Octavie Wolters http://www.octaviewolters.nl Octavie Wolters; Neerlandicus. Schrijver, illustrator. nl-nl Wed, 08 Jul 2020 01:02:14 +0200 Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters 15 Octavie Wolters http://octaviewolters.nl/images/octaviewolters.jpg http://www.octaviewolters.nl SLOT SLOT is een gelimiteerde, gesigneerde kunstuitgave met teksten en beeldend werk uit de periode 2019 - 2020. Over depressie, een gesloten land en de vraag of de ene vergrendeling een andere kan openen. Ik heb het gemaakt omdat ik open wilde zijn over mijn depressie en wilde laten zien hoe het alle facetten van mijn leven be iuml;nvloedde, mijn leven, mijn gezin, mijn werk, mijn kijk op het verleden en de toekomst. Dat de nevel nooit helemaal eindigt maar dat het wel beter kan worden, en soms op onverwachte momenten zelfs tot rijkdom kan leiden. De eerste druk van Slot is binnen en het goede nieuws is: er komt meteen een tweede druk achteraan! Iedereen die wil kan op dit moment bestellen, ook als je niet op een reserveringslijst stond. Stuur een mailtje naar octaviewolters@gmail.com met: 1. Voor- en achternaam2. Adresgegevens3. Aantal exemplaren Ik stuur je dan de betaalgegevens.De kosten zijn euro;15 plus euro;4 verzendkosten, dus euro;19 in totaal. Bij twee of meer exemplaren zijn de verzendkosten euro;7. (Als je in het buitenland woont gelden er andere verzendkosten.) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/slot http://www.octaviewolters.nl/verhalen/slot Tue, 07 Jul 2020 00:00:00 +0200 verhalen Karma Ik had mijn haren al natgemaakt en zat met een handdoek over mijn schouders een tutorial op internet te zoeken over hoe je je eigen haar knipt. Het was allemaal ingewikkeld en overal stuitte ik op professionele kappers die zelf knippen met strenge blikken afraadden, ik had hier geen trek in, ik wilde de puntjes gewoon eraf, dat moest toch niet zo moeilijk zijn. Ik wil het wel doen, zei mijn oudste dochter. Ok eacute;, zei ik gretig.Ik had natuurlijk naar een kapper kunnen gaan, maar ik hou niet van kappers, ik ben er al zeker vijf jaar niet meer geweest, dat gefrunnik en geklets, ik heb wel wat beters te doen.Uit de la van het badkamerkastje nam ik de schaar. Tien centimeter, meer niet, zei ik.Ze knikte.Opvoeden is in hoge mate een kwestie van vertrouwen geven, ik hoorde de schaar door mijn haar gaan, het leek me uitstekend te gaan, ze zit bijna op vier gymnasium, heeft een b egrave;taprofiel, zo n kind weet prima wat tien centimeter is. Klaar. Ik keek als eerste naar de vloer. Lange blonde pluimen. Van zeker twintig centimeter. Toen keek ik in de spiegel. Er keek iemand terug met een braaf schouderlang kapsel. Oh, zei ik. Het is wel wat kort, zei mijn dochter voorzichtig. Ja. Ik knarsetandde een beetje.Mijn dochter verdween stilletjes. Het is niet te doen, het is kort, ik wil geen kort haar! jammerde ik later die avond tegen mijn zus. Kun je je nog herinneren dat jij voor het eerst haar haren knipte? vroeg ze.Ik dacht terug aan de babytijd van de oudste. En ineens wist ik het weer. Hoe ik snel even wat plukjes bij wilde knippen, ze was net een half jaar en geboren met een enorme bos, het stak alle kanten op. Het was in ons tuintje op een zonnige dag, zittend op het gras, bij het konijn om haar aandacht af te leiden. Dat lukte niet helemaal, ze draaide net haar hoofd weg precies toen ik de schaar erin wilde zetten.Knip, zo in het oortje, bloeden als een rund.Er is zelfs een foto van. Karma, zei mijn zus.Na vijftien jaar is de schuld vereffend. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/karma http://www.octaviewolters.nl/verhalen/karma Sun, 05 Jul 2020 00:00:00 +0200 verhalen Pioneer of nature Toen ik vanochtend met de kleine mee naar school fietste -sinds het virus is dat er weer ingeslopen- reed me een man op een scooter voorbij. Middenin het dorp waar ik als kind woonde stond de streekmavo, er waren daar veel leerlingen met scooters, de meisjes hadden harde kuiven en droegen lippenstift. De duur en de vuilheid van hun blik nam exponentieel toe naarmate ik opgroeide, hoe ouder ik werd, hoe langer en hoe smeriger ze naar me keken als ze voorbij scheurden, dan riepen ze dingen naar me als H ouml;b ich get van dich aan, heb ik iets van je aan, of Ich hau dich op dien kuit, ik sla je op je neus.Sindsdien heb ik een hekel aan scooters, ik heb er zelf nooit een gewild en fietste zes jaar lang verbeten tegen de wind in, door de weilanden naar de middelbare school in de stad, en weer terug, als de wind steevast gedraaid was.De man keek ik na tot hij de bocht om was, hij was zwaar, op zijn shirt stond in grote letters PIONEER OF NATURE, ik had niet de indruk dat dat klopte. Bij school zwaaide ik naar mijn dochter, fietste een bochtje en reed terug naar huis, het was al warm, op de stoep bij een van de nieuwe huizen stond een vuilniszak buiten. Hij was doorzichtig en ik kon precies zien wat erin zat, wel zeker vijfentwintig lege flessen chloor. Ik dacht aan de pandemie en hoe er in dat huis flink gepoetst moest zijn, het virus had geen kans gekregen, zoveel was duidelijk, en in de rioleringsbuizen in de wijde omtrek was vast ook alles morsdood. Dat leek me niet goed voor het milieu, maar verder wel een veilige gedachte. Er zijn vriendinnen van de oudste die nu sparen voor een scooter, er vliegt wel eens een merk over de keukentafel, ik ken de meisjes, ze wonen in kleine dorpen en de weg naar school is lang, de Maasbrug een trekgat, ik snap ze wel. Het zijn lieve kinderen, ik kan me vooralsnog niet voorstellen dat ze anderen vuil gaan aankijken of op hun neus willen slaan, al weet je het nooit. Straks wordt er een scooter op mijn oprit geparkeerd en loopt er een harde kuif mijn huis in, of de hedendaagse equivalent ervan, het is vast anders dan vroeger, maar ik ben licht op mijn hoede. