Een literaire prijs is natuurlijk per definitie een ongemakkelijk gegeven (want: ingegeven door een grote dosis willekeur, geluk en nog wat andere toevalligheden) maar desondanks belangrijk: voor de toekomstige referentie van wat de huidige generatie aanmerkt als relevant. Maar ook: voor de promotie van het boek in het algemeen en het concept literatuur in het bijzonder, leesbevordering en vooruit, voor de erkenning van het m eacute;tier van de arme, twijfelmoedige schrijver. Eerder deze week werd de Libris Literatuurprijs uitgereikt, Murat Isik won, met Wees onzichtbaar. Er waren veel lovende woorden maar ook kwamen amper een paar uur na de bekendmaking de onvermijdelijke eerste ontevreden reacties los op de sociale media. Er werd geklaagd over de stijl in de roman: harkerige woordkeuze , soaperige clich eacute;dialogen en ambtenarenproza . Ik heb een sterke voorkeur voor boeken met een virtuoze stijl. Maar die voorkeur is vanzelfsprekend subjectief. Ik denk dat stijl niet het enige belangrijke is in literatuur en bij het toekennen van een prijs. De afgelopen dagen heb ik de algemene juryrapporten van de Libris-prijzen van de voorgaande jaren eens doorgelezen. Een citaat uit het juryrapport van de Libris Literatuurprijs in 2017: In ons juryberaad ging het vaak over stijl, eigenheid, literair engagement maar ook over tendensen die wij meenden te onderkennen en over thema rsquo;s die wij, in telkens andere bewoordingen, terugzagen in verschillende romans. Wat is het precies wat de arme, twijfelmoedige literair schrijver doet? Hij geeft ons een afspiegeling van de maatschappij. Dat doet hij niet altijd op een militante manier, staand op de barricaden, dat gebeurt vaak subtiel, door in een roman een mens in een situatie, in een tijdsbeeld te plaatsen. Deze jury heeft zichzelf als taak gesteld om dat maatschappelijke tijdsbeeld helder te stellen, door er eacute; eacute;n boek uit te pikken dat een bepaalde richting vertegenwoordigt. Wees onzichtbaar gaat over een migrantenkind dat opgroeit in de Bijlmer in de jaren 80. Een tirannieke vader, een emanciperende moeder, de wijk die verandert. Met de keuze voor Wees onzichtbaar koos de jury voor een roman die de lezer een wereld toont die bekend is uit krantenartikelen en sociale studies, maar nog te weinig uit romans. (Citaat uit juryrapport.) Misschien is er van alles aan te merken op Isik s stijl. Dat kan. Maar op Wolkers rauwe zinnen was dat in 1969 ook. Een bepaalde stijl kan horen bij een bepaalde stroming. Natuurlijk gaat literatuur over stijl, ik ben de laatste die dat zal ontkennen. Maar het gaat over veel meer. Over tendens, over tijdsgeest en een eventuele kentering daarin. Over waar een maatschappij mee bezig is. Het is een kwestie van geduld tot we kunnen zien of de jury een keuze heeft gemaakt die de tand des tijds zal doorstaan. Of Wees onzichtbaar over vijftig jaar nog steeds wordt gezien als een boek dat het heersende tijdsbeeld anno 2018 representeerde. Ik denk dat het een goede kans maakt.E eacute;n ding weet ik zeker: er zal tegen 2068 geen haan meer kraaien naar de stijl. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-stijl-en-het-ongemak-van-een-literaire-prijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-stijl-en-het-ongemak-van-een-literaire-prijs Wed, 09 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen Een gezellig verhaaltje voor koningsdag Iets ten noordoosten van de stad waar ik woon, staat een prachtig kasteel. Ik rijd er vaak langs als ik met de hond ga wandelen, het is omzoomd door bossen en weiden, een geweldige plek.Ik stel me voor dat het er in de zomer van 1572 schitterend moet hebben uitgezien, de lucht blauw, de bomen vol in het blad, het stille water van de slotgracht glinsterend in de zon. Het was juli toen het leger van Willem van Oranje het kasteel op brute wijze innam en op 23 juli trokken de troepen zuidwaarts om aan de poorten van Roermond in s Prinsen naam de stad op te eisen. De burgers boden tegenstand, maar het wilde niet baten. Gedreven door godsdiensthaat en op jacht naar de schatten uit de Katholieke kerk, richtte het leger een bloedbad aan. In het Kartuizer klooster werden 12 monniken en 1 burger op gruwelijke wijze vermoord. De 13 zwaar verminkte lijken werden publiekelijk tentoongesteld in de stad.Het klooster bestaat gewoon nog steeds, 1572 is minder lang geleden dan je denkt. Als je ooit Roermond bezoekt, ga er vooral even langs, in de Caroluskapel vind je namelijk nog de schedels van de vermoorde monniken, ze zijn tentoongesteld in een glazen kastje. Zo, genoeg gekletst. Ik ga de vlag even uithangen. Rondje over de vrijmarkt lopen. Oranjetompoesje eten.Ik ben namelijk en oacute;rm koningsgezind. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-gezellig-verhaaltje-voor-koningsdag http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-gezellig-verhaaltje-voor-koningsdag Fri, 27 Apr 2018 00:00:00 +0200 verhalen verlangen naar een onversneden leven Onlangs bezocht ik het klooster in mijn geboortedorp. De zusters hadden me uitgenodigd omdat ik over de priorij schreef in Voorland, en op een zondagavond, na de vespers in de basiliek, werd ik opgewacht bij de uitgang. Samen liepen we in de vallende schemer naar het klooster, waar ik een rondleiding kreeg door de lange kloostergangen, na afloop hadden we een gesprek. Twee zusters in habijt tegenover me; of ik wat wilde drinken, en een koekje. Vaak, sinds ik schrijf, overvalt me het verlangen naar een onversneden leven. Een leven waarin er maar eacute; eacute;n doel is, en alles dat je doet in het teken staat hiervan. Een passie die het bestaan doordrenkt tot in zijn verste uiteinden. Soms zijn er vlagen in mijn schrijversleven dat ik het nader, meer dan. De verzonkenheid die zo diep is, dat ik ophoud te bestaan. Ik besta alleen nog als lichaam, mijn geest is opgelost, ik heb hem laten verdwijnen in het verhaal. Ik heb hem bevrijd. Ja, misschien is bevrijden het juiste woord. Aan de randen van het schrijven moet er een leven geleid worden. Een lege huls als lichaam leeft ongemakkelijk. De bevrijde geest laat zich niet zomaar vangen voor een avondje met vrienden, een feestje. Soms lijkt het alsof ik met lege ogen naar de wereld kijk, en dan vullen pijn en schuld mijn holle vaten. In de bevrijding van mijn geest schuilt verholen de opoffering van mezelf, mijn leven, en alles, iedereen om me heen. Het was donker in de koffiekamer van het klooster. Een lampje in de hoek brandde zacht. Ik leunde met mijn ellebogen op tafel en dacht na over wat de zusters mij verteld hadden. Open en vrij, hun handen gevouwen in hun schoot, een onvermijdelijkheid had in hun woorden gelegen. Mijn koekje was ik vergeten op te eten. Het onversneden leven dat ik verlangde was niet de zuivere passie, die had ik immers al gevonden. Wat ik zocht was een leven zonder pijn en schuld. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlangen-naar-een-onversneden-leven http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlangen-naar-een-onversneden-leven Fri, 27 Apr 2018 00:00:00 +0200 verhalen Station Veenendaal De Klomp De vlakke weilanden waren donker en onzichtbaar maar vlak naast het spoor stond een stalletje. Er hing een lamp boven de ingang waardoor de geit die in de deuropening stond goed zichtbaar was. Ze keek naar de stilstaande trein waarin ik zat. De wisselstoring op mijn traject sleepte al de hele dag door, het was laat, ik was moe en leunde met mijn hoofd tegen het koude raam. En nu was daar dus die geit. De ogen van het beest leken rechtstreeks op me gericht, dat was natuurlijk niet zo, maar zo voelde het wel. Ik probeerde me voor te stellen wat de geit dacht en ik wist bijna zeker dat ze medelijden voelde met mij, met ons, de mensheid. In die ijzeren cocon samengeperst tot een worstje.Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk in die trein zat en wist het ineens niet meer.Die ochtend had ik het nog wel geweten, ik was vroeg vertrokken en had research willen gaan doen voor mijn tweede boek, in Leiden. Door de ellende op het spoor was ik niet verder gekomen dan Utrecht, waar ik in de Dom was geweest en een kaarsje had aangestoken en mooie, waardevolle gesprekken had gevoerd met mijn reisgezelschap.Toen ik na de lange dag terug wilde naar het zuiden was ik per ongeluk in de verkeerde trein gestapt en stond ik ineens op station Veenendaal De Klomp. (Ik weet nooit zo goed of dat aan mij ligt, maar ik doe dat vaker. Zo stond ik laatst nog in Helmond omdat ik ergens vergeten was om over te stappen. Helmond ja.)Weer terug op Utrecht Centraal had ik dan eindelijk de juiste trein en nu stond ik dus stil en werd ik bekeken door een traag herkauwende geit in het gele, doorregende lamplicht van een oude stal.Waarom?Ik wist het niet. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/station-veenendaal-de-klomp http://www.octaviewolters.nl/verhalen/station-veenendaal-de-klomp Fri, 16 Feb 2018 00:00:00 +0100 verhalen Platbook 19 Ik mag, in opdracht van de commissie Platbook, een bloemlezing gaan samenstellen uit Limburgs literair werk: Platbook editie 19. Het thema is: wie water en vuur (zoals water en vuur) en iedereen mag zijn werk (po euml;zie, proza), mits geschreven in de Limburgse streektaal, inzenden. Het maximaal aantal woorden is 600. Stuur je inzending v oacute; oacute;r 15 april naar paul@uitgeverijtic.nl. In mei zal Platbook 19 worden gepresenteerd. Alle gepubliceerde auteurs ontvangen een exemplaar gratis. De reeks kost 9,90 per deel en is verkrijgbaar/bestelbaar bij alle betere boekwinkels of via www.ticshop.nl http://www.octaviewolters.nl/verhalen/2 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/2 Tue, 30 Jan 2018 00:00:00 +0100 verhalen Juryrapport SJIEK literatuurprijs Het juryrapport van de SJIEK literatuurprijs: Voorland is een boek over het verstrijken van de tijd, over hoe levens zich generatie na generatie voltrekken en hoe alles, onvermijdelijk, hetzelfde blijft. De hoofdpersoon van het boek is een biologieleraar op een kleine mavoschool ergens in Limburg, eind jaren zestig. Hij is in zichzelf gekeerd, het leven lijkt hem te overkomen. Hij verwekt zijn zoon in de nacht dat zijn vader sterft - een kind dat hij helemaal niet wil krijgen. Ook de relatie met zijn eigen moeder is afstandelijk en koud. Het is geen onwil, maar onmacht. De personages in dit boek praten nauwelijks met elkaar, het meeste blijft onuitgesproken. Voorland broeit en schuurt op elke pagina en dat alles in een prachtige taal, rijk aan details en beschrijvingen van het land en de grond in Limburg. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/juryrapport-sjiek-literatuurprijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/juryrapport-sjiek-literatuurprijs Wed, 24 Jan 2018 00:00:00 +0100 verhalen Niet gewonnen Ik won hem niet, de SJIEK literatuurprijs. Dat is natuurlijk jammer. Maar de woorden uit het juryrapport waren mooi en het was een geweldige en bijzondere dag. Het begon met een voordracht gistermiddag, en staand achter de microfoon in de donkere zaal, de felle lamp op me gericht, besefte ik weer hoe moeilijk voorlezen eigenlijk is. Bij voorlezen komt het voor een groot deel aan op je lichaamstaal; hoe sta je? Wat straal je uit? Welke klank hebben je woorden? Na het voorlezen werd ik in een andere zaal ge iuml;nterviewd. Ik vind dat leuk, interviews, en dan vooral als ze meteen goed de diepte in gaan. De gesprekleidster was vakkundig, geen standaard vragen. Ze vroeg of ze de rauwste sekssc egrave;ne uit Voorland voor mocht lezen, ik moest daarom lachen.Toen ze de woorden voorlas herinnerde ik me pas weer wat ik ook alweer geschreven had, en ik zag een paar oude mensen in de zaal witjes wegtrekken.Na afloop van de uitreiking stond ik in het cafeetje en keek naar iedereen die in een kringetje om me heen stond. Mijn liefste vrienden, mijn familie, redacteur en ex-redacteur. We proostten en ik wist: dit is mijn grootste prijs. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/niet-gewonnen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/niet-gewonnen Mon, 22 Jan 2018 00:00:00 +0100 verhalen Jaaroverzicht 2017 Toen ik bedacht om een terugblik op 2017 te schrijven, dacht ik het eerst aan hoeveel begrafenissen ik had gehad dit jaar.Dat viel mee: maar eacute; eacute;n. Verder: geen geboortes, niemand zwanger.Wel: de oudste dochter die naar de brugklas ging. Dat had wat voeten in aarde; de keuze, welk type school, en dan nog die lange zomervakantie tot het dan zover is. Voor de mensen die al lang met me meelezen: uiteindelijk kozen we voor de middelbare Vrijeschool, maar wel met een toevoeging van Latijn en Grieks op het inpandige reguliere gymnasium. Het gaat haar goed af, en belangrijker: ze gaat iedere dag graag naar school. Op schrijfgebied was het een goed jaar. Het begin van 2017 stond nog in het teken van Voorland: tot en met maart bleven de recensies binnenkomen. Sommige juichend, andere wat kritischer, ik ben zeer tevreden over de ontvangst. Ondertussen schreef ik aan mijn tweede roman, wat over het algemeen een stuk soepeler ging dan het schrijven van Voorland. Ik voelde me zelfverzekerder en wist beter mijn richting te bepalen. In het kielzog van het schrijverschap kwamen er nieuwe dingen op mijn pad: het boekenbal, en ik gaf voor het eerst, en dwars door mijn angst heen, een lezing op een middelbare school. Daarnaast gaf ik meerdere presentaties, onder andere bij bibliotheken. Natuurlijk kan het niet altijd feest met confetti zijn en in augustus en september had ik dan ook een grote schrijfknoop. Ik zat op een van de warmste dagen van het jaar een beetje mistroostig bij mijn redacteur op kantoor. Het gekke bij een knoop is dat je diep vanbinnen wel weet dat het erbij hoort en dat je er beter uitkomt, maar dat je jezelf toch dingen hoort zeggen als: ik denk echt dat ik wil stoppen met schrijven. Tja.Vanaf september ging het gelukkig weer goed en tot mijn eigen verbazing rondde ik eind november de eerste grove versie van het manuscript af. De stand van zaken: 75.000 woorden en tevreden.Voor 2018 staan er een aantal mooie dingen in de agenda: te beginnen met de uitreiking van de SJIEK literatuurprijs op 21 januari, ik geef een aantal inspiratiesessies (jawel) op middelbare scholen en in maart doe ik een optreden met Connie Palmen op het literatuurfestival van theater De Schalm. Voor het afronden van de tweede roman gun ik mezelf rust: in principe zou het mooi zijn als hij eind 2018 uitkomt, maar ik beloof nog niets.Voor nu: ik wens jullie een ontzettend gelukkig 2018. Dat al jullie dromen mogen uitkomen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht-2017 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht-2017 Sat, 30 Dec 2017 00:00:00 +0100 verhalen Literatuurfestival De Schalm Op 24 maart vindt er in Theater De Schalm in Veldhoven een literatuurfestival plaats. Ik sta deze avond op het podium met Connie Palmen om voor te lezen en over Limburg te praten. Kluun is er ook.Kaarten zijn vanaf nu te koop. Meer informatie: kijk op de site van De Schalm. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/literatuurfestival-de-schalm http://www.octaviewolters.nl/verhalen/literatuurfestival-de-schalm Sat, 23 Dec 2017 00:00:00 +0100 verhalen Voorland genomineerd voor SJIEK literatuurprijs Uit het persbericht van Huis voor de kunsten Limburg: Op zondag 21 januari 2018 wordt voor de eerste keer de Sjiek Literatuurprijs uitgereikt. Dit gebeurt tijdens het nieuwe Festival Sjiek in de ECI Cultuurfabriek te Roermond. De prijs gaat naar een recente, Nederlandstalige roman waarin Limburg een rol speelt. De jury, bestaande uit redacteur/auteur Daan Doesborgh, L1-cultuurredacteur Jolien Linssen en oud-streektaalfunctionaris Pierre Bakkes, heeft uit de longlist van 18 boeken een shortlist van 6 boeken samengesteld. De genomineerden zijn: Wil Boesten met lsquo;Grond rsquo;, Frans Bud eacute; met lsquo;De dagen rsquo;, Govert Derix met lsquo;De sjamaan van Sevilla rsquo;, Willem Kurstjens met lsquo;De opname rsquo;, Ton van Reen met lsquo;De verdwenen stad rsquo; en Octavie Wolters met lsquo;Voorland rsquo;. Al deze auteurs dragen ook voor tijdens Festival Sjiek op 21 januari. De prijswinnaar wordt die dag om 16.45 uur bekendgemaakt in de theaterzaal van de ECI Cultuurfabriek. Festival Sjiek en Literatuurprijs Sjiek worden georganiseerd door het Taal- en Letterenplatform (TaLeP) Limburg, waar o.a. het Huis voor de Kunsten Limburg deel van uitmaakt. Zie www.hklimburg.nl/pers voor het volledige persbericht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-genomineerd-voor-sjiek-literatuurprijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-genomineerd-voor-sjiek-literatuurprijs Wed, 29 Nov 2017 00:00:00 +0100 verhalen Voorland in de media Met veel oog voor details vertelt de auteur de verhalen van Wolf, Otto en de mensen om hen heen. De roman zit boordevol symboliek en beeldspraak, en over elk kleinigheidje lijkt nagedacht. (...) Voorland vertelt een universeel verhaal, en is daardoor een roman als een schatkamer, waar iedere lezer waarschijnlijk weer een ander element uit zal halen. - Mustreads.nl Die achtergrond wordt door Wolters uitvoerig en met bewonderenswaardig beeldend vermogen beschreven. (...) Wolters slaagt er wel in haar thema met veel gevoel voor sfeer in beeld te brengen. - Het Financieele Dagblad Toch is Wolters een talent (...) - Chr eacute;tien Breukers Dit zeer fraaie debuut is een pleidooi voor de troost van onvermijdelijkheid. Een plot van verschillende mensenlevens zit klemvast tussen een proloog en epiloog over de natuur en voelt inderdaad als onontsnapbaar, omdat Wolters alle gebeurtenissen in het leven van haar personages met de veranderingen der seizoenen verbindt. Dat is heel mooi gedaan. - Dagblad van het Noorden Door de lezing van de debuutroman Voorland van Octavie Wolters word ik onontkoombaar teruggevoerd naar de streek van mijn jeugd: Midden-Limburg, eind jaren zestig. En wat kan Octavie schrijven. Schilderen met taal is het. Ze roept landschappen, sferen, situaties op alsof je er zelf bij bent, er middenin zit. Beklemmend beeldend en zintuiglijk. - Peter Nissen, hoogleraar kerkgeschiedenis De stijl van het boek is doordrenkt met de thematiek. En dat werkt. Het trage tempo, het pijnlijke niets (of lsquo;alles rsquo;): stilistisch is het boek zeker geslaagd. (...) Structuur en parallellen, gekoppeld aan symboliek en thematiek, zoals uitgevoerd in dit boek ndash; dat doet zeker denken aan Mulisch (...). -De Letterzetter Er is sprake van een pakkende stijl van schrijven, vele motieven (...), een geweldig thema, fraai uitgewerkte karakters, schitterende tijdssprongen en po euml;tisch proza.-Boekenbloggenderwijs Enerzijds is dit een roman met een stil, langzaam maar diepzinnig verhaal. Je kunt er niet omheen, Octavie Wolters heeft haar debuut neergeschreven in een filmische taal. (...) Een veelbelovend debuut van een schrijver die een uitzonderlijke schrijftaal hanteert (...) -Hebban Wolters cre euml;ert de optimale sfeer om haar verhaal over te kunnen brengen. In de eenzame, kille, goed beschreven omgeving groeien haar personages uit tot elementen van de maatschappij en schakels in het leven. (...) Met prachtige tegenstellingen tussen leven en dood, ziekte en gezondheid weet ze haar thema naar voren te brengen. -Tzum Fijnzinnig debuut van een taalvirtuoos. Het dwingende ritme kruipt onder je huid. De moeizame levens van drie generaties goedbedoelende maar onmachtige mensen vallen in het niet bij de prachtige beschrijvingen van het landschap waarin ze geworteld zijn. - Zin Magazine Prachtig geschreven, traag en opmerkzaam. - Frans Pollux Een mooi, verstild boek met prachtige observaties. - Iris Boter Dit boek is het best te omschrijven als natuurpo euml;zie in proza . - Laurens Tieleman http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-in-de-media2 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-in-de-media2 Mon, 06 Nov 2017 00:00:00 +0100 verhalen Boekblad Ik schreef een column in Boekblad, over wat mijn mooiste boek is qua omslag en vormgeving. Er ging nogal wat getob aan vooraf, maar uiteindelijk koos ik -natuurlijk- het prachtige Getekende brieven , over de correspondentie van tekenaar Peter Vos. Ik ben gefascineerd door de combinatie tussen tekst en beeld; hoe een tekst volledig verweven kan zijn met, en op kan gaan in een illustratie, en Vos was de meester daarin. Geschreven kunst, prachtig. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/boekblad http://www.octaviewolters.nl/verhalen/boekblad Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200 verhalen Interview Barbarus Waarover gaat uw boek lsquo;Voorland rsquo;? In dezelfde nacht dat Wolf Haasting zijn kind verwekt, sterft aan de andere kant van het dorp zijn vader. Wolf is bioloog. Hij geeft les op een kleine mavo aan het einde van de jaren zestig, in een stil dorp. Wolfs biologielokaal is een plek van relatieve veiligheid en tegelijkertijd van onbehagen. Hij woont bij zijn ouders en in het donkere ouderlijke huis overheerst het zwijgen, de dreigende ziekte. Na Wolfs huwelijk met Heleen verhuist het stel naar de andere kant van het kleine dorp, ondertussen is zijn vader terminaal en zal snel overlijden. Zijn moeder Johanna neemt de zorg voor haar man op zich. Heleens eenzame zwangerschap wordt overschaduwd door problemen tussen Wolf en een leerling, en op het moment dat Wolf zijn kind voor het eerst vasthoudt, voelt hij dat hij in de kern is aanbeland. Het middelpunt tussen leven en dood. Hij voelt hoe het tandwiel van de tijd kantelt. Als dertig jaar later blijkt dat zijn zoon Otto na een lange periode afwezigheid door een speling van het lot weer terugkeert naar het dorp, herhaalt de geschiedenis zich. Otto gaat als archeoloog in een opgraving vlak bij de rivier werken, samen met zijn verloofde An. De herinnering aan het zuiden in al zijn weidsheid en al zijn pracht benauwt hem en daarmee hun prille relatie, maar er is geen weg terug. Wolf, vlak voor zijn pensioen, werkt nog altijd als biologieleraar op dezelfde school, Johanna is hoogbejaard en broos en woont nog in hetzelfde huis. Wolfs verleden dringt zich onvermijdelijk aan hem op, en op de dag van Otto rsquo;s daadwerkelijke thuiskomst stort dat waar hij zich altijd aan vast heeft gehouden met een versplinterende klap in elkaar. Niet veel later sterft Johanna, en trekken de pas gehuwde Otto en An in het oude huis. Dan verwekt Otto zijn kind. Voorland gaat over de onvermijdelijkheid van het lot, en is tegelijkertijd een pleidooi voor de troost van deze onvermijdelijkheid. De eeuwige beweging staat centraal, de cadans van het leven en van de natuur, de mens als dienaar, als slaaf van het grote geheel. Van generatie op generatie, van alles dat anders is, maar in de grondtoon hetzelfde als altijd. Hoe onderscheidt schrijven zich van uw werk als illustrator/striptekenaar? Heel lang leek het alsof ik uit dezelfde bron tapte bij zowel schrijven als tekenen; namelijk de bron van het beeld. Een illustratie bouw je op op basis van een voorstelling in je hoofd en bij schrijven werkt dat eigenlijk hetzelfde, alleen geef je er dan woorden aan in plaats van lijnen. Dat de bron misschien wel hetzelfde kan zijn, maar het uitvloeisel een andere weg moet gaan, daar kwam ik pas later achter. Na tien jaar een vaste rubriek getekend te hebben voor een groot tijdschrift, had ik het gevoel dat het tekenen tekort begon te schieten. Ik wilde meer vertellen dan ik in mijn illustraties kwijt kon. Een tekening geeft slechts eacute; eacute;n moment weer, het is als het ware een platte voorstelling waar ik weinig tot geen overdrachtelijkheid in aan kon brengen. Ik wilde een beeld scheppen dat door de tijd en ruimte heen zou bewegen: dat werd een verhaal, een boek. Ik schrijf beeldend, bijna filmisch, dat komt overeen met mijn werk als illustrator, maar het onderscheid ligt in de factor tijd, en daarmee in diepte. Ik zie mijn tekeningen als tweedimensionaal, en mijn boeken als driedimensionaal. Wat drijft u bij het schrijven? Ik wil een idee uitdenken en daarmee overbrengen. Voorland gaat over het onvermijdelijke lot, maar ik wil de lezer laten zien dat als je je lot aanvaardt, dat misschien heel troostend kan werken. Mijn volgende boek gaat onder andere over de vraag waar de werkelijkheid zich verscholen houdt, in de wereld of in de mens. Dat zijn gedachten die ik wil onderzoeken en wil delen. Daarmee hangt samen dat ik schoonheid wil brengen. Ik wil voorstellingen cre euml;eren die raken aan de werkelijkheid en op zijn best zelfs te boven gaan. Schoonheid is niet altijd alleen maar mooi, iets donkers of lelijks kan ook schoonheid bevatten. Ik wil de mens aan de hand nemen en rondleiden: kijk om je heen, in alles wat je ziet zit schoonheid, iets dat je iets kan brengen, een bepaalde rijkdom. In hoeverre heeft het internet de literatuur veranderd? Ik denk dat we deze vraag pas over vijftig jaar echt kunnen beantwoorden, voor zover er