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/pioneer-of-nature http://www.octaviewolters.nl/verhalen/pioneer-of-nature Thu, 25 Jun 2020 00:00:00 +0200 verhalen Het verschijnsel van dezelfde mensen Laatst reed ik noordwaarts naar een afspraak, onze laan uit, linksaf naar de rotonde en dan de rijksweg op. Bij het eerstvolgende dorp stond ik stil voor het rode stoplicht, ik hing een beetje over het stuur en keek hoe voor me een man in een elektrische rolstoel de weg overstak, hij had geen benen. Zijn broek was keurig omgezoomd, zijn stompjes staken pront vooruit. Ik haalde opgelucht adem toen hij met zijn stoel wat moeizaam de stoep opgehobbeld was en de nabijgelegen straat intufte.Een uurtje of wat later reed ik via dezelfde weg terug, en op exact dezelfde plek stak exact dezelfde man w eacute; eacute;r over, alleen nu dan van de andere kant.Dit gebeurt regelmatig en ik snap niet hoe het kan. Niet altijd met de man met de stompjes maar met willekeurige andere mensen. Als ik ze op de heenweg heb gezien kom ik ze op de terugweg op ongeveer dezelfde plek w eacute; eacute;r tegen. Is daar een statistische verklaring voor? Een rekenmodel? Heeft iedereen dit? Is er een soort vaste tijd die wij mensen onbewust hanteren om ergens te verblijven? Zijn we biologisch geprogrammeerd om ergens een bepaalde duur te zijn? Of is het allemaal toeval? Of een vreemde kosmische synchroniciteit? Ik vraag me misschien nog wel het meest af of het niet nog veel vaker gebeurt dan ik nu denk. Dat me alleen de in het oog springende mensen opvallen, die stompjes daar kijk je moeilijk langs, maar dat er zonder dat ik er erg in heb, elke keer steeds dezelfde mensen mijn weg kruisen, zowel op de heen- als op de terugweg, en overal, als een leger, een inwisselbare massa die keer op keer aan me voorbijtrekt. Getver. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-verschijnsel-van-dezelfde-mensen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-verschijnsel-van-dezelfde-mensen Wed, 17 Jun 2020 00:00:00 +0200 verhalen Fuiven Het waren de jaren dat ik me schaamde over de schoenen die mijn moeder droeg, plomp en met brede neuzen, en als ik er iets over zei antwoordde ze: ja maar ze zitten zo gemakkelijk. Ik heb daardoor nog altijd een lichte afkeer van het woord gemakkelijk in de betekenis van fijn of comfortabel, zoals je dat in Limburg nog wel hoort.Ik deed eindexamen en slaagde met twee vingers in de neus, zelfs voor economie had ik een voldoende. Jaren had ik geworsteld met het vak, het enige waar ik moeite mee had, de jonge economiestudent waar ik bijles bij nam was verbaasd dat ik telkens slechte cijfers haalde, ik begreep alles. Achteraf denk ik dat alles samenhing met de despotische economieleraar, ik had toen al moeite met autoriteit.Na het examen kwamen de fuiven. Iedereen gaf een feest, alleen of in groepjes. Ik was geen populair kind en ik werd lang niet door iedereen uitgenodigd, en toch herinner ik me een zomer waarin de feesten zich aaneenregen. Ik had ontdekt dat korte rokjes de populariteit konden laten stijgen en ik denk met plezier terug aan een kraakwit exemplaar waarin ik niet kon bukken. Zelf gaf ik ook een fuif, er was een ruzietje met vriendinnen, zoals dat hoort, er viel iemand af en zo gaven we het met z n drie euml;n, in de harmoniezaal. Op doordeweekse dagen repeteerde daar de harmonie maar nu sleepten we er ladingen chips en snoep naartoe, achter de bar stond Ciel, Ciel woonde in het oude gedeelte van het dorp, lachte nooit en rookte als een ketter, maar tappen kon ze prima. Onze moeders maakten broodjes worst klaar in het keukentje waar het chronisch rook naar koude schotel en vertrokken toen, gedreven door ons ongeduld, naar huis.Er kwamen vrienden uit het hele land, en iedereen bleef slapen, s ochtends werden we wakker op de plakkerige linoleumvloer door het licht dat door de hoge ramen naar binnen scheen, op de stoffige hoezen van de slagwerkinstrumenten achter in de zaal. Er was een jongen waar ik een eerste, aarzelige liefde voor had opgevat maar waarvan ik dacht dat hij me niet zag staan, jaren later kwam ik hem tegen op een studentenfeest en bekende hij me dat hij in die tijd ook verliefd op mij was geweest. De tragedie die het leven is.Het was de zomer dat ik voor het eerst in mijn leven een idee kreeg wat vrijheid in moest houden, al zat alles nog aan banden, toch begon er iets te gloren. Mijn ogen veranderden van focus, richtten zich op iets dat ver voorbij de harmoniezaal lag, de school, het dorp, de kinderen waarmee ik opgegroeid was, de schoenen van mijn moeder. Zo n zeldzaam moment in je leven dat je weet dat er meer moet zijn dan dat wat je kent en hoewel je nog niet weet wat het inhoudt, de nieuwsgierigheid wint en je alles lostrekt en gaat. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/fuiven http://www.octaviewolters.nl/verhalen/fuiven Fri, 05 Jun 2020 00:00:00 +0200 verhalen Prentenboek Op 3 januari maakte ik de eerste linosnede van 2020, het werd een pauw. Ik herinner me dat ik verbaasd was over het feit dat ik ineens weer iets moois kon maken, na maanden van depressie en de daaruit voortkomende donkere inkt-illustraties. Met de pauw leek het alsof er een zegel verbroken was en kwam er meer. Een buizerd, kraanvogels, een hop. Eind januari was ik onderweg naar Amsterdam toen ik een mailtje kreeg van een kinderboekenuitgeverij, of ik interesse had om mijn linosnedes te bundelen tot een mooi prentenboek. Ik was al eens eerder met een kinderboekenuitgeverij in gesprek geweest, een andere dan deze, met ander werk, een jaar of tien geleden. Het beviel me toen niet, ik kon mijn draai in het overleg niet vinden en ik liet de opdracht voor wat het was. Het was zoals het moest zijn, er kwamen andere dingen, ik ging voor een tijdschrift werken en ik schreef mijn eerste roman. Maar nu, al die jaren later, voelde deze mail als iets dat moest gebeuren, een vlammetje ontbrandde en nog voordat ik had teruggemaild vertelde ik het al op het feestje waar ik die avond was aan wat mensen.Begin februari stapte ik voor het eerst het grote glazen pand aan de Wibautstraat binnen, het was een vrijdagochtend, de zon scheen, ik liep met de uitgever de trappen naar boven op. Het gesprek was licht, rustig, ik voelde me op mijn gemak en keek de redactiekamers in, boeken hoog opgestapeld. Het deed me denken aan de kinderboekwinkel van mijn vriendin, daar kom ik graag, er was geen twijfel.En nu is het rond. In 2021 komt mijn eerste prentenboek uit. De statige vogelprenten vorm ik langzaam om tot levende karakters, er komt een vogeltje bij dat alles aan elkaar lijmt en er komt kleur bij in mijn hoofd.Op de achtergrond maak ik nog altijd de donkere inkt-illustraties, elke dag nog wel een. Het vat waar die uitkomen is blijkbaar nog niet leeg. Maar de vogels die daarnaast mijn leven bevolken brengen lucht. En ik ben ontzettend blij. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/prentenboek http://www.octaviewolters.nl/verhalen/prentenboek Thu, 04 Jun 2020 00:00:00 +0200 verhalen Wereldadem Er is een nieuw woord voor wandelen, bosbaden heet het nu, het komt uit Japan. Ik vind het een opmerkelijk woord en vraag me af of het ook tegenovergesteld zou werken, dat zwemmen in de zee bijvoorbeeld zeewandelen zou gaan heten. Zeewandelen, een zeewandeling maken, dat klinkt toch prachtig. Veel mooier dan het banale ik ga een stukje in de zee zwemmen. Daar zie ik een plaatje bij van een badgast die moeizaam door smerig Noordzeewater ploegt, geen elegant tafereel.Gisteren kwam ik in een boek het woord Wereldadem tegen. De schrijver stond op een klif en keek uit over de zee, het waaide, de wind noemde hij de wereldadem. Hoewel het boek een beetje grijs en statig is, het is geschreven door een oude Duitser, zag ik door de wereldadem ineens een fantastisch plaatje voor me van de aarde die in beweging is, die bonkt en stampt van het leven, die uitzet en krimpt en zijn longen vult en uitblaast, die de lucht in grote stromen over de continenten en oceanen beweegt, en ik dacht: ja, dat is precies wat de wind is: wereldadem.De jongste gaat twee dagen per week naar school, de oudste volgt dinsdag, als de middelbare scholen weer opengaan. De laatste dagen tikken nu echt weg. In de kast staat een doos mondkapjes, ik heb er nog geen geprobeerd. Soms stel ik me voor, als ik in een ruimte ben met een onbekende, hoe de lucht eruit ziet, wat de ander uitademt en hoe dat door de kamer wordt geblazen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wereldadem http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wereldadem Wed, 27 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Piepertje Vorige week waren de aardappelplantjes op de grote akker bevroren maar ze hadden zich wonderbaarlijk hersteld. Er steeg een kleine goudkleurige vogel op tussen twee bedden, hij hield ons in de gaten, de twee mensen met hond die op het pad verderop liepen, tussen het uitbloeiende fluitenkruid. Wat is dat voor vogel? vroeg ik.Het was een retorische vraag, ik ben degene die de namen van planten en dieren weet en ze de kinderen leert, W heeft er geen verstand van. Gezien de aardappelen is het een piepertje denk ik, antwoordde W. Haha. Na jaren van weinig lezen kan ik er nu geen genoeg van krijgen. Het liefst lees ik pelgrimages of boeken waarin op een andere manier de mens en zijn plek in de grote natuur centraal staat. Het zoutpad van Raynor Winn, Pelgrim langs Tinker Creek van Annie Dillard, De ringen van Saturnus van Sebald, De buitenjongen van Cognetti en nog een hoop meer. Het zal wel door de opsluiting komen dat ik wil lezen over wandeltochten en verre landschappen, en misschien door het virus dat ik wil lezen over de zelfbeschikking van de natuur en hoe je dat als nietige mens kunt leren aanvaarden.Na weken van vrijwel niet wandelen, haal ik nu alles in. Op sommige dagen ga ik twee keer een flink stuk lopen, in de ochtend en in de avond, altijd op dezelfde plek, daar is het rustig, behalve de aardappelboer kom ik er zelden iemand tegen. Wiesje rent met me mee, ze is een beetje op bang op de plek waar de ijzeren buizen van de grote sproeinstallatie lekken, in het metaal zit een gat waar in grote boog grove mist uitsproeit, het maakt een sissend geluid waar ze op een afstandje, met gestrekte nek, naar gaat zitten kijken. Het moeras is drooggevallen, een paar weken geleden hoorden we daar het gekwaak van duizenden kikkers, nu is het er stil. De jonge kikkertjes springen hier en daar over het pad op zoek naar water.Het dode ree dat ik een tijd geleden in het veld vond is verdwenen. Ik heb het iedere dag gevolgd, op de eerste dag waren de ogen eruit gepikt door de kauwen, op de tweede dag was de kop eraf en teerde het overgebleven lijf zichtbaar in, op de derde dag lagen er nog wat ingewanden en vond ik op het pad een werveltje en een hoefje.Ik plukte een herderstasje en trok de hartvormige zaaddoosjes een voor een een stukje los van de steel en rammelde ermee. De zaadjes maakten een ratelend geluid, ik hou van dat geluid. Net zoals ik houd van de grote sproeier, we liepen er nu vlak langs, het regelmatige tikken van de onderbroken straal, de geur van grondwater, de regenboognevel boven de aardappelplanten.De goudkleurige vogel was weg maar in de verte hoorde ik twee kieviten, Wiesje joeg een duif op.Thuis zouden de kinderen ondertussen wel uit bed zijn, we sloegen linksaf de verharde weg op. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/piepertje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/piepertje Fri, 22 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Walden Veertien jaar geleden, de oudste was anderhalf, verhuisden we van de veluwe naar ons huidige huis, een smal maar hoog jarendertighuisje met een grote lap grond. De tuin was niks, een wildernis vol distels en brandnetels, helemaal achteraan was een bosje, een meikers, een wilg en een paar grote struiken stonden in het diepste punt modderig bijelkaar.In het eerste jaar freesden we de boel om, plantten een haag op de erfafscheiding en ontgonnen een stuk waar de moestuin moest komen. Ik bestraatte een deel, legde een spiraalvormig pad aan waar ik wat kruiden wilde zaaien en in het grote, open gedeelte zaaiden we gras. Toen dat eenmaal opgekomen was haalden we een paar schapen om alles goed kort te houden, het achterste bosje lieten we ongemoeid, de bomen zorgden voor schaduw voor de stal die we eronder bouwden en die ik scandinavisch rood verfde.Een paar jaar geleden stierf het laatste schaap en bouwden we in de wei een kas, ik zaai daar elk voorjaar bloemen omheen en s zomers is het een feest van slaapmutsjes, kamille, klaprozen en korenbloemen. Bij de achterste bomen woont nu alleen nog Thierry de brutale aanloophaan, het stalletje begint te verzakken, de verf bladdert af. De jongste schommelt er nog wel eens, aan een van de takken van de grote wilg heeft ze een touw geknoopt met een plankje, maar de tijd begint te trekken, over twee jaar zit ze in de brugklas. Dan wordt er niet meer geschommeld.Met het verstrijken van de tijd, het groeien van de kinderen en van mijn plannen begint het binnenshuis te knellen, mijn werkruimte is eigenlijk te krap voor wat ik wil. Vlak voor de crisis hadden we een afspraak gepland met iemand die een atelier kon bouwen, helemaal achteraan, bij de bomen. Hij was de afspraak vergeten, het was niet erg, een paar dagen later ging de vergrendeling in en stonden alle plannen stil. Maar nu denk ik er weer aan. Het moet een groot atelier worden, met ramen in het dak, een grote schuifpui aan de voorkant. Er komen diepe keramieken wasbakken in, een grote houten tafel voor als ik een keer een cursus wil geven. Inpandig komt een logeergedeelte zodat vrienden kunnen komen slapen. Het stalletje gaan we afbreken, Thierry krijgt een ander plekje, een deel van de bomen zullen we moeten kappen, ik hoop dat de wilg kan blijven staan maar ik weet het nog niet.Het is niet erg, zo gaan