een concreet antwoord bestaat op vragen naar tijdsontwikkelingen. Ik denk dat er in het wezen van literatuur niets veranderd is, dat de kern van literatuur door alle tijden heen hetzelfde is gebleven. Literatuur is, naar mijn idee, in de basis een uiting van een schrijver, een uiting op een diep, universeel niveau. Met dat universele niveau bedoel ik dat literatuur een bepaalde abstractie bezit, dat het ingaat op dat wat de mensheid bindt, dat wat we overeenkomstig hebben. Als de mensheid de oceaan is, is de schrijver het zand op de bodem van de oceaan. Zo lang de mens een mens is, zullen de schrijvers onder hen schrijven op dit niveau. Dwars door wereldveranderende gebeurtenissen heen. Door oorlogen, door natuurrampen, door revoluties, door ontwikkelingen. De onderwerpen, stijl of sfeer van de schrijvers kunnen wijzigen met de maatschappij mee, de manier waarop lezers er kennis van nemen ook, maar de literaire schrijver zal doen wat hij al eeuwen doet: de kern van de mens en van het leven weergeven. We zijn geneigd om te denken dat in de tijd waarin we leven de grootste veranderingen ooit plaatsvinden, of de belangrijkste. Maar in het licht van de grote geschiedenis, is de komst van het internet slechts een marginale omslag. Er zullen misschien meer mensen schrijven, de wereldwijde communicatie is vergroot, teksten zijn overal voorhanden en zijn tegelijkertijd vluchtiger dan ooit. Maar kijkend naar de taak en het doel van literatuur, verandert er, in grondslag, niets. Als u met een buitenlandse kunstenaar (elke kunstvorm) zou kunnen corresponderen, welke zou u dan kiezen? Ik praat graag met beeldende kunstenaars, het liefst over de kracht van inspiratie: hoe een beeld zo sterk kan zijn dat het je aan kan zetten tot nieuwe idee euml;n. Met schrijvers praten vergt meer moeite, het werk is hermetischer, het vak is intrinsieker. Ondanks de herkenning aan de randen (de zwaarte, de euforie als het lukt) lijkt het alsof je nooit helemaal bijelkaar naar binnen kunt kijken. Toch had ik graag eens willen corresponderen met wijlen Halld oacute;r Laxness, de Ijslandse schrijver van het boek Onafhankelijke mensen. Het beeldende, sage-achtige van de vertelling intrigeerde me, hij laveert op de grens tussen sprookje en werkelijkheid, misschien wel tussen woord en beeld: hij schrijft een schilderij. De wereld die hij schept is tegelijkertijd rauw en dreunend van echtheid en daarnaast tijdloos en mistig als een legende. Ik zou hem willen vragen of het vermogen om dit te schrijven kwam uit een po euml;tische laag of uit een rationele. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/interview-barbarus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/interview-barbarus Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200 verhalen De overkant van de angst Door een wat ongelukkige middelbare schooltijd heb ik een angst ontwikkeld voor alles wat met het concept Voortgezet Onderwijs te maken heeft. Alleen al de gebouwen schrikken me af; zwaarmoedige kolossen met duistere gangen en als sardonisch dieptepunt: het hellegat dat men gymzaal noemt. Ook vond ik lange tijd pubers een angstaanjagend type mens, hitsige valsheid verpakt in geschreeuw.Dat standpunt had natuurlijk een beperkte levensduur aangezien ik kinderen kreeg. En, of je het nu wil of niet, die ontwikkelen zich toch door. Ik heb mijn mening moeten bijstellen, mijn oudste is de drempel naar de puberteit overgestapt en van valsheid is geen sprake.Hoe dan ook, de angst zorgde ervoor dat ik lange tijd middelbare scholen meed als de pest. Dus toen ik het afgelopen jaar aanvragen kreeg van docenten Nederlands om op hun school iets over Voorland te komen vertellen, zei ik nee. Ik gaf interviews tijdens literaire avonden, deed vraaggesprekken op podia, presentaties, maar aan scholen waagde ik me niet. Tot deze week. Ik weet niet zo goed wat me deed besluiten om de opdracht van een gymnasium in het midden van het land aan te nemen. Misschien was het mijn eigen puber die me liet inzien dat het zo gevaarlijk allemaal niet was. Misschien was het het jaar van podiumervaring dat me zelfverzekerder had gemaakt. Misschien was het de gedachte dat ik ze iets kon vertellen, die kinderen.Mijn verhaal voor de gymnasiasten ging over mijn boek, natuurlijk, over thema en compositie, maar veel meer nog ging het over mij. Ik vertelde over mijn middelbare schooltijd, hoe moeilijk ik het had gehad. Dat ik me altijd zo anders voelde dan mijn leeftijdsgenoten en geen idee had wat ik wilde doen met mijn leven. Dat ik toen al wilde schrijven, maar dat ik niet durfde.Ik praatte en keek de leerlingen aan. Of meer: zij keken mij aan. Ik zag het gebeuren: de ogen die opengingen. Na afloop kreeg ik wonderlijk mooie vragen, mooier dan volwassenen ze ooit gesteld hadden. Zelfs de meest onge iuml;nteresseerde lummels heb je ge iuml;nspireerd, zeiden de docenten toen ik afscheid nam.Aan de overkant van de angst bleek iets prachtigs verscholen te liggen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-overkant-van-de-angst http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-overkant-van-de-angst Thu, 14 Sep 2017 00:00:00 +0200 verhalen Vergetelheid Gisteravond laat zat ik op station Amsterdam Amstel.Feestje gehad van de uitgeverij; biertje, hapje, blijmoedig gesprekje. ( Waarom schrijven we eigenlijk? - Geen idee, we zouden ons feitelijk ook meteen kunnen verhangen. )Ik moest een poosje wachten op de trein en keek naar de mensen die uit het trappengat omhoog kwamen, hun ogen zoekend naar het juiste perron. Een jongen met een oranje baardje en in een rafelig shirt, een heer in kostuum, gladgeschoren en slank, een oude moslima met een rolkoffertje. In het gele licht leek iedereen vaal en moe, ik vroeg me af of men dat ook van mij dacht en legde mijn handen voor de zekerheid tegen mijn wangen.Een man kwam voorbij, snel, met brede bewegingen, zijn jas vloog achter hem aan en hij trok gehaast aan zijn sigaret. Mijn blik viel in de zijne en dacht: ik ken hem.Tot twee keer toe keken we elkaar aan, kort, onderzoekend, maar zijn trein rolde binnen en hij stapte in.Het zijn deze stille gebeurtenissen waarin de vergetelheid onontkoombaar besloten ligt. Ik zou een paar minuten later opstaan, de deuren van mijn trein zouden zich openen en ik zou gaan zitten. Ik zou via het zwarte raam naar mezelf in de bijna lege coup eacute; kijken en de man in de vliegende jas zou met elke voortrazende kilometer meer ophouden te bestaan. Om ruimte te maken voor nieuwe mensen, nieuwe gezichten, even kort, even snel. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vergetelheid http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vergetelheid Mon, 11 Sep 2017 00:00:00 +0200 verhalen Dag van de aanvoegende wijs Toen ik begin deze week op zolder was om mijn scriptie te zoeken, vond ik nog wat anders. Op mijn studentenkamer hing naast de Kuifjeposter nog iets. Het was een oude schoolposter, ik denk uit de jaren zeventig, met daarop de vervoeging van het werkwoord Drinken. Ik had hem jaren eerder van mijn vader gekregen, die werkzaam in het onderwijs was.Gezien het doel van de poster; brave basisschoolkinderen de d s en t s aan het verstand peuteren, mag men aannemen dat het werkwoord Drinken volkomen onschuldig was gekozen. Maar goed, aan de muur van een studentenflat waar het altijd vaag naar verschaald bier rook, was het natuurlijk erg grappig. Althans, dat vond ik dan toch.Het meest intrigerende aan de poster vond ik toch al die jaren wel de Aanvoegende wijs: Dat hij drinke. Lekker archa iuml;sch, dat is toch bijna po euml;zie op zichzelf. (Dat vonden meer mensen en in 2011 is 1 september daarom uitgeroepen tot Dag van de Aanvoegende Wijs)Hoe dan ook. De poster is helaas nogal vergeeld en beschadigd, het waren blijkbaar zware jaren. Ik heb nog even overwogen om hem weer op te hangen, in mijn keuken of zo, maar bij nader inzien doe ik dat toch maar niet. What happened in Nijmegens stays in Nijmegen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/dag-van-de-aanvoegende-wijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/dag-van-de-aanvoegende-wijs Fri, 01 Sep 2017 00:00:00 +0200 verhalen Studenten-memoires Diep in het schrijfproces voor boek2 moet ik vaak denken aan de tijd dat ik aan mijn afstudeerscriptie werkte. Ik herinner me mijn studentenkamer waar ik een winter lang met de tanden op elkaar doorjakkerde om alles op tijd af te krijgen. Eerst nog op Hoogeveldt, later in een tochtig hoekhuis in Nijmegen Oost, hoge ramen, enkel glas, een mysterieuze schimmel die in een van de muren zijn intrek had genomen en die van geen wijken wist. Ik schreef met twee paar wollen sokken over elkaar aan en een dik vest, aan een wankel bureautje. Naast me hing een Kuifje-poster, op mijn bed lag een kleed van het Waterlooplein.Bang om mijn zorgvuldig getypte tekst kwijt te raken, sloeg ik mijn werk op drie verschillende diskettes op. Soms mailde ik het ook nog eens naar mezelf, daarvoor fietste ik dan naar de computerruimte in het Erasmusgebouw, want inbellen via de telefoonlijn in huis duurde te lang. Of het bestand was te groot, dat weet ik niet meer.Ik deed een onderzoek naar intertekstualiteit, nog steeds een van mijn hobby s, en naarmate het einde naderde, stierf de roep van het wilde studentenleven langzaam weg. De nachten in Dio of Caf eacute; de Fiets werden schaars, het leek alsof ik, als ik er nog wel eens kwam, om me heen keek met een andere blik.Zo gaan die dingen blijkbaar.Ik zocht hem weer eens op, de scriptie, in een doos in een kastje, ver weg op zolder, onder een laag stof lag hij. Intertekstualiteit en eenduidigheid. Een negen kreeg ik ervoor, en ik had daar misschien destijds best wat trotser op mogen zijn dan ik was.Er is niet veel anders met vijftien jaar geleden, soms lijkt het alsof er geen leven als communicatie-adviseur en illustrator tussen heeft gezeten. De omstandigheden zijn wel beter; geen schimmel, geen kou, geen diskettes, dubbel glas. Alleen het schrijfvest. Dat is gebleven. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/studenten-memoires http://www.octaviewolters.nl/verhalen/studenten-memoires Mon, 28 Aug 2017 00:00:00 +0200 verhalen Einde van een tijdperk Vanochtend zat ik in een kleine katholieke kerk, ergens diep in de Veluwse bossen. Het gebouw was dan weliswaar een ouderwetse kerk uit 1857; er was een toren, glas-in-loodramen en een altaar, maar het mocht niet meer zo heten. Een lang verhaal over een tanende parochie en bisschoppelijke besluiten.Het stemde me weemoedig, net zoals de reden waarvoor ik er zat; een afscheid van iemand die meer dan een eeuw leefde. Het einde van een tijdperk in meerdere opzichten.Het koor zong, ik keek naar de koorleden. Stuk voor stuk grijze dames die zongen zoals duiven lopen, hun hoofden ritmisch op en neer bewegend bij iedere stap vooruit, of, in hun geval, bij iedere volgende noot dus. Ik las ooit eens dat duiven dat doen omdat ze zo lang mogelijk hun hoofd op dezelfde plek willen houden, omdat ze zo het beste om zich heen kunnen kijken.Ik bad het Onze Vader hardop mee, zo ben ik nu eenmaal opgevoed, en gewoontegetrouw las ik de tekst op uit het misboekje, ook al ken ik het natuurlijk van buiten. Bij de laatste regels hakkelde ik even, net als de overige kerkbezoekers, ik was het vergeten, een nieuwe versie van het zo vertrouwde gebed. Maar braaf lazen we allemaal de woorden die ons voorgeschreven waren.Toen we na afloop op het kerkhof stonden, ondanks de regen en de grijze lucht was het warm, baden we opnieuw. Dit keer zonder boekje. Bij de laatste zinnen leek het algemene stemvolume wat toe te nemen, ik zweeg en luisterde. Men bad de oude versie. En ik hoorde misschien een lichte triomf in de toon, maar dat kan aan mij hebben gelegen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/einde-van-een-tijdperk http://www.octaviewolters.nl/verhalen/einde-van-een-tijdperk Fri, 18 Aug 2017 00:00:00 +0200 verhalen The sense of an ending Soms dringt zich iets aan je op; een mens, of een ding, of gewoon iets dat gebeurt. Het lijkt alsof het op je zit te wachten, geduldig, tot je het opmerkt, als een obstakel in de rivier, iets waar je niet omheen kunt.Het boek The sense of an ending werd me aangeraden, Alsof het voorbij is, van Julian Barnes. Ik las het in anderhalve dag uit, het was lang geleden dat ik me zo gehaast door een roman had gejakkerd. De compositie was intrigerend, het is geschreven alsof er een spiegel in het midden staat die twee romanhelften tegenover elkaar zet; het verleden van de hoofdpersoon zoals hij dat door de jaren heen bedacht heeft, en de werkelijke geschiedenis. Ik vond het, op wat kanttekeningen na, mooi en was onder de indruk, maar zoals dat gaat, er kwamen andere boeken voorbij, en die waren ook goed en indrukwekkend.Precies op het moment dat het verhaal dreigde te verdwijnen in het putje van mijn geheugen, ontdekte ik dat de verfilming deze week in het filmhuis in mijn stad draaide. Zonder erover na te denken, ging ik erheen.Boekverfilmingen kunnen prachtig zijn, maar dat was nu niet het geval. Waar de roman een strak, subtiel en doordacht spel met de gebeurtenissen is, gebruikt de film weliswaar dezelfde gebeurtenissen, maar rijgt ze teleurstellend simpel aaneen. Of althans, zo leek het voor mij.Ik dacht erover na hoe twee keer hetzelfde verhaal twee keer zo verschillend uit kan pakken. Heeft dat alleen met de compositie te maken of speelt er ook nog iets anders mee? Iets hogers misschien, iets ongrijpbaars, iets als wat men bezieling kan noemen, of inspiratie.Ik weet het niet. Maar misschien schuilt in het niet-weten wel een antwoord. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/the-sense-of-an-ending http://www.octaviewolters.nl/verhalen/the-sense-of-an-ending Tue, 08 Aug 2017 00:00:00 +0200 verhalen Hoe zachter ik werd Het kwam traag binnenrollen, dat herinner ik me nog. Niet met een dreun, zoals je dat misschien zou verwachten bij een openbaring die aan de visie op het bestaan tornt, maar zachtjes en goedmoedig.Het besef dat het leven me niets verschuldigd is.In zijn kielzog nam hij nog een ander bewustzijn mee; niet alleen het leven is me niets verschuldigd, ook de wereld niet, de mensheid niet. De toekomstige, noch die uit het heden of verleden.Het kan zo zijn dat ik, in de ondoorgrondelijkheid van de nieuwe visie, pril en donker als een schemerochtend, mijn vuisten balde en om me heen maaide. Ook liep ik op mijn tenen in kleine, aarzelende pasjes om iets heen. Een pijn misschien, dacht ik, of een angst. Of iets dat ik miste en waarnaar ik op zoek was, een geheim. Het nieuwe besef vroeg weinig van me, eigenlijk niets. Nog minder dan niets, een stilzijn. Het vroeg van me dat ik achterover leunde en wachtte, waarop wist ik niet, dat wist niemand.Hoe langer ik wachtte, hoe stiller het werd, hoe zachter ik werd.Het wachten was geen wachten meer. Dat waar ik omheen had gelopen met kleine passen, dat was het.Het geheim bleek mezelf te zijn.Als het leven me niets verschuldigd is, ben ik mezelf niets verschuldigd. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hoe-zachter-ik-werd http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hoe-zachter-ik-werd Tue, 11 Jul 2017 00:00:00 +0200 verhalen Van buiten, van binnen Net over de grens ligt een kleine stad. Het is een typisch Duits stadje; twee ijswinkels, twee bakkerijen met lunchrooms, een Tschibo en wat gr uuml;ndliche Duitse damesmodezaken. Het stelt, kortom, niet zoveel voor. Toch kom ik er graag, zo af en toe. Vanuit de andere kant van de grens kan alles er ineens zo anders uitzien. Alsof je met het overschrijden van de landsgrens niet alleen uit je eigen land maar ook heel even uit je eigen leven stapt.Aan de noordkant van de stad ligt, hoog op een berg, de ru iuml;ne van een kasteel. Vanuit de overblijfselen kijk je uit over de iets lager gelegen kerk, en in de verte de akkers met graan. Ik stond tussen de twee muren van de oude motte en dacht na over de afgelopen zes weken. Ik schreef met een noodzakelijkheid die ik nog niet van mezelf kende. De woorden waren misschien niet allemaal mooi of goed, maar ze waren dringend en essentieel.Soms twijfelde ik tijdens het schrijven waar ik zelf ophield en mijn verhaal begon, soms was het verhaal bijna fysieker dan ikzelf, de fictie waarachtiger dan het echte leven.Ik keek de diepte in, naar de kronkelende weg en de huizen die de stad vormden, de bomen en de bloeiende rozen. En naar de horizon, waar Nederland begon.Ik wist dat het er moest zijn, maar ik kon het niet zien. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/van-buiten-van-binnen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/van-buiten-van-binnen Sat, 01 Jul 2017 00:00:00 +0200 verhalen De kunst der taal In april was ik in Friesland. Een lange autorit had het me gekost, de regen en het grijs leken even eindeloos als de vergezichten. Toen ik na een slapeloze nacht in mijn hotel op de plaats van bestemming kwam, een begraafplaats, sloeg de twijfel toe. Waarom was ik hier? Waarom deed ik dit? Het katholieke kerkhof was een vierkant perceel, omheind door een haag. In het midden en om de graven heen liep een breed geasfalteerd pad, er was niemand. Bij het graf waarvoor ik kwam, bleef ik een poosje staan. Het begon te regenen, harde druppels, de wind sneed. Mijn jas was geschoeid op Limburgse temperaturen, te dun, ik had het koud. Ik las de namen op het graf, en het gedicht dat in het marmer was gebeiteld. Ik kende de gestorvenen niet, er was geen enkele aanwijsbare band tussen ons. Het graf was al zeventig jaar oud. En toch huilde ik. Het graf komt voor in mijn nieuwe roman (gepland in het najaar van 2018, wederom bij Uitgeverij Ambo|Anthos). In principe had ik er niet voor naar Friesland hoeven gaan, er staan genoeg foto s op internet waarmee ik het tot in detail had kunnen beschrijven. Maar dat was niet genoeg. Ik wilde het voelen. Voelen bij het schrijven van een roman is als een tweeslachtig organisme. Het zijn niet mijn emoties die ik schrijf, maar ze komen uit mij voort en dus zijn het wel mijn emoties die ik schrijf. Dat is moeilijk uit te leggen, ik doe een poging. De emoties in mijn werk zijn de emoties van mijn personages. Soms zijn ze in het verleden werkelijk door mij ondergaan, soms alleen in de voorstelling. Te allen tijd geldt: de emotie vindt plaats v oacute; oacute;r het schrijven.In het schrijfproces geldt dat ik meeleef met mijn personages, maar ik ben degene die de ratio bewaakt, de woorden zorgvuldig en bij het volle verstand kiest. Ik cirkel boven hen en laat de taal zijn werk doen. Schrijven is geen verwerken, geen uitstorting van gevoel, schrijven is v oacute; oacute;r alles de kunst der taal. Voor mij althans. (Als ik zou mogen kiezen, koos ik Nijhoff boven Kloos.) Ik huilde aan het graf. Niet voor mij, maar omdat ik het me voor kon stellen. Het gevoel was er een van ontheemdheid, zoals een Limburger in Friesland zich ontheemd kan voelen. Daarom was ik hier, daarom deed ik dit. Een emotie kan zijn als een parel.Ik nam de parel mee op de lange weg terug naar huis, door de regen, het grijs, het eindeloze vlakke land, en bekeek hem; zijn glans, zijn diepte.En eenmaal thuis, in de witte rust van mijn werkkamer, schreef ik. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kunst-der-taal http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kunst-der-taal Fri, 02 Jun 2017 00:00:00 +0200 verhalen Schrijft boeken, bouwt kassen Afgelopen weekend bouwde ik een kas.Of nee, nu moet ik niet jokken: mijn echtgenoot bouwde een kas en ik keek glazig (sic) toe terwijl ik nu en dan een schroefje aangaf. Hoewel, soms stond ik ook op een ladder en plaatste ik een glasplaat in een aluminium raampje, ik moet mijn taak ook weer niet te veel bagatelliseren. Eigenlijk komt het er op neer dat het zonder mij niet was gelukt, met die hele kas.Sinds de schapen het veld (sic2) hadden geruimd, was onze weide leeg. Eerst kregen de kinderen een trampoline, toen bouwden we een vuurplaats, maar de boel wilde maar niet vol raken. Dan maar een kas dus. Ben je er blij mee? vroeg ik mijn tuinder, toen het ding zondagavond zo goed als klaar was.Hij was er heel blij mee. Hij voorzag een toekomst vol florerende tomatenplanten, zijn droom. Wat vind jij er eigenlijk van? vroeg hij toen aan mij.Ik probeerde de opkomende spierpijn uit mijn rug te strekken en keek eens naar het glas dat in een licht stramien tot een bouwwerk was gevormd. Eigenlijk is het bijna kunst, zo n kas. De hoogste vorm van transparantie, dat wat je vrijwel niet ziet, maar met een groot en duidelijk waarneembaar resultaat.De zon scheen, de hoge wilgen waaiden bijna stil, de lucht grijsblauw. De kippen scharrelden in het hoge gras om ons heen en tokten zachtjes. Ik vind het mooi, zei ik. Ik ook, zei mijn echtgenoot. En ik zag aan zijn ogen dat hij aan jonge sla dacht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijft-boeken-bouwt-kassen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijft-boeken-bouwt-kassen Tue, 09 May 2017 00:00:00 +0200 verhalen Konditorei De klapdeuren van de Duitse konditorei piepten traag en lang, de oude man schuifelde naar binnen. Zijn zware jas zat veel te ruim, op een manier waarop het hoort, zo dragen oude mannen hun kostbare wollen jassen nu eenmaal. Zijn schouders waren gebogen, zijn gang sloffend. Hij ging zitten aan het tafeltje tegenover het onze en bestelde met een trillende vinger iets te drinken.Ik zag zijn ogen afdwalen, ze waren felblauw, haast onnatuurlijk. Het lichaam flets en vervaagd in de jaren naar de ouderdom, maar de ogen nog scherp, het leek niet te kloppen. Hij keek naar mijn kleine neefje, mijn zus gaf hem net een stukje brood, zijn schelle stemmetje klonk door de zaak . De blik van de oude man werd zacht, weemoedig, het kijken ging over in staren. Ik vroeg me af waar hij aan dacht, zijn jeugd misschien, als driejarig jongetje had hij aan de hand van zijn moeder gelopen, hier in dit kleine grensstadje met het gele raadhuis, hij herinnerde zich hoe zijn krullen op waren gewaaid in de wind, de kinderkopjes onder zijn sandalen. Of misschien dacht hij aan zijn kleinkinderen, die nu alweer groot waren, maar vroeger had hij ze meegenomen naar de oever van het riviertje aan de rand van de stad, dan speelden ze op de rotsblokken en liet hij ze de watermolen zien.De serveerster bracht hem zijn lunch, zijn blik ontwaakte en verlegde zich naar zijn bord. Zorgzaam legde de kelnerin een hand op zijn schouder, wenste hem smakelijk eten. Ik trok mijn jas aan. Terwijl ik naar buiten liep, groette ik hem. Geen woord, alleen zwijgen. In de vitrines van de ouderwetse bakkerijwinkel lag het Duitse gebak in fel licht te wachten, botercr egrave;me, fruitgelei, nougatine, opgetast in hoge taarten. Een weemoed naar iets dat ik niet kende viel over me heen, of misschien kende ik het wel, maar wist ik nog niet wat het was. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/konditorei http://www.octaviewolters.nl/verhalen/konditorei Mon, 06 Mar 2017 00:00:00 +0100 verhalen Ave Regina Caelorum Ik volg het klooster uit mijn geboortedorp op twitter. Dat kan tegenwoordig ja, en ik vind het fascinerend. Een prachtig klooster is het, verscholen in het groen en al opgericht in 1443. Vroeger, toen ik nog een kind was, vond ik de nonnen al interessant. Het idee van een leven gewijd aan de besloten warmte van eacute; eacute;n passie, op deze magische plek, net achter de kerk, uitkijkend over de moerassige achterlanden van het kleine dorp. Ik zag de kanunnikessen wel eens in de kerk, zo mooi vond ik dat. Een zweem van mystiek hing over de fr ecirc;le vrouwen van wie de gezichten grotendeels onzichtbaar waren door hun kappen. Dan zongen ze tijdens de mis, heel hoog en heel zuiver. Als twaalfjarige had ik al een zwak voor Gregoriaanse gezangen. (En nog steeds, ik mag graag het Regina C aelig;li voor mijn kinderen zingen. Die snappen dat overigens niet, de kleine heidenen.)Later toen ik ouder was liep ik eens langs de hoge heg die voor het klooster staat, het was voorjaar, de heg had nog geen bladeren. Door de wirwar aan takken zag ik een non lopen door de tuin, de felle lentezon scheen op het habijt. Het leek alsof ik iets zag dat ik niet had mogen zien.Afgelopen week kwam deze tweet voorbij: Vanaf deze week zingen we weer de antifoon Ave Regina C aelig;lorum na de completen.Zoiets roept een hoop vragen bij me op. Niet alleen wat een antifoon is (een vers dat gezongen wordt als inleiding op en ter afsluiting van een psalm tijdens de mis en het getijdengebed, ik heb het even opgezocht) maar vooral: wie schreef de tweet?Nog niet zo lang geleden kwam ik voor het eerst binnen in het kloostergebouw. Het bovenaardse dat ik er in mijn jeugd aan had toebedacht, viel misschien een beetje tegen. Het zag er teleurstellend gewoon uit, gewone stoelen, gewone tafels, koude keramieken tegels op de vloer. Misschien zit een van de kanunnikessen wel voorovergebogen achter een grote computer, met eacute; eacute;n