de dingen. Straks zal ik de houten wanden vanbinnen heel lichtblauw schilderen en er mijn werk ophangen, eromheen komen bloemen, lathyrussen en Oostindische kers en ik maak een groot houten bord waar ik de naam in beitel. Walden gaat het heten.Natuurlijk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/walden http://www.octaviewolters.nl/verhalen/walden Mon, 18 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Gewoon Eigenlijk was ik van plan om te stoppen met deze serie op de eerste schooldag na de vergrendeling. Dat leek me een mooi afgerond einde van een fase, en ik hield in mijn achterhoofd dat als ik nog niet wilde stoppen met schrijven, dat ik dan in ieder geval zou stoppen met schrijven over de pandemie. Ik zou weer over de gewone dingen kunnen schrijven, ergens zat er in mijn hoofd een vage aanname dat met het weer naar school gaan van de jongste er ook een terugkeer zou zijn van het dagelijks leven. Ik zou weer eindeloze stukjes kunnen tikken over verse radijzen uit de kas en hoe mooi de braamstruik bloeit, net als vroeger.Nou ja. Dat was dus niet zo. De twee dagen dat ze op school is zetten natuurlijk weinig zoden aan de dijk, dat had ik vantevoren ook wel kunnen bedenken. Er moet nog steeds gethuisschoold worden en voor de rest is alles ook nog steeds akelig hetzelfde. Met een potentiele besmettingshaard in huis durf ik nu mijn ouders helemaal niet meer te naderen, waar we de laatste weken van de scholensluiting soms even samen in hun tuin zaten, beperken we ons ruilsysteem nu weer tot afstandelijke overdracht.Maar toch. Soms lijkt het er wel op, op een normaal. Sjra, het zeilbootje van de oudste was klaar, ze had weken geschuurd en geverfd met haar vader en hij glom in fris geel en wit. Verlangend keek hij uit naar het maaswater toen we de trailer gisteravond van de helling reden, hij dobberde in het ondiep, op de bodem schoten kleine vissen weg. Mijn dochters klommen erin en peddelden door de haven naar onze aanlegsteiger, de oude baas van de zeilschool kwam even kijken en wist niet wat hij zag. Is dat Sjra? vroeg hij.Hij kon het niet geloven.We kletsten even, de zon zakte achter de landtong, op de open plas was nog iemand aan het zeilen. Een meerkoet kwam uit het riet, het water was zeldzaam blauw.Het was een gesprek zoals we dat al zo vaak hadden gehad, al die zomers dat we in het zeilhaventje komen. Alleen het lange grijze haar van de baas en onze afstand verraadde dat alles anders was. Maar als ik net deed alsof dat er niet was, voelde heel even alles zalig gewoon. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/gewoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/gewoon Fri, 15 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen De werkelijkheid Soms, als ik een serie uit heb gekeken kijk ik hem meteen daarna nog eens, maar dan alleen voor de figuranten. In een goede serie zijn de hoofdpersonen met een beetje geluk geloofwaardig en krijg je de illusie dat alles echt is wat er gebeurt. Als je bij het kijken de hoofdpersonen negeert en alleen kijkt naar de niet-sprekende bijfiguren draait alles andersom. Dan zie je juist de echte wereld doorsijpelen en wordt wat bij de eerste keer echt leek nu fictie. (Het beste werkt dit bij een serie met heel veel figuranten, zo heb ik me dagen achtereen vermaakt met Gilmore Girls. In een bepaalde episode zit er een mevrouw in het eethuis, schuin achter de hoofdpersoon en ze prikt zeker twee minuten lang repeterend in haar nep-eten zonder iets in haar mond te stoppen. In het koffiehuis van Friends is het ook altijd leuk, alle mensen die op de achtergrond zogenaamd zitten te lachen, het ziet er niet uit.)Ik las in een artikel in de krant over de fases die je als mens doormaakt na een trauma. Als er een bominslag is geweest, of een tsunami en je overleeft dat dan treden er allerlei psychologische processen in werking. Eerst ben je heel blij dat je nog leeft, dan komt er saamhorigheid en dan word je boos. De professor die er verstand van had kon precies aanwijzen welke stadia we al gehad hebben in het kader van de pandemie, alleen de woede is een beetje een probleem. Het trauma waar we nu in zitten smeert zich uit over een langere tijd en daardoor woekert de boosheid onderhuids.Ik kauwde een beetje over het stuk en kwam tot de conclusie dat ik geen enkele boosheid had. Ik had acht weken braaf binnengezeten en dat was niet veel anders dan wat ik normaal ook deed, dus waarom zou ik boos zijn?Tot gisteren.De jongste was weer naar school geweest, W was een middag naar kantoor en ik was daar helemaal oke mee.Dacht ik.Was niet zo.Van het ene op het andere moment was ik helemaal klaar met alles, de wereld, het leven, met de toestand, de situatie en met dat helse teringvirus nog het meest. Ik ben morgen toevallig bij je in de buurt, appte een vriendin. Wandelen? vroeg ik.En dat deden we vanmiddag.Op anderhalve meter, zonder omhelzing en kussen, maar we kletsten zonder beeldscherm tussen ons in.En nu gaat het weer een beetje.Het was alsof ik acht weken lang vanuit mijn woonkamer naar de wereld had zitten kijken, via beeldbelschermpjes en TV, twijfelend over waar de werkelijkheid was, daarbuiten of hierbinnen, bij mij. En nu voelt het alsof ik hem weer heel even aangeraakt heb. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-werkelijkheid http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-werkelijkheid Thu, 14 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Goed Daar ging ze vanochtend, voor het eerst na twee maanden weer naar school, mijn jongste.Ik fietste naast haar, het was stil op straat, fris ook, de wind ging door mijn dunne jas. Ze rilde op haar rode fietsje, ik vroeg me af of het door de kou kwam of door de spanning.Gisteravond vertelde ze me dat ze heel erg veel zin had om haar vrienden weer te zien maar dat ze het ook akelig vond. De nieuwe regels, hoe alles zou gaan, de kans dat ze ziek zou worden. Voor het eerst in al die weken dat ze aangaf dat ze nadacht over het virus. Ik was blij dat we laat vertrokken waren, al was dat niet helemaal met voorbedachte rade, we hadden allemaal wat moeite om weer op gang te komen. Haren borstelen was er al een tijdje niet meer echt van gekomen.Er was niemand meer in de buurt van de school, alle kinderen waren al in de klas. Later, toen ik thuis was, hoorde ik dat een stadswacht een poosje bij de ingang had gestaan. Ik huiverde bij de gedachte en was blij dat mijn kind dat bespaard was gebleven, een uniform bij haar schooltje.Ik had er goed over nagedacht, over dit besluit. Soms moet je even alle angst de revue laten passeren om tot de conclusie te komen dat er ook een manier is om erover heen te kijken. De bezorgdheid is er, maar ik bestrijd haar met vertrouwen en soms iets dat in de verte lijkt op een gebed, aan wie of wat dan ook. Ik houd de statistieken in de gaten, hoop dat ouders en leraren verstandig zijn en laat het los.Mijn ochtend verliep verrassend gewoon, ik had de woonkamer ineens weer voor mezelf, W en de oudste waren al vroeg naar boven vertrokken, het was stil in huis. Vreemd hoe, als je eenmaal de drempel over bent, het besluit genomen is, weer razendsnel in de bandensporen van het verleden verder gaat en het normale patroon voor kalmte kan zorgen.Zelf had ik gisteravond, iedereen was al richting bed, ineens moeten huilen. De afsluiting van een periode met z n vieren, en van een algemene vergrendeling, het gaf me vaag het gevoel dat de wereld ineens mijn leven leidde. Voor mij veranderde er weinig, ik zit vrijwel altijd thuis, angsten zijn mij niet vreemd, maar nu ineens zat iedereen in deze positie. Het leek heel even een gevoel van verwantschap op te roepen, het fundamentele gevoel van eenzaamheid dat ik altijd met me meedraag op te vullen.Vanochtend, de fiets geparkeerd, de handen gewassen, ging ik op de grond zitten en speelde even met Wiesje, die als enige een beetje met de ziel onder de arm rondliep, ze miste haar speelkameraadje. Het is goed zo.Wat de toekomst ook mag brengen, dit stukje kunnen we achter ons laten, en ik kan er weinig meer over zeggen dan dat we dit goed hebben gedaan. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goed http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goed Tue, 12 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Groeten uit 1989 Als kind verstopte ik vaak briefjes. Ik schreef ze aan mezelf of aan anderen die ze zouden kunnen vinden in de toekomst, kleine afgescheurde reepjes papier waarop ik in een paar regels iets schreef over het moment, met de datum erbij. Ik stopte ze in boeken, achter plinten, onder losse hoekjes vloerbedekking, in kasten, blikjes en doosjes. Als mijn moeder er laatst niet een had gevonden, was ik het misschien al lang vergeten, maar een poos geleden kwam ze met een briefje uit 1989 aan.Ze had het gevonden in een oud wandkleed, nog door mijn oma gemaakt, onder een opgenaaid stukje stof had ik het gepropt. Een regeltje over wat ik op dat moment aan het doen was en de groeten uit 89 erbij. Ik heb toekomst altijd een ingewikkeld begrip gevonden. Blijkbaar was ik op twaalfjarige leeftijd wel bezig met het idee dat er een toekomstige ik zou zijn, die om zichzelf en haar briefjes uit het verleden zou moeten glimlachen. Maar als het ging om een concreet perspectief heb ik nooit geweten wat ik daarmee aan moest. Als mensen vroegen wat ik wilde worden later, leek me dat een rare vraag, ik kon me niet voorstellen dat ik me ooit zou gaan vastleggen op eacute; eacute;n ding, alsof de toekomst uit heel veel mogelijke lijnen bestond en ik weigerde er eacute; eacute;n specifieke te kiezen. Bij het kiezen van eacute; eacute;n lijn vergooide ik immers de kansen op een ander mogelijk leven, dat misschien ook wel de moeite waard was. Het was misschien ook wel een onvermogen om te zien hoe ik op het toekomstige moment zou zijn, hoe ik me dan zou voelen, wat ik dan wilde.Ook nu de toekomst in continu veranderende vorm op de deur klopt heb ik daar last van. Soms denk ik: ik zou misschien mondkapjes moeten bestellen, er zal een moment zijn dat ik weer in de trein wil, dan moet ik voorbereid zijn. Maar als ik me probeer voor te stellen hoe ik zo n ding omdoe, hoe iedereen om me heen ze zal dragen, dan wordt het beeld wazig, ik kan me er niets bij voorstellen, ook al zie ik ze overal op de sociale media verschijnen, en zie ik bij iedereen de zelfgemaakte textielkapjes al aan de waslijn hangen.Toen mijn moeder me het briefje uit 1989 gaf las ik het een beetje weemoedig, en ik dacht even: wat jammer dat ik dat niet meer doe. Het was zo n grappige gewoonte.Pas later realiseerde ik me dat ik het natuurlijk w eacute;l nog steeds doe, weliswaar niet met afgescheurde reepjes, maar ik schrijf nog steeds briefjes voor mijn toekomstige ik en voor iedereen die ze ooit zou kunnen vinden, nu en in de toekomst. En ik verheug me op tien jaar van nu, als ik de stukken die ik in deze periode schreef terugvind en lees wat ik nu voel en meemaak. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/groeten-uit-1989 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/groeten-uit-1989 Sun, 10 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Fourageren Er lag een dood ree in het veld. Ik vond het vreemd, een dier dat van ouderdom sterft kruipt weg onder struiken of bosjes, het moest aangevallen zijn, maar daarna niet opgevreten. Het deed me denken aan nieuwsjaarsdag 2019 toen ik niet ver van waar ik nu liep een stervend jong zwijn vond. Ik stond daar een poosje bij, ik was op dat moment intens verdrietig over iets wat net gebeurd was, het was de derde keer dat ik in het ravijn was gevallen en het enige dat ik deed was uit alle macht proberen om tegen de rostwand omhoog te klimmen, mijn knokkels vol bloed. Het zwijn keek me aan met zijn zwarte oog en er was niets dat ik kon doen behalve toekijken hoe het langzaam de geest gaf, ik balde mijn ontvelde vuisten samen.Het ree lag nog helemaal intact in het gras, verderop hoorde ik een koekoek, alles floot, de jonge kikkers in de poel kwaakten zo hard dat het geluid als een grote, langgerekte ruis over het land gleed. Ik keek naar de hoeven, de vacht, het stille lichaam, de nek gestrekt, alsof het midden in de loop was neergevallen.Ik liep voor het eerst in bijna acht weken het grote rondje, langs het drooggevallen blankwater, bij de populieren linksaf, langs de wilg waar de bliksem tijdens een van de onweren van vorig jaar is ingeslagen. Niet meer de afgesneden route langs de beek, tussen de akkers door. Wiesje draafde met me mee, ze hield het goed vol, en ik betrapte me erop dat ik, toen ik eenmaal bij de verharde weg kwam, nog lang niet naar huis wilde. Het is bijna elf mei, de heropening nadert. Volgens het protocol zal mijn jongste dochter dinsdag voor het eerst weer naar school gaan. De oudste wil graag weer gaan werken, het restaurantje in het bos waar ze in de bediening loopt, gaat weer open, ze komt er graag. Ook haar school gaat snel weer beginnen, W blijft voorlopig zoveel mogelijk thuis werken maar heeft binnenkort wel weer een eerste vergadering op kantoor.Soms denk ik aan het virus dat nog niet weg is, ik zie het voor me als een soort sprinkhanenzwerm