vinger de teksten te typen. Niets occults, gewoon werelds. Het kan zomaar.Dan heb ik nog wat bijstelwerk te doen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-antifoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-antifoon Sun, 05 Feb 2017 00:00:00 +0100 verhalen Goethe en de tendens van het gemak Ze is twaalf, mijn oudste dochter, en dus moet er een middelbare school gekozen worden. Lange tijd leefden we in de veronderstelling dat de school om de hoek prima was, maar er kwam iets tussendoor. Een eigen mening. En dus begeven we ons in de chaos van de open dagen.Zo bezochten we afgelopen weekend twee scholen. Op de eerste school waren er proeflessen die hoge ogen scoorden, de tweede school was kleiner en in een prachtig gebouw. De eerste school heeft waarschijnlijk een loting, de tweede is slechter bereikbaar. In hoeverre laat je een keuze over aan een twaalfjarige die nog iedere dag over haar eigen schoenen struikelt omdat ze haar veters vergeet te strikken? Het werd, kortom, tijd dat ik me ermee bemoeide. Ik bladerde in wat schriften en ondervroeg leraren. Een roodaangelopen leraar Duits beantwoordde mijn vragen. Het leek de goede kant op te gaan, tot ik over de klassiekers begon. Of ze Goethe behandelden, bijvoorbeeld. Nou nee, mevrouw, Goethe is wel erg moeilijk. Ik trok een snobistisch gezicht en zette een mentale streep door de school.Wat is dat toch voor een tendens, dat wanneer iets moeilijk is, het maar afgeschaft wordt? Is de basis van het leren niet dat je het moeilijke leert te overwinnen? Dat je ontdekt dat als je doorzet, er dan een wereld vol kennis eacute;n schoonheid schuilgaat achter de barri egrave;re van het harde werk? Kweken we zo geen luie, apathische mensen die opgeven zodra ze iets moeten doen dat buiten hun comfortzone ligt?Natuurlijk is Goethe moeilijk. Maar ook prachtig en verrijkend. Een schitterende wereld die altijd verborgen blijft als je stopt op het moment dat je denkt dat je het niet kan. Of erger: als er v oacute; oacute;r je gedacht wordt dat je het niet kan.Als je alles wat moeilijk is weghaalt, wordt de wereld plat, en de mens erbij. Hoe dan ook. De keuze is nog niet gemaakt, er zijn nog een paar open dagen te gaan. Ik hoop op een mooie verrassing aan het einde van de netelige zoektocht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goethe-en-de-tendens-van-het-gemak http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goethe-en-de-tendens-van-het-gemak Mon, 30 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Sjors, de imaginaire parkiet Ik dagdroom de laatste tijd vaak dat ik een vogeltje heb. Een parkietje, op mijn werkkamer. Hij mag lekker de hele dag los rondvliegen en als ik zit te typen komt hij op het toetsenbord zitten, zijn kopje schuin alsof hij wil zeggen: wat maak je toch een drukte, baasje. Af en toe zit hij op mijn schouder en bijt hij in mijn oorlel met zijn kleine, kromme snaveltje.Laatst sprak ik met iemand over de eeuwige strijd tussen het beeldende en het schrijven. Soms lijkt het wel alsof ik ooit eens doorkliefd ben door een vlijmscherp mes, en er toen twee kanten zijn onstaan: de visuele kant en de verbale kant. Het zijn twee aparte organen geworden die zich onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld, en waartussen maar moeizaam -of eigenlijk geen- connectie plaatsvindt. Als ik schrijf wil ik beelden maken en als ik teken of schilder, schrijf ik ondertussen mentaal. Soms zou ik willen dat ik het tegelijkertijd kon doen, in eacute; eacute;n en dezelfde handeling. Ik weet trouwens al hoe ik hem ga noemen, de parkiet: Sjors. Zo heette het parkietje dat ik vroeger had ook, dat lijkt me lekker vertrouwd. Sjors komt er nooit echt hoor, dat gefladder, ik moet er niet aan denken. Soms is het leuker om over iets na te denken dan om het daadwerkelijk te hebben. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/sjors-de-imaginaire-parkiet http://www.octaviewolters.nl/verhalen/sjors-de-imaginaire-parkiet Thu, 26 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen De witte herberg in het bos Je moet weten dat hij er ligt, de kleine witte herberg in het bos.Vlak bij de Duitse grens, het is een beetje een uithoek, aan de rand van het land. Als je het naastgelegen zandpad inloopt, kom je bij de grafheuvels, bij de restanten van een grote Romeinse weg en bij Grietjens Gericht. Hier stond in vroeger tijden de galg. De galg stond op een van de grafheuvels als extra straf voor de misdadiger die werd verhangen, het moest er spoken, al die heidense zielen moesten er nog altijd ronddolen. Geen fijn vooruitzicht voor het hiernamaals.In 1651 werd de dienstmeid Grietje onthoofd en haar lichaam werd vastgezet op een paal bij de galg. Ze was door een knecht verkracht en had op de pijnbank bekend dat ze haar pasgeboren kind door verstikking om het leven had gebracht.Ja, zo ging dat in die dagen.Gelukkig zijn de tijden veranderd en leven we nu in een heel beschaafde wereld. Zo mogen de mensen uit de omtrek graag op luie zondagen verpozen bij de kleine witte herberg. En ach, het is niet chic of trendy daar. Het is meer een woonkamertje. Op de vloer liggen ruwe houten planken, vanaf de muren kijkt opgezet wild je aan. Er zijn lange tafels waar iedereen gewoon aanschuift. Als je de herberg binnenloopt heb je altijd het gevoel dat er een hele familie zit, dat iedereen elkaar kent en dat jij de nieuweling bent. Maar zodra je zit, hoor je erbij. Vanaf dat moment is het moeilijk om weer weg te gaan.Ik denk altijd dat het het verleden is, dat zo trekt. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-witter-herberg-in-het-bos http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-witter-herberg-in-het-bos Wed, 11 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Hier ist voor de autist Als ik slaap, is het taalgebied in mijn hoofd altijd erg actief.Zo was er een nacht waarin ik droomde dat er een nieuwe spellingswet was aangenomen. De belangrijkste wijziging was de nieuwe spelling van het woord Hartstikke; dat werd nu Harske. De commissie had daartoe besloten vanwege de verregaande fonologische inburgering van het woord Harske. Badend in het zweet werd ik wakker.Afgelopen week had ik een mooie droom. Er was een nieuw soort winkel geopend, een supermarkt, deze was speciaal voor autistische mensen. Boven de deur stond een groot bord met de naam van de zaak: HIER IST VOOR DE AUTIST. Ik herinner me dat ik in mijn slaap besloot dat ik de bedenker van de leus een compliment moest geven, ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen.Verder was ik erg verheugd over het concept van de nieuwe winkel. In HIER IST VOOR DE AUTIST veranderde nooit iets. Altijd hetzelfde vriendelijke winkelmeisje bij de broodafdeling en het assortiment bleef voor altijd ongewijzigd. Leek me heerlijk rustgevend.Het is wachten tot iemand het idee oppikt, wat mij betreft. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hier-ist-voor-de-autist http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hier-ist-voor-de-autist Mon, 09 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Houd de dief Via twitter kreeg ik een berichtje. Ik sta hier in de boekwinkel om Voorland te kopen maar het is kwijt. Ze denken dat het gestolen is. Nou zeg. Wie steelt er nou een boek? Wie steelt er nou mijn boek?Ik kreeg een visioen van een slinkse gauwdief die met een grote stapel Voorlands de winkel uitrende. (Op de hoek van de straat stond een veldwachter met een grote gummiknuppel, hij vatte de crimineel in de kraag en sprak hem vermanend toe, alles kwam goed. Mijn visioenen zijn doorgaans erg optimistisch.)Het voorval riep nogal wat vragen bij me op.Is het een slecht teken dat je boek gestolen wordt of juist een heel goed? Heeft de dief speciaal mijn boek uitgekozen om te stelen of maakte het hem niet uit? Stel dat hij speciaal mijn boek stal, was er dan misschien iets heel treurigs aan de hand? Hij wilde zo graag Voorland lezen, maar hij was al maanden zonder werk, geld om te deugdzaam eten had hij zelfs niet. Alle dagen droge macaroni. De hunkering naar literatuur werd te sterk. In de winkel liet hij zijn vinger over de glanzende omslag glijden. Ten einde raad stopte hij het snel onder zijn jas. Hij kon niet anders!Tja.Zo iemand moet je niet straffen, vind ik. Integendeel. Honger naar literatuur moet juist beloond worden. Maar goed.Misschien was de dief wel gewoon een kleptomaan.Nog nooit van Voorland gehoord, bij thuiskomst ging het meteen in de oud papierbak.Dat kan natuurlijk ook. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/houd-de-dief http://www.octaviewolters.nl/verhalen/houd-de-dief Sat, 07 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Ontdekkingsreis De schrijver liet zijn ogen over mijn nauwsluitende jurk glijden, zijn lippen krulden op. Uiteindelijk bleef zijn blik haken op mijn enkels, hoge hakken, zwart su egrave;de.Ik nam een slok van mijn bier. Hij fronste grijnzend. Ik had net verteld dat ik weer in Limburg woon, de regio waar ik ook opgegroeid ben.Ik gun je van harte dat je er ooit weer weg gaat, de wereld is zoveel groter dan Limburg.Hij had gelijk, natuurlijk. De wereld is zoveel meer dan het kleine stukje waarop ik me beweeg. Hoe mooi zou het zijn om de aardbol te ontdekken, verre landen, bergketens, rivieren en steden. Alles bekijken, alles zien.Maar het doet er niet toe, niet voor mij. Het gaat niet om de geografie, de provincie of het land. Het gaat nooit om de plek. Ik kan verhuizen naar Amerika, Australi euml;, er gaan wonen, er werken. Maar uiteindelijk, als de mist is opgetrokken, ben ik het gewoon zelf die ontdekt moet worden. De schrijver haalde zijn hand door zijn haar, hij lachte. Zijn tanden stonden een beetje scheef zag ik.Ik vertelde over mijn grootste reizen; de wandelingen die ik maak in het land van mijn geboortegrond. Waar ik de geur ruik van het verleden, van mijn familie, waar ik bij iedere voetstap die ik zet meer nadenk over mijn herkomst. Het leert me meer dan welke expeditie ook.Misschien ga ik ooit nog weg, zei ik. Misschien.(De foto is van Jacques Peeters en te zien in Odapark.) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ontdekkingsreis http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ontdekkingsreis Mon, 02 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Jaaroverzicht Op 19 januari tekende ik bij uitgeverij Ambo|Anthos het contract voor Voorland, en daarmee was de toon voor het jaar gezet: 2016 zou in het teken staan van mijn boek. De eerste maanden nog stil. Ik schreef in de witte rust van mijn werkkamer, volledig alleen en ik duldde geen enkele invloed op mijn schrijfproces. Op creatief vlak zette ik mezelf op water en brood. Ik bezocht voor mijn doen weinig musea, lezen deed ik niet en alle inspiratie kanaliseerde ik in de richting van de roman. Ik wilde dat er geen kruisbestuiving kon plaatsvinden, ik wilde dat mijn boek uit mij kwam, en alleen uit mij.Vanaf maart was de grove tekst van mijn manuscript afgerond en begon de echte samenwerking met de uitgeverij. Ik werk niet graag samen, mijn r uuml;cksichtslose veeleisendheid en hyperfocus ontmoeten zelden hun gelijken. Ik ben gewend om tegen muren van onbegrip en ge iuml;ntimideerdheid aan te lopen en ga het liefst alles in een co ouml;peratief verband uit de weg. Maar het viel wonderwel mee. Aan het einde van de zomer lag er een drukproef die zo goed als schoon was en iedereen leefde nog. Op papier zag het eruit zoals ik het wilde, maar mentaal was ik nog niet klaar. Mijn hoofd bleef focussen op eventuele losse eindjes. Dwarsverbanden die misschien nog verbetering behoefden bleven zich aan me opdringen, alles in de ongrijpbaarheid van de fantasie. Op 28 oktober, op het moment dat ik het eerste offici euml;le exemplaar overhandigd kreeg, verdwenen alle twijfels als sneeuw voor de zon. Dit was het en dit zou het altijd zijn. Alle aarzelingen maakten plaats voor een stevig verankerde zelfverzekerdheid: ik had exact geschreven wat ik wilde schrijven. Deze stelligheid legt tot de dag van vandaag een beschermend laagje om mijn ziel.Een roerige periode volgde. Presentaties, een literaire show voor live publiek, een radio-optreden. Persoonlijke vragen, oordelen, begrip en onbegrip. Maar ook ontelbare lovende woorden en intieme verhalen, daar vertel ik later meer over.Ik sluit 2016 af met een solide begin van een nieuwe roman, het vervolg op Voorland. Het fundament is gelegd en hoewel de gekozen weg zich alweer opsplitst in duizend kleine paadjes, zie