die de wereld afgraast en ik vraag me af of het hier, op ons grondgebied, al genoeg heeft gegeten of dat het de buik nog lang niet vol heeft. Maar ik voel ook een vrijheidsdrang, mijn hoofd wordt licht bij de gedachte aan niet meer verplicht thuis zitten, ook al heb ik nog geen idee hoe het moet voelen om in een land vol nieuwe regels echt op stap te gaan, een museum te bezoeken of op een terras te zitten. Er komt, heel langzaam, een berusting over me. Het virus fourageert hier nog wel een tijdje, ons leven wordt er een waarin de ziekte voorlopig steeds op de loer zal liggen. De vraag is: blijf ik angstig alles mijden of ga ik een leven leiden waarin ik een ren bouw voor de ongerustheid en mezelf weer een bepaalde mate van vrijheid gun. De dode ree lag in de schreeuwende lente, zijn vacht waaide licht op, de lippen weken iets vaneen, de ranke poten tussen het gras. Ook al was het dood, het was nog steeds een prachtig dier. Over minder dan een dag zal er niet veel meer van over zijn dan een karkas, maar ik heb het van dichtbij mogen bekijken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/fourageren http://www.octaviewolters.nl/verhalen/fourageren Sat, 09 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Herinneren De Sjra, het zeilbootje van de oudste, staat nog steeds op de trailer achter op het pad bij ons huis. Het liep niet helemaal gesmeerd, de verf werd te laat bezorgd, de plamuur was verkeerd, alles via de post bestellen is nogal een toestand. En toen, net toen alle spullen zo n beetje in huis waren, ging W door zijn rug. Dat soort dingen gaan gewoon door tijdens een pandemie, er is niemand die zegt: laat ik die mensheid eens een beetje sparen, er wordt daar al genoeg geleden.Vier dagen strompelde hij door het huis, de boot vervloekend, die had hij in zijn eentje op zijn kant getild, dat had hij misschien beter niet kunnen doen.Ondertussen is de rugpijn over en dus schiet het werk op. De oudste heeft in haar vakantie alles geschuurd en nu is het een kwestie van verven. Elke dag als ze haar schoolwerk af heeft, trekt ze een oude overal van W aan en gaan ze samen schilderen. Het wordt prachtig, een fris wit met geel sloepje.Ik vraag me af hoe mijn kinderen, hoe kinderen in het algemeen, zich deze periode zullen herinneren later. Hoe ze het schoolwerk hebben ervaren, de continue stroom van akelige nieuwsberichten, het beeldbellen, de opa s en oma s op afstand, de regels. Hoe ze aankijken tegen de rol van ons, hun ouders. Tijdens televisiebeelden de dodenherdenking op de lege dam heb ik het drie keer groepen: kijk goed, dit maken jullie nooit meer mee, dit zijn historische beelden! Ik kreeg sterk het gevoel dat ik het allemaal een stuk bijzonderder vond dan zij. Ik vind het thuisonderwijs eigenlijk veel fijner dan in de klas zitten, zei de oudste gisteren.Ze kan beter doorwerken, heeft geen last van onenigheden tussen klasgenoten of gejammer over zaken waar ze niet in ge iuml;nteresseerd is. Maar natuurlijk mist ze het kletsen met vrienden. Ik kan mijn humor niet meer kwijt, merkte ze een paar dagen geleden op.Met haar haren vol gele verf, in haar veel te ruime overal, ruimde ze de verfspullen op, ze streek nog een laatste keer met haar kwast over een plekje op de boeg waar het geel nog niet goed gedekt had. Wat ze zich ook herinnert later, ik hoop dat deze erbij zit, hoe ze tijdens de quarantaine met haar vader aan haar bootje werkte. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/herinneren http://www.octaviewolters.nl/verhalen/herinneren Fri, 08 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Wiesje Het was de vroege avond, rond half acht, het stof wolkte op achter Wiesje die langs ons over het bospad stoof. Ik dacht terug aan de regenachtige zondagmiddag dat we haar op hadden gehaald, het was 16 februari, precies een maand voor de vergrendeling. De heenreis naar Friesland had lang geduurd, onderweg moesten we de snelweg af omdat het zo hard regende dat de ruitenwissers de stroom niet aankonden. Op een parkeerplaatsje keken we naar de vlakke weilanden die blank stonden. Eenmaal bij de afgelegen boerderij aangekomen klom meteen een zwartwit mormeltje op mijn schoot, ik vroeg aan de fokster welke van de krioelende pups voor ons bestemd was. Die je nu vasthebt, zei ze.Ik tilde Wiesje de lucht in en zei: Jij bent van ons. Ze was geboren op deze plek op kerstavond 2019, een paar dagen nadat wij driehonderd meter verderop afscheid hadden genomen van Marie. Dat vond ik een mooie gedachte.We namen haar mee en toen vier weken later het land op slot ging was ze net drie maanden oud. Een wollige pup met een te groot vel waar ze nog in moest groeien. Ze deed nog steeds niets liever dan zich tegen een van ons aannestelen als een baby en we grepen het dankbaar aan, niets dat zo troostend werkt tegen angst en onzekerheid als de genegenheid van een jong wezentje dat nergens weet van heeft en alleen maar geliefkoosd wil worden.En nu is ze vijf maanden. Een echte hond ineens, een stevige kop, lange poten, het puppydons is weg. Ze is ondeugend, pikt de koekjes van de tafel, heeft al twee paar schoenen opgegeten. Soms ben ik haar kwijt, dan vind ik haar buiten in de hangschommel van de jongste of parmantig op een van de tuinstoelen. Alles lijkt ineens anders, zei ik tegen W.We keken naar Wiesje die door het net gemaaide gras rende, af en toe nam ze een hap vers hooi in haar bek en sleepte het een stuk met zich mee. Het fluitenkruid bloeide opgetogen in grote, witte wolken langs de slootkant, hier en daar een pinksterbloem in zacht lila, vlagen met boterbloemen. De kleuren leken frisser, glanzender dan ik ooit gezien had. De lucht is klaarder, de dagen helder en scherp. Alles tekent zich bijna lichtgevend af.Ik weet de hele tijd niet of ik het me inbeeld, misschien wil ik het graag zien. De lagere uitstoot van CO2, geen vliegverkeer, de industrie van het Ruhrgebiet die minder uitstoot waardoor er minder vervuiling is in onze regio.W zweeg even. Misschien is het de naderende vrijheid, zei hij toen.Misschien was dat zo. Sinds de aangekondigde versoepeling is er iets van mijn borst gevallen. Hoewel ik nog steeds bezorgd ben over veel dingen, lijkt het alsof ik beter adem kan halen nu de sterftecijfers dalen en het risico afneemt. In alle schoonheid die zich nu openbaart lijkt de wereld weer meer van mij te worden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wiesje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wiesje Thu, 07 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen De depressie-doctrine Op de eerste dag na de meivakantie is het meteen raak. We moeten voor gym een rondje rennen met een app, zodat de leraar kan zien dat we het ook echt gedaan hebben, moppert de oudste.Ze heeft een grondige hekel aan gym en aangezien ikzelf alle hobbymatige vormen van fysieke inspanning enorme lariekoek vind, ben ik niet echt een moeder van het motiverende soort. Ik haal mijn schouders op en gaap. Misschien kun je je zusje vragen, opper ik.We kijken allebei naar de jongste, die op haar vader lijkt en een atletische inslag heeft, maar die heeft alles gehoord en schudt al haar hoofd. Na meer dan zeven weken op elkaars lip is de zusterliefde niet bepaald op een hoogtepunt. Vroeger, toen mijn eigen zusje nog heel klein was, praatte ze in haar slaap. Ik was een stuk ouder, we schelen vier jaar, en ik was altijd bezorgd om haar. Waar ik groot was, een stevig kind, was zij klein en tenger. Ze had rossige pijpenkrullen en een Pippi Langkousgezichtje maar onder haar eigenwijze buitenkant was ze kwetsbaar en teer. Met mijn oor tegen het dunne wandje dat onze slaapkamers van elkaar scheidde, luisterde ik de hele avond naar haar, tot ik uiteindelijk zelf in slaap viel. Ik kon nooit iets begrijpen van de onverstaanbare woorden die ze sprak, het was alsof ze in een andere wereld was, met een andere taal, als ik in de ochtend vroeg wat ze gedroomd had was ze altijd alles vergeten. Lang dacht ik er niet aan, maar toen ik, eenmaal volwassen, wel eens wat programmeerde herinnerde de codering van de sites die ik maakte me er weer aan. Het geheimschrift dat schuilging achter een website, met streepjes en slashes en nulletjes, onbegrijpelijk als je niet wist wat het betekende, de onzichtbare achterkant van wat je zag op het beeldscherm, als het onderwatergedeelte van een eiland.Nu ik langzaam wakker word uit mijn depressie moet ik er ook weer aan denken, soms voelt het alsof iedereen naar me heeft gekeken terwijl ik mijn ogen dichthad en droomde. Wat heb ik gedaan in mijn slaap? Heb ik met mijn armen gemaaid, van me af geschopt, heb ik dingen gezegd? Goede dingen? Rare dingen? Heeft iemand het gehoord? Heeft iemand het begrepen?Soms zou ik een lijst willen maken met handvatten, een soort handboek dat ik elke dag kan inzien en waarin de regels staan die voorkomen dat ik weer een depressie krijg. Een depressie-doctrine. Maar als ik dan wil bedenken welke regels erin moeten staan, komt er niets. Ik zou willen schrijven aan mezelf: niet gaan slapen, niet onder water gaan, boven blijven, wakker blijven. En als dat dan niet lukt en het water zuigt en omringt je en er is geen andere mogelijkheid dan meedeinen op de golven van het zelf: schaam je dan niet, maai maar met je armen, praat, in elke taal dan ook, al snapt niemand het, alles is goed. Maar ik weet nu al dat dat zinloos is.Want in de slaap is een andere wereld, waar geen enkele wet uit het waken hoorbaar is. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-depressie-doctrine http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-depressie-doctrine Wed, 06 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Onverveerd We zaten met z n vieren op de bank te wachten tot de dodenherdenking op de Dam zou gaan beginnen. De KLM gaat weer beperkt vliegen, las de oudste het nieuwsbericht vanaf haar telefoonscherm voor. Ze somde de steden op die op het lijstje stonden. Oh, we kunnen naar Rome, laten we dat doen! H egrave; ja, zei ik, een hotel hoeven we niet te boeken, we kunnen rechtstreeks onze intrek nemen in een pittoresk Romeins ziekenhuis. Over eten hoeven we ons dan ook niet druk te maken, dat lukt toch niet met een intubatieslang in je keel, antwoordde W.De uitzending begon, de Dam was uitgestorven, op de duiven na. Ze wipten even op toen de koning en koningin voorbij liepen. Tussen elke speech in kwam er een bonkige man met een poetsdoekje die de katheder ging schoonmaken. Dat deed hij heel snel, ik vroeg me twee dingen af: hoe het zou ruiken (ik denk naar dikke bleek) en hoe vaak hij thuis iets zou poetsen.De koning deed me aan een maarschalk denken, met zijn knevel en zijn brede schouders, ik heb altijd een zwak gehad voor zijn houding. Een tikje onhandig, wat me ontroert, maar toch ook kloek. Onverveerd. Hij sprak prachtige woorden met vaste stem, in de verte krijste er een meeuw maar verder was het stiller dan ooit, zo zonder ruisende mensenmassa op het plein.Toen ik vanochtend, bevrijdingsdag, naar buiten liep, klonk net het Wilhelmus. Verderop in de laan stond een halve harmonie, op afstand van elkaar speelden ze het volkslied. In vrijwel alle huizen was de vlag gehesen, het roodwitblauw wapperde tegen de achtergrond van de felblauwe lucht, de zon scheen. Ik kon me niet herinneren dat het er ooit eerder zo echt, zo indrukwekkend had uitgezien, ik wist niet of dat door mijn eigen gevoel kwam of doordat het inderdaad zo was.En ik realiseerde me voor het eerst dat onze jarendertiglaan er op 5 mei 1945 precies zo moet hebben bijgelegen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/onverveerd http://www.octaviewolters.nl/verhalen/onverveerd Tue, 05 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Finland Anne is mijn Finse vriendin. Ik leerde haar kennen op mijn zestiende, viavia kreeg ik haar adres omdat ik graag brieven schreef en zij blijkbaar ook. Een donkerharig meisje, een half jaar jonger dan ik, bolle wangen op de foto die ze me stuurde bij haar eerste brief. We schreven twee jaar, toen was ik achttien en stapte op het vliegtuig om haar voor het eerst op te gaan zoeken. Het vliegveld van Helsinki was in 1995 niet veel meer dan een soort woonkamer, op de vloer lag een visgraatparketje. Anne stond me buiten op te wachten, na jaren schrijven was het ineens vreemd om de woorden die zich tot dan toe alleen in onze hoofden hadden afgespeeld nu ook hardop uit te spreken, we struikelden over onze zinnen in gehaast schoolmeisjesengels. We brachten een paar dagen in de hoofdstad door, logeerden in een communistisch aandoende hoogbouwwijk bij een verre nicht, dronken wat in vreemde ruimtes die meer leken op fabriekskantines dan op de horeca zoals ik die kende, en reden toen roadtrippend naar de omgeving van Jyv auml;skyl auml;, Midden-Finland, waar ze nog met haar ouders woonde. Onderweg stopten we een keer, het was al laat op de avond, bij een verlaten meer. De mist kwam uit de verte aanrollen, Anne trok haar kleren uit en sprong in het water, toen we nog nat terug in de auto klommen, liep er verderop een eland voorbij.De weken regen zich aaneen, het was zeldzaam zonnig en warm die zomer. We gingen naar de familie-Datsja een stukje