ik aan het einde de horizon en weet ik dat het goed komt.Ik kijk terug op een fantastisch schrijfjaar, niet altijd gemakkelijk, maar wat goed is, is niet altijd eenvoudig.Graag wens ik jullie, al mijn lezers hier op www.octaviewolters.nl, op facebook en op twitter, een prachtig 2017. Dat al jullie dromen, gelijk de mijne, mogen uitkomen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht Fri, 30 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Joelfeest Onze verre, verre voorouders waren de Germanen. Ze bewoonden grofweg het gebied dat we nu Nederland, Duitsland en Scandinavi euml; noemen. Op 21 december vierden de Germanen de winterzonnewende, het joelfeest. Drie dagen lang stond de zon schijnbaar stil, op haar diepste punt, en op 24 december begonnen de dagen weer met lengen. Dat was het feest van het licht en van de vruchtbaarheid, diep in de aarde roerde zich weer iets, de natuur begon weer tot leven te komen. De joeltijd duurde van 24 december tot 6 januari, twaalf heilige nachten waarin de aarde in flarden nevel gehuld was, en de mens in een diep contact stond met gene zijde. Dat openbaarde zich vaak in wonderlijke, kleuriijke dromen aan wie de mensen voorspellende krachten toekenden.Ik vind het een magische gedachte dat er in mijn aderen bloed stroomt dat afgeleid is van het bloed van de Germanen. Dat mijn DNA te herleiden moet zijn tot het DNA van mensen die tweeduizend jaar geleden leefden. Er is niets veranderd in de tijd, diep vanbinnen ben ik gelijk aan mijn voorouders. Het Germaanse volksgeloof is overschreven door christelijke rituelen. Het feest van licht en vruchtbaarheid werd een pasgeboren kindje in een kribbe, het einde van de heilige nachten werd de komst van drie koningen. Geloof en aanbidden, zucht naar tradities, keuzes en prioriteiten, de manier van leven, mijn dromen, dat wat ik voel: angsten, verdriet en geluk, het is onwrikbaar in het wezen van de mens verankerd.Alles is altijd hetzelfde, de mens is gelijk en zal altijd gelijk blijven.Het stelt me gerust tot in het diepst van mezelf. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/joelfeest http://www.octaviewolters.nl/verhalen/joelfeest Tue, 27 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Het hermetische woord, het onzichtbare beeld Geen kerst voor mij zonder degelijk Russisch staatsballet, je bent nu eenmaal elite of je bent het niet. En dus zat ik gisteravond zoals elk jaar in de schouwburg en keek naar de dansers uit Charkov, De Notenkraker. Ik vind klassiek ballet zo mooi; de kostuums, de lichamen, oorspronkelijk en bijna voelbaar. Voeten in soepele leren schoentjes, spieren, de op en neer gaande borstkast van de solist. Maar ook het decor, de dromerige schilderingen op het doek in kleuren die mijn brein niet goed kan thuisbrengen. De choreografie, alles is verfijnd, geslepen, tot in het detail doordacht en vervolmaakt. Dit is het, bedacht ik ineens, de zaallichten gedimd, het doek ging weer open na de pauze. Het dof kloppende geluid van spitzen op de b uuml;hne, het wit van de tutu, wijduitstaand als een sneeuwvlok. Dit is het verhaal in beeld gebracht.Toen ik stopte met illustreren was een van de redenen dat ik het gevoel had dat ik meer wilde vertellen dan ik in een tekening kwijt kon. Ik wilde een schilderij of een tekening maken die door zou lopen in de tijd, ik zocht naar de uitwerking, ik schreef een boek. Soms mis ik mijn beeldende werk plotseling enorm, als een steek schiet het door me heen. Dan lijkt het alsof ik uit elkaar barst, dat er zoveel in me zit dat zijn uitweg niet vindt. Dan lijkt het geschreven woord zo hermetisch, versleuteld als een onkraakbare code. Ik weet ineens niet hoe ik het grote plaatje dat ik in me heb moet overdragen, het beeld blijft onzichtbaar, verzonken in mij. Ik voel me tekortschieten en onmachtig. Dit is het en het maakt niet uit.Het doek ging neer en ik klapte in mijn handen tot ze tintelden. Na afloop liep ik aan de achterzijde de schouwburg uit, een grote touringkar met Russisch kenteken stond bij de artiesteningang. Ik hoop te ze te zien, de dansers, zonder maillots en make-up maar in een spijkerbroek en sweater. Misschien zou het me helpen, op de een of andere manier.Het regende licht, plasjes water onder de lantaarnpalen. Maar de touringkar bleef leeg. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-hermetische-woord http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-hermetische-woord Thu, 22 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Trui Ze had al een poosje geen tanden meer, de laatste was deze zomer uitgevallen. Een oud schaapje was het, onze Trui, de vacht om haar neus was grijs geworden, maar ze bleef wonderwel goed op gewicht en ze bokte deze week nog vrolijk door de wei. De laatste dag wilde ze niet eten. Waar ze normaal ongeduldig om me heen drentelde als ik kwam voeren, bleef ze nu buiten de stal staan, en ze keek me een beetje vreemd aan, haar barnstenen ogen stonden wat glazig. Misschien was ze al onderweg.Tien jaar geleden kwam ze bij ons, ik weet nog hoe ik haar de wei in droeg. Tien jaar kwam ik iedere dag bij haar, snuffelde ze voorzichtig aan mijn handen als ik op het bankje in de wei zat, kwam ze bij me als ik het gras harkte. Tien jaar lang vierden we in mei het schaapscheerfeest met de klassen van onze kinderen, dan zat ze braaf tussen mijn benen als ik haar knipte, het plukje kroeshaar boven op haar kop liet ik altijd staan.Gisteren lag ze ineens dood, middenin de wei. Ik zag het vanaf het poortje en wist het meteen. Dit was het dan.Ik legde huilend een doek over haar heen, rook haar vacht, de wol, bruin, zwart, in alle schakeringen gekleurd door weer en wind.Het mooiste schaap dat ik ooit zag. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/trui http://www.octaviewolters.nl/verhalen/trui Fri, 16 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Een slapend geitje Lang geleden, de mensen die me al heel lang volgen weten het misschien nog wel, had ik een geitje. De moeder was gestorven bij de geboorte en ik nam het beestje, net een paar uur oud, mee naar huis. In de auto, in een kartonnen doosje met wat stro, het schemerde al. Sjefke noemde ik hem, en eenmaal thuis kon Sjefke niet stoppen met rillen. De avond viel. Ik besloot tot iets wat tegen al mijn huisregels indruist: Sjefke mocht mee naar de slaapkamer, het doosje naast mijn bed. Die nacht sliep ik met mijn hand op het warme lijf, en ik droomde dat ik een babyhertje had, met wankele pootjes en grote, glanzende ogen.De volgende dag was het beest opgeklaard en wandelde hij vrolijk met me mee, het hele huis door. Nog weer een paar dagen later sprong hij met bonkende hoefjes op de keukentafel, tussen het ontbijtservies. Toen hij gespeend was en geen flessenmelk meer kreeg, verbande ik hem naar de schapenwei. Daar brulde hij de hele dag tot hij zijn surrogaatmoeder weer zag (mij) en doopte ik hem om tot Sjefke De Kleine Krijsgeit. Uiteindelijk is Sjefke verhuisd naar een boerderij waar meer geiten waren, maar ik denk nog vaak aan hem. De klossende pootjes die te groot voor zijn lijf leken, het harde kopje, de stompe snuit die hij licht snuivend in zijn flank duwde als hij zich oprolde om te gaan slapen. De vorm van een slapend geitje, er is weinig aandoenlijker. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-slapend-geitje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-slapend-geitje Tue, 13 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Zomaar een kerstmarktje Ik heb het eens geklokt; het is precies zeven minuten fietsen vanuit mijn huis naar het centrum van de stad waarin ik woon. De stad met al zijn winkels, de grote kathedraal, de pleinen en de prachtige kerstversieringen, de verwarmde terrasjes aan het water. Het is natuurlijk niks, zeven minuten, maar de mens is lui, en de mens zoekt zijn stam graag dichtbij. En dus is het kleine kerkpleintje aan het eind van mijn laan mijn eacute;chte centrum. Vanuit de voortuin zie ik de oude parochiekerk liggen, de boekwinkel van mijn vriendin ligt op de hoek, iets verderop de dorpsdokter in het oude raadhuis, de slager, de bakker en de kleine supermarkt. Ieder jaar is er begin december een kerstmarkt, en ach, dat heeft niet zoveel om het lijf, een paar kraampjes. Vrienden en bekenden verkopen hun spulletjes; zelfgehaakte mutsen, gevilte poppen, folkloristisch beschilderde kerstboompjes. De gl uuml;hwein is vies, maar de kinderen roosteren marshmallows op het kampvuur en doen spelletjes, er wordt kerstbrood uitgedeeld aan iedereen die wil. De peuterjuf van onze school zingt kerstliedjes met haar gitaar en ik klets bij met mensen uit de buurt die ik al een tijdje niet gezien heb. We smeden vast plannen voor de carnavalsoptocht en bespreken het luchtige, en het diepe.Voor de buitenstaander lijkt het misschien zomaar een klein marktje, onder de grijze decemberlucht. Maar niets is minder waar. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/zomaar-een-kerstmarktje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/zomaar-een-kerstmarktje Mon, 12 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Schrijfvrij Ik had mezelf schrijfvrij gegeven, aan het begin van de week. Ik zat er te diep in, vastgezogen, in het diepst van de gevoeligheid. Dus ja. Er was nog zoveel meer in het leven, toch? Ik kon toch niet alle dagen gaan zitten ploegen in dat taaie manuscript. Ik vond dat ik weer moest gaan schilderen, dat lag al een poosje stil, of tekenen, en me misschien eens met mijn kinderen bemoeien, die had ik tenslotte ook nog.Gisteren las ik een review over Voorland waarin werd gesproken over mijn schrijfstijl als Natuurpo euml;zie in proza. Natuurpo euml;zie, ik voelde me gestreeld, maar toch ook verwonderd. Ik heb moeite met het concept po euml;zie, als ik andermans gedichten lees bekruipt me vaak het dwingende gevoel dat ik iets moet begrijpen. Ik kan het nooit zomaar mooi vinden; de woorden, het metrum, ik zoek altijd naar de ratio erachter.Misschien, zo bedacht ik, is het hetzelfde als bij muziek. Ik roep altijd heel hard dat ik niet van muziek houd, maar dat is stiekem helemaal niet waar. Ik kan niet zo goed naar muziek luisteren, maar dat komt omdat ik er altijd ontzettend door geraakt word. Ik stel me voor dat er bij andere mensen een soort filtertje zit tussen het oor en de hersenen, maar bij mij ontbreekt die filter, en schieten de tonen als een kanon mijn brein in. Ik weet me vaak geen raad met de klankexplosie, en daarom roep ik maar uit zelfbescherming dat ik er niet van houd. Misschien is dat ook de reden waarom ik altijd zo naarstig zoek naar de betekenis van een gedicht, alleen maar de schoonheid van de zinnen tot me nemen, zou me uit elkaar doen barsten.Het diepst van de gevoeligheid.Kortom. Het is dag vier van mijn schrijfvrije periode. Ik wil helemaal niet schilderen of tekenen, de kinderen keken me glazig aan toen ik me al te zeer om hem bekommerde. Ik wil niets liever dan weer beginnen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijfvrij http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijfvrij Thu, 08 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Het mistige gebied tussen schrijver en hoofdpersoon Ik moet altijd nadenken. De hele tijd en het stopt maar niet, soms is het zo erg dat ik bang ben dat er iets begint te schroeien in mijn hoofd, een klein brandplekje waar rook uit omhoog kringelt en dan: een gat.Het denken is alleen oplosbaar door te schrijven. Ik vorm de gedachten om tot ze passen binnen mijn verhaal, ik wrik ze in het gelid van woorden en zinnen, en als ik daarmee klaar ben dan begint alles weer opnieuw. Een lezer vroeg me of mijn hoofd hetzelfde werkt als dat van Wolf, de hoofdpersoon uit Voorland. Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Ik ben natuurlijk niet de hoofdpersoon. Maar de gedetailleerde omschrijvingen van alles wat hij ziet en hoort zijn wel uit mij gekomen. Ik heb Wolf heel intrinsiek geschreven, en aangezien ik alleen maar mezelf ken van binnenuit, is het zeer aannemelijk dat mijn eigen belevingswereld verweven is met die van hem. Soms weet je als schrijver niet precies waar je zelf eindigt en waar je karakter begint, een mistig gebied. Ik wantrouw schrijvers die heel hard roepen dat niets aan hun boek autobiografisch is, ik geloof niet dat dat kan.Soms twijfel ik, dan denk ik dat ik alleen schrijf om het smeulende denkplekje in mijn hoofd iedere dag opnieuw te blussen.Uit angst voor het gat in mijn hoofd.Maar dat is niet zo. Ik schrijf omdat ik wil laten voelen, wil laten zien, op zoek naar hen die herkennen.Ik leg mezelf bloot omdat ik zoek naar de universaliteit, de kern, dat wat ons bindt.Als ik zo ben, zullen meer mensen zo zijn. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-mistige-gebied-tussen-schrijver-en-hoofdpersoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-mistige-gebied-tussen-schrijver-en-hoofdpersoon Wed, 23 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen Verlichtende triestheid Soms drukt het van binnenuit, als een ballon die zichzelf opblaast. Ik weet niet precies waar; bij mijn keel, of toch meer in mijn hoofd, of in mijn longen. Het duwt alles aan de kant en ik krijg steeds minder ruimte voor, ja, voor wat eigenlijk? Voor mezelf misschien.Vorige week vroeg een interviewer of ik een triest persoon ben, omdat ik zo n triest boek heb geschreven. Ik wist zo snel het antwoord niet, een zaal vol mensen die me verwachtingsvol aankeken. Ik weet niet hoe het is om een ander persoon te zijn, ik weet niet hoe triest andere mensen zijn. Ja. Misschien ben ik wel triester dan andere mensen, antwoordde ik. Maar later bedacht ik dat dat natuurlijk niet zo is. Ik ben niet triester, donkerder of zwarter dan anderen, ik ben er misschien alleen minder bang voor, voor de duisternis in mij. De zwartheid is een ballon die soms alles aan de kant drukt, die me opvult van binnenuit, bezit van me neemt. Het laat me me wanhopig voelen en me naar adem happen. Tot dat ene moment. Dan zeg ik stop en dan verschrompelt het donker. De duisternis is dan kracht geworden. Ga je ooit een grappig boek schrijven? vroeg de interviewer nog.Nee. In de triestheid schuilt het vuur, roodgloeiend en warm. Triestheid verlicht meer dan het lichtste geluk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlichtende-triestheid http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlichtende-triestheid Tue, 22 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen Het gevaar van het retrospectief Toen ik nog illustrator was, tekende ik met heel veel plezier. Maar achteraf kan ik zeggen dat ik nooit de ultieme bevrediging voelde, het leek alsof ik altijd zocht naar iets diepers, naar het verhaal achter het plaatje. Ik wilde meer vertellen dan ik in een beeld kon uitdrukken. Dat wist ik toen niet, dat weet ik nu. Het bestaan van een retrospectief is een beetje gevaarlijk, als een fata morgana in een droge woestijn. Het geeft de schijn van een keuze, alsof er een parallelle werkelijkheid is, een levenslijn die evenwijdig met de jouwe loopt en waarnaar je eenvoudig kunt overstappen.Maar. Je leeft het leven dat je leidt en het is wat het is.Soms denk ik wel eens: misschien zou ik gelukkiger zijn, of in ieder geval anders, in een ander leven. Dan stel ik me de parallelle werkelijkheid voor die ik in mijn hoofd gebouwd heb op de fundamenten van mijn eigen historie. Waarin ik een andere ik ben en waarin ik andere dingen doe. Maar er is geen parallel leven, er is geen andere ik en er zijn geen andere dingen om te doen. Er is alleen dit, en het nu. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-gevaar-van-het-retrospectief http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-gevaar-van-het-retrospectief Mon, 14 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen De vriendengroep Eens in de zoveel tijd zie ik het op Facebook voorbij komen, het bericht over een vriendengroep die een huis heeft gebouwd om samen oud te worden. Er staat een foto bij van een groot huis op een eenzame heuvel, buiten schemert het en binnen zijn de lampen aan, een warme, gele gloed straalt door de ramen. Het krijgt veel likes, blijkbaar vinden de mensen het een mooi idee.Ik heb er eens over nagedacht; over dat huis, de vriendengroep en de verhouding tussen het beeld en de werkelijkheid. De foto verbeeldt het idyllische idee: samen met je beste vrienden in eacute; eacute;n huis, ver weg van alles. Je kookt samen, eet samen, leeft samen, kortom; je hoeft nooit eenzaam te zijn. Maar hoe zou de werkelijkheid kunnen zijn? Laten we eens beginnen met de schemerige heuvel. Die ligt twintig kilometer van het dichtstbijzijnde dorp, er is geen WIFI en s nachts lig je wakker van het geschreeuw van uilen. Dan de vrienden. Na een rooskleurige eerste maand weten drie vrienden zich iedere week weer arglistig aan hun corveetaken te onttrekken, eentje -niemand weet wie- druppelt telkens langs de WC en de veganistische helft van het gezelschap drijft de niet-veganistische helft tot wanhoop. Met hun taug eacute;. En dan heb je nog Piet, en Piet kan niet met zijn handen van de vrouwen uit het huis afblijven. Dat was grappig toen jullie nog niet samenwoonden, maar zo op elkaars rimpelige lip wordt het g ecirc;nant. Wat utopisch begon, eindigt in een onderhuidse vete en stille kift.Het gele licht dat uit de ramen gloeit is helemaal niet warm, maar staat bol van de onuitgesproken ergernis. Zes mensen hebben zichzelf inmiddels op de wachtlijst geplaatst voor het verzorgingstehuis in het dorp, nog liever eenzaam en in een natte luier sterven in het knekelhuis dan nog langer met Piet door eacute; eacute;n deur moeten.Maar goed.Ik kan het mis hebben natuurlijk.Misschien is het gewoon eacute;cht heel gezellig. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-vriendengroep http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-vriendengroep Sun, 13 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen Gele orgaantjes Het jongetje dat voor me fietste had opgeschoren haren en was mallorcabruin. Hij droeg, ondanks de grijze ochtend, een shirtje zonder mouwen. Op het shirtje stond een tafereel afgebeeld; ontelbare minions (mimions, zegt mijn jongste altijd, met licht afgrijzen, ze is als de dood voor mimions) die op een helderwit strand lagen, daarachter de zee, van een ongeloofwaardig azuurblauw.Er zat een diepte in de afbeelding, en het zal vast ook de synthetische glans in het shirt zijn geweest, waardoor ik heel even dacht dat het strand diep in de jongen doorliep, en de minions in hem zaten, als een soort gele orgaantjes, een wonderlijke trompe l oeil. Toen mijn ogen zich weer scherp hadden gesteld en het bij nader inzien toch een gewoon tweedimensionaal kledingstuk bleek te zijn, voelde ik me een beetje gek. Zoals ik me ook wel eens gek kan voelen als ik een grappig verhaal sta te vertellen maar dat er dan niemand lacht. Of als ik een gesprek met de hond voer en dat er dan iemand achter me blijkt te staan die alles gehoord heeft.Zo n treurig alleen-op-de-wereld-gek. Ik wil in zo n gevallen altijd roepen dat ik niet raar ben. Dat dat shirt echt vertekende, dat mijn verhaal w eacute;l grappig was en dat ik echt niet de enige ben die met de hond praat. Maar dat is alleen maar een wild overschreeuwen van een diepe, schaamtevolle angst. De angst dat ik wel gek ben. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/gele-orgaantjes http://www.octaviewolters.nl/verhalen/gele-orgaantjes Fri, 09 Sep 2016 00:00:00 +0200 verhalen Maandagochtend in de stad Ik hou van steden in de ochtend, liefst maandagochtenden. Soms fiets ik heel vroeg door mijn eigen stad, op weg naar iets, een afspraak, iemand, langs het plein, waar ze de terrassen nog opbouwen, etalageruiten worden gewassen, het is nog stil. Er zijn nog geen winkelende mensen, nog geen toeristen. Een stoepje wordt geschrobd, in een portiekje rookt een gapende jongen een sigaret. De mensen die er lopen haasten zich, ze moeten naar hun werk. Een tas onder de arm, snel tikkende hakken op de kinderkopjes. Het geeft me het gevoel dat ik erbij hoor, dat ik er onderdeel van ben.Vorige week was ik op een vroege maandagmorgen in Amsterdam. De mensenstroom was nog niet op gang gekomen, hier en daar liep een enkele Italiaan met rolkoffertje en glimmende jas, maar de straten waren vrij. In mijn tas zat mijn manuscript, ik had een overleg, en heel even leek het alsof Amsterdam ook een beetje van mij was. Ik hoorde bij de mannen van de gemeente die de straat schoonmaakten, bij de trambestuurder, bij de restauranteigenaar die het zonnescherm alvast naar beneden liet.Op vroege ochtenden is de stad voor hen die er moeten zijn, die een doel hebben. Voordat ze ten ondergaan in de massa van de rondkijkers en de schuifelaars, de vrijblijvenden. Die straks weer vertrekken, hun buiken vol, hun tassen vol, die de stad hebben geconsumeerd en verteerd, maar die niets hebben achtergelaten. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/maandagochtend-in-de-stad http://www.octaviewolters.nl/verhalen/maandagochtend-in-de-stad Tue, 21 Jun 2016 00:00:00 +0200 verhalen De geheime herinneringen Ik fiets de oprit op, slalom tussen de vrouwenmantel door die over het paadje groeit, zet mijn fiets op de standaard voor ons raam. Ik haal mijn huissleutel uit mijn tas, steek hem in het slot en loop naar binnen. Mijn schoenzolen klinken zacht op de oude tegelvloer. Ik denk na over de handelingen van de ochtend, het opstaan, aankleden, ik maakte een beker warme melk voor de jongste, dat wil ze nog iedere dag. Ik hielp haar met aankleden, het truitje over haar hoofd, kamde haar haren. Toen op de fiets naar school, de wind was fris, mijn rokje wapperde. Ik liep over het schoolplein, heb ik eigenlijk wel naar de oude boom gekeken? Stond de deur van de hoofdingang open of moest ik hem openmaken? Heb ik wel of geen gedag gezegd tegen de vader die s ochtends altijd een beetje humeurig is? Heb ik gezien of de moerbeiboom al bessen draagt? Er liep iemand met een bijenkast, maar wie was het? Mijn ogen moeten het waargenomen hebben, maar ik heb het niet gezien. Of ik ben het meteen vergeten. Op deze ochtend weet ik wat ik vergeten ben, denk ik, maar misschien zijn er ontelbare dingen waarvan ik niet eens meer weet dat ik ze ooit wist. En dat wat ik ooit wist, en nu niet meer, zit dat wel nog ergens in mijn hoofd? Een geheime plek waar allerlei herinneringen zitten die er misschien nooit meer uitkomen. Misschien ook wel de vroegste jeugdherinneringen, stel je voor. Misschien dat de geheime herinneringen onder een autonoom stukje hersenbestuur staan. De hele dag spelen ze de vergeten beelden en gedachtes als een film af, alleen ik zie ze niet. Misschien komt er af en toe iets heel licht aan de oppervlakte, een besluit dat ik neem wordt stiekem ingegeven door een flard, onbewust, uit het autonome hersenstukje.Stel je voor. Dat we het open zouden kunnen breken. Dat we met een cameraatje in ons brein konden, precies naar die plek. Een schat zou zich openbaren.Of misschien niet, geen schat. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-geheime-herinneringen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-geheime-herinneringen Thu, 09 Jun 2016 00:00:00 +0200 verhalen Twijfel Hij keek me wat verward aan. Ik wist niet of het een jongen of een meisje was, maar ik noem hem maar hij. Ik zou hem ook het kunnen noemen, maar dat klinkt alsof het een wezen was, geen mens. Hij had zijn hoofd kaalgeschoren, alleen bij zijn slaap stond nog een streng haar, hij droeg het in een lange vlecht. Help je mee? had iemand hem gevraagd, een klein klusje, potgrond over bloempotjes verdelen.Zijn grote, grijze ogen laaiden op, vragend, twijfelend. Ik keek terug. Een jaar of twaalf was hij. Of misschien iets ouder. Ik weet het niet, antwoordde hij. Ik zag dat hij naar de vaardige handen keek die door de zwarte aarde gingen, de grond stevig in de potjes drukten. Het leek zijn twijfel alleen maar aan te wakkeren. Ik moet er nog even over nadenken. Heel even vroeg ik me af waarom iemand zo moest aarzelen over potgrond, het leek me een eenvoudige keuze. Toen dacht ik aan mezelf, en aan mijn eigen keuzes. Aan dat alles waarvan ik tot nu toe in mijn leven dacht dat het simpel was, maar het nu helemaal niet zo blijkt te zijn. Misschien was de vraag wel een stuk moeilijker dan ik dacht. Waren alle vragen een stuk moeilijk dan ik dacht.Terwijl hij wegliep, keek ik hem na, hij krulde net zijn vlecht achter zijn oor. Ik benijdde hem heel even. Dat hij zich zijn twijfel toestond. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/twijfel http://www.octaviewolters.nl/verhalen/twijfel Mon, 11 Apr 2016 00:00:00 +0200 verhalen Ik weet het niet Gaat het hier ook gebeuren? Ze vraagt het alsof de vraag niet van haar is, maar al een poos bestond. Alsof hij in de lucht hing, ze hoefde hem alleen maar te vangen en aan mij te stellen.Ik aarzel. In Nederland kan zoiets ook gebeuren ja, aanslagen zoals in Brussel, antwoord ik. Maar de kans dat het in onze wijk gebeurt is denk ik heel klein. Ze tekent met haar vinger in een plasje geknoeide ranja. Donkere strepen op het houten tafelblad. Is dit wat oorlog is? Mijn gedachten schieten naar afgelopen zomer. Haar grote, bange ogen in het geblindeerde donker van het Anne Frank-huis. Het was druk, te druk, en benauwd. De woorden, het dagboek, het was ineens werkelijkheid geworden. Ik wil hier uit, had ze gezegd, en toen waren we nog maar net binnen, en terug konden we niet meer, in het Anne Frank-huis is alles eenrichtingsverkeer. Ik weet het niet, zeg ik. Samen kijken we naar buiten. Een koolmeesje zit op de rand van een bloempotje dat vol is gelopen met water, hij dompelt zijn snavel onder en drinkt. Ik vind het geruststellend, een vredig tafereel, maar tegelijkertijd ook niet. Zelfs in tijden van de gruwelijkste oorlogen dronken koolmeesjes gewoon hun water. Langzaam besef ik dat ik het echt niet weet. Dat ik niks weet. Niemand weet het. Niemand, nergens. Al die jaren dat ik dacht dat ik het wel wist waren een illusie. De toekomst is een vat vol grillige onvoorspelbaarheid, en ik zie het nu pas.Ik open mijn mond. Ben maar niet bang, wil ik zeggen.Maar ik zwijg. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ik-weet-het-niet http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ik-weet-het-niet Wed, 23 Mar 2016 00:00:00 +0100 verhalen Mag ik even in uw tas kijken? Mag ik even in uw tas kijken? De jongen achter de kassa vroeg het aan de mevrouw voor me. Ze pakte haar lege boodschappentas en vouwde hem wijd open, een beetje gehaast, alsof er geen keuze was. Ze wilde zo snel mogelijk alle eventuele verdenkingen wegnemen. De jongen keek tevreden, alsof hij de baas was. Heer en meester achter de kassa. Ik kende hem wel, hij werkt al jaren bij deze supermarkt. Hij is een beetje dik en hij loopt altijd gewichtig rond. Soms bij de vleesafdeling, soms ter hoogte van de pakken vanillevla. Een poos geleden kwam ik hem tegen in de stad, in de drukke winkelstraat. Toen zag hij er anders uit, heel gewoon. Hij hield de hand vast van zijn vriend, een beetje onwennig, dat vond ik mooi. Prille liefde, ontroerend.De mevrouw voor me stopte haar boodschappen in de tas, rekende af. Ik bedacht me wat ik zou doen als hij mij zou vragen om mijn tas open te maken. Ik wilde dat niet, ik had immers ook mijn privacy, maar ja, wat maakte het eigenlijk uit? Ik had niks te verbergen. En hij was ook maar een gewone jongen die zijn werk deed.Hij vroeg het niet.Ik was toch opgelucht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mag-ik-even-in-uw-tas-kijken http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mag-ik-even-in-uw-tas-kijken Wed, 02 Mar 2016 00:00:00 +0100 verhalen Rijglaarsjes Het was koud, altijd. Opgevroren sneeuwresten op de stoep, ik wreef erover met de punt van mijn lompe winterschoenen. Over mijn carnavalskostuum droeg ik een moeizame, grijze jas, een oude. Ik was verkouden, er liep snot uit mijn neus, ik wilde wel een zakdoek pakken maar dan zou ik ook mijn schmink wegvegen. Ik haalde mijn neus op, de geur van vette cr ecirc;me, en in de verte van verschaald bier. Blikkerige muziek die iets in mijn borstkas deed trillen, een tractor met de prinsenwagen erachter. Hoog op het achterste deel de prins en zijn adjudanten, de raad van elf en de dansgarde op het lage stuk, achter een hekje. De dansmarietjes hadden een roze gezicht en gestifte lippen, korte rokjes, hun lange, rechte benen in onzichtbare panty s. Aan hun voeten rijglaarsjes, hoog, rank en smetteloos wit. Sommige van hen dansten en gooiden snoep en confetti, de wagen deinde. De meesten keken in de verte, hun ogen in een landerige, pruilende blik. Tot op heden kan ik niet naar meisjes in rijglaarsjes kijken zonder de vlinderige, jeukerige jaloezie van toen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/rijglaarsjes http://www.octaviewolters.nl/verhalen/rijglaarsjes Tue, 02 Feb 2016 00:00:00 +0100 verhalen Broek De dag begon fleurig. Met verse broodjes bij het ontbijt en een knisperfris gemoed. Ik liet de hond uit en zag het toen ik de hoek om liep. Er lag een broek op de stoep. Een zwarte, een herenpantalon. De hond liep er met een grote boog omheen, ik stelde me voor dat ze rook dat de broek niet pluis was. De geur van onraad als een aura eromheen, misschien wel van iets misdadigs. Je wist maar nooit. Ik liep er langs en keek uit mijn ooghoeken naar de zwarte hoop. Het liefst wilde ik uitgebreid neerhurken, welke maat, welk merk, er zat misschien wel een naamlabel in. Hem optillen aan de broekband en hem dan met de armen voor me uitgestrekt bekijken. Maar ik deed het niet. De dunne stof fladderde stil in de wind, de natte stoeptegels, het begon te motregenen. Later, thuis, vond ik het stom dat ik de broek niet even had opgeruimd. Ik deed mijn best een reden te verzinnen die me tot een vriendelijk mens maakte (misschien had ik haast, misschien liep er verderop een man rond in zijn slip op zoek naar zijn pantalon, misschien kon ik andermans broek niet zomaar in de prullenbak gaan gooien) maar alle redenen bleken bij nadere overpeinzing leugenachtige smoezen. Ik was geen vriendelijk mens, eerder raar, ego iuml;stisch misschien zelfs. De broek kroop langzaam en zwart in mijn frisse gemoed en sprak de rest van de dag kwade woorden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/broek http://www.octaviewolters.nl/verhalen/broek Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0100 verhalen Vrij Ik groeide op in de jaren tachtig en negentig. De jaren waarin het ideaal van de Westerse vrijheid voor vrouwen misschien wel zijn hoogtepunt vierde. Onafhankelijkheid was het grootste woord, gelijkheid het hoogste goed, de vrouw als vrijgevochten mens die haar mannetje stond, in een minirok en naveltrui. In de utopie deed niemand haar wat, ze danste op straat in het holst van de nacht en de man keek begerig maar met de handen op de rug toe.Ik groeide op in de jaren tachtig en negentig. Ik ging uit in de stad, naar kroegen, in korte jurkjes, mijn benen lang en bloot. Maar om er te komen werd ik gebracht door mijn ouders. De weg van het dorp naar de stad ging door eindeloze weilanden en was lang en eenzaam, langs bosjes vol heimelijk gespuis. In het holst van de nacht werd niet gedanst op straat, maar wachtte de zilverblauwe familieauto. Die mijn blote benen opsloot in veiligheid, ver weg van de mannen die weliswaar begerig toekeken, maar hun handen nooit op hun rug hadden.Ik groeide op in de jaren tachtig en negentig. Waar vrouwen in hun hoofd alles konden, ze onafhankelijk waren en gelijk. Waarin ze heel even dachten dat ze vrij waren. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vrij http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vrij Fri, 08 Jan 2016 00:00:00 +0100 verhalen Handtekening En opeens waren we getrouwd.Nee, helemaal niet opeens, natuurlijk niet. Daar ging voorbereiding aan vooraf. Een jurk kopen (gewoon op internet), bloemen voor in mijn haar, elkaar diep in de ogen kijken en vragen: weet je het zeker? Natuurlijk wisten we het zeker. Zoals we het al vijftien jaar zeker weten. We zijn niet zo moeilijk, als het goed is, is het goed. We reden naar de stad, lederen bekleding in de oude mercedes, twee meisjes in een wolkje van tule op de achterbank. Familie en vrienden voor het stadhuis, een traan op de gladde stof van mijn jurk. De zon scheen, de lucht blauw. De schaduw van de hoge kathedraal over de markt. De tonen van een dierbaar liedje door de oude trouwzaal. Ik had het zelf uitgezocht en was toch heel even verbaasd het hier te horen.De woorden van de ambtenaar gleden langs me heen. Pas toen we onze handtekening zetten besefte ik het. Waar de drang om te trouwen vandaan kwam.Als een van van onze verre nazaten over honderd of veel meer jaren zijn voorouders zoekt, zal hij deze handtekening vinden. We hebben onszelf achtergelaten in de lange, lange tijd. Voor de liefde en voor het leven. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/handtekening http://www.octaviewolters.nl/verhalen/handtekening Mon, 28 Dec 2015 00:00:00 +0100 verhalen Een kanarie Lang geleden kwam ik wel eens bij een oud vrouwtje, ze woonde in het voorste deel van een eeuwenoude boerderij, twee vierkante ramen die uitkeken over eindeloze weilanden. Haar woonkamer stond volgepropt met zware, eikenhouten meubels, er was bijna geen plek meer om te lopen. Het was er warm en een beetje stoffig. Weggezakt in de diepe bank keek ik dan de keuken in. Een kooitje schommelde zachtjes aan het plafond, erin zat een gele kanarie. Kleine kraaloogjes, iele pootjes, een kort, bot snaveltje. Ik vroeg mij wel eens af of de kanarie niet graag de wijde wereld in zou willen. Het deurtje van zijn kooi zou openen, het keukenraam uit en dan weg. Met zijn vleugeltjes fladderend over het weidse landschap, de wind voelen, voor het eerst in zijn leven, kijken naar de wolken en echte boomtakken onder zijn poten voelen, in plaats van een plastic stokje uit de dierenspeciaalzaak.Maar steeds als ik naar het kleine gele kopje keek, kon ik echt nergens maar een greintje zieligheid ontdekken. Er leek me geen enkel besef van een andere wereld dan die waarin hij nu zat. Hij hipte vrolijk op zijn stokje, at wat en zong een deuntje. De gevangenschap vanzelfsprekend. De tralies gelukzalig onzichtbaar voor hen die zich niks afvragen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-kanarie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-kanarie Mon, 14 Dec 2015 00:00:00 +0100 verhalen Wie sjoon In de zwembadkantine zit iedere week dezelfde groep senioren. Aan de grote ovale tafel in de donkerste hoek strijken ze neer na hun zwemuurtje, sportieve fleecetruien aan, natte grijze haren. Ze drinken koffie en thee, en als er iemand jarig is een borrel. Er zijn altijd veel jarigen, dan wordt er galmend en vol overgave gezongen.Vandaag was er niemand jarig, maar er was wel een feestelijke gelegenheid. Uit volle borst zetten ze het oude Limburgse lied Wie sjoon in. Ik luisterde mee, vanaf mijn vaste plek aan het raam, met zicht op het pierebad. Het lied weerkaatste tegen de grove bakstenen muren van de sfeerloze kantine, de barman stopte even met glazen spoelen. Uit de hoeveelheid oude stemmen hoorde ik hoe eacute; eacute;n stem zich losmaakte, een breekbare man, zijn hoofd spits en gerimpeld. Luid steeg zijn stem boven alles uit, een bassende bariton, met een lichte kraak. Wie sjoon, wie sjoon, wie sjoon, dae man krieg ein medalie, dae l ouml;p noch langs zien sjoon. Tussen alle Limburgse zachte G s klonk zijn G hard, zijn uitspraak van de woorden verraadde dat hij niet van hier was. Wie sjoon wie sjoon wie sjoon, det waas toch gaer gedaon, det hat g r gaar neet hoove doon. Zijn stem klonk nog na terwijl de hele groep het glas al hief. Langzaam, een beetje plechtig, tilde hij zijn glas in de lucht. In zijn felle blauwe ogen zag ik trots. Wie sjoon, wie sjoon. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wie-sjoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wie-sjoon Thu, 03 Dec 2015 00:00:00 +0100 verhalen Over het spoor Ik fiets van school naar huis met mijn dochter van vijf, bijna zes is ze. Voor de spoorwegovergang moeten we stoppen, de spoorbomen gaan voor onze neus dicht. Samen kijken we naar de trein die voorbij rijdt. Te snel om goed naar binnen te kunnen kijken, de ramen flakkeren langs, geel licht, schimmen van mensen. Dat is toch de trein naar Nijmegen? Ik knik. Daar zat jij vroeger heel vaak in, toen je studeerde. Dat klopt, dat heb ik ooit eens verteld. Op kamers in Nijmegen en dan in het weekend terug naar Limburg, met een tas vol was.Ze denkt even na. Dus vroeger, heel veel jaren geleden, kwam je altijd hier langs dit spoor, waar je nu iedere dag overheen fietst naar school. Waar je vlak bij woont. Maar dat wist je toen nog niet. De spoorbomen gaan weer open en we stappen weer op onze fietsen.Ik denk na over al die keren dat ik vroeger uit het treinraam moet hebben gekeken als ik deze spoorweg passeerde, dan zag ik mijn toekomstige huis bijna liggen om de hoek, het plantsoen waar ik iedere dag met de hond wandel, de school. Ik kan het me niet herinneren. Geen enkele gedachte van toen aan dit stukje spoor, dit stukje wereld, schiet me te binnen. Ik weet niet of dat gek is, of juist heel normaal. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-het-spoor http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-het-spoor Fri, 20 Nov 2015 00:00:00 +0100 verhalen