ten noorden van de stad, zwommen elke dag en visten in de avonden op snoek. Later sneden we dan berkentakken die we tot bosjes aaneen knoopten voor in de sauna, het water waarmee we ons afkoelden kwam rechtstreeks uit het ijskoude meer. Ik ben er nog vaak teruggeweest, twee jaar later reisde ik met de nachttrein van Helsinki, via een tussenstop bij Anne naar Lapland. Daar kampeerden we op de poolcirkel, de nachten waren ijzig en melkwit, de zon ging niet meer onder. Nog weer later nam ik mijn ouders en kinderen mee, Anne s zoon en dochtertje gebaarden met handen en voeten tegen mijn dochters en struikelden over hun zinnen, precies zoals wijzelf de allereerste keer tegenover elkaar hadden gestaan. Met twee gezinnen logeerden we in de Datsja, visten op snoek en gingen in de sauna. We willen graag naar Nederland komen, schreef Anne, ergens eind vorig jaar.Ik sprong een gat in de lucht, we maakten plannen, haar laatste keer hier was alweer zeker zeven jaar geleden. Samen naar Amsterdam, dat ze haar kinderen graag wilde laten zien, en natuurlijk bij ons logeren, misschien konden we een tent opzetten in onze achtertuin.Al weken houden we elkaar op de hoogte van de laatste virusontwikkelingen, met lede ogen zagen we de sluiting van de grenzen aan, het opgeheven vliegverkeer. In Finland is de situatie iets minder erg dan in Nederland, maar ook daar werkt iedereen thuis en zijn de scholen dicht, al houden ze dezelfde datum aan voor heropening. We ll see what the future brings us, sloten we vandaag ons app-gesprek af.We zullen het zien. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/finland http://www.octaviewolters.nl/verhalen/finland Sun, 03 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Quarantainenest Een vriendin had een vakantie geboekt die ze niet kon verzetten, vanuit regio Utrecht naar Limburg.Gisteren appte ze dat ze aan was gekomen in haar vakantiehuisje, niet ver van waar ik woon. Vind je het hier niet akelig? vroeg ik. Nou, schreef ze terug, de cijfers zijn hier wel erg veel slechter dan thuis, ik voel het hier gewoon hangen. Ik weet niet hoe het zou zijn om ergens te wonen waar het wit of licht is op de RIVM-kaart, mijn omgeving is het donkerst gekleurd van heel Nederland, het hoogste aantal in het ziekenhuis opgenomen pati euml;nten. Soms krijg ik zo n dystopisch beeld voor ogen, als straks de maatregelen verder versoepeld worden, hoe het dan zal gaan. Dan kom ik in Amsterdam aan en dan gaat iedereen me uit de weg, ik kom namelijk uit het rampgebied, een sticker op mijn voorhoofd is niet eens nodig, mijn zachte G verraadt me wel. Een poosje geleden kochten we met het oog op een zomer thuis een grote tuinbank, het gevaarte werd geleverd en was wat groter dan we hadden ingecalculeerd (vanzelfsprekend), er zaten negen reusachtige kussens bij. Waar laten we die eigenlijk als het regent? vroeg W terwijl hij de delen aan elkaar monteerde.Ik keek naar de stapel en had geen idee. Misschien hadden we dat moeten bedenken voordat we bestelden. Maar ja. Misschien gaat het deze zomer niet regenen, antwoordde ik.Sinds het begin van de vergrendeling was het weer aaneengesloten stralend geweest, maar deze week sloeg het om. De kussens stonden sindsdien in de weg de woonkamer, wat vooral Wiesje heel leuk vond. Gisteren kreeg ik een idee, ik maakte er een toren van en schoof ze in de L-vorm van onze bank, zodat we een soort vierkant bed hadden. Daaroverheen drapeerde ik wat dekens. Het zag er erg gezellig uit. Het is een quarantainenest, stelde de oudste dochter vast, en we kropen er met z n vieren op.Zo keken we een film en nog een, en daarna lazen we allemaal. We hoefden eigenlijk niet eens naar bed maar zouden zo kunnen blijven liggen. Wekenlang. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/quarantainenest http://www.octaviewolters.nl/verhalen/quarantainenest Sat, 02 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Schaamte Eerder deze week fietste ik door het dorp. Onder mijn arm had ik twee postpakketten, eentje stopte ik bij een jarige vriendin in de brievenbus, en daarna reed ik door naar het postkantoor voor het tweede pak. Het was druk op straat, veel mensen zijn vrij deze week, fietsende echtparen, bij de supermarkt stonden wat mensen te kletsen, op het pleintje bij de kerk zaten de buurtbejaarden die er altijd al zaten. Als je het niet wist zou het denk ik niet eens opvallen, de anderhalve meter tussen hen in. Ik had het niet door, zeggen veel mensen tegen me, nu ze weten over mijn depressie. Soms voelen ze zich schuldig dat ze niet doorgevraagd hebben of ze begrijpen niet waarom ik niks gezegd heb. Het was niet zo dat er geen gelegenheid was, ondanks alles hield ik mijn sociale contacten, vooral voor de zomer, redelijk op peil. Het was een houvast, ik dacht: als ik dit loslaat dan glijd ik helemaal de afgrond in, laat ik in ieder geval doen als oacute;f ik nog overeind sta. Ik had soms weken nodig om mezelf op te poetsen voor een feestje of een lunch met vriendinnen, maar alles was beter dan toegeven aan het niks van binnen, en aan de kolkende schaamte daarover.Ik heb zelden een periode in mijn leven gehad met zoveel schaamte als de afgelopen twee jaar. Het was geen schamen om het feit dat ik een depressie had, het ging over de leegte. Soms, als ik wel eens probeerde om naar woorden te zoeken die zouden kunnen raken aan de inwendige naaktheid, stagneerden mijn stembanden en verkrampte mijn kaak, dan voelde ik hoe mijn ogen glazig werden. Dan trok ik mijn huid als een strakgetrokken mantel om me heen om niemand een blik te gunnen op mijn kaalgevreten binnenste. Na de zomer zag ik om die reden bijna niemand meer. Hoe kon ik bijdragen, hoe kon ik een gesprekspartner zijn, hoe kon iemand mij op waarde schatten, hoe kon iemand van mij houden als wat ik dacht en voelde hol was?Er is weinig dat zo beperkend werkt als schaamte, en niemand die het ziet.Als je het niet weet zou je denken dat alles gewoon is. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schaamte http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schaamte Fri, 01 May 2020 00:00:00 +0200 verhalen Friet In de eerste week van de vergrendeling zag ik soms voor me hoe de toekomst eruit zou gaan zien. Dan stelde ik me voor hoe er rijen zouden staan voor de ingang van de supermarkt en de bakker en dan gruwelde ik van afgrijzen. In de rij moeten staan voor eten was voor mij het toonbeeld voor de ontwrichting van de maatschappij. Naast angst voor het virus was dat een van mijn grootste angsten: ontwrichting en daarop volgend het verlies van beschaving.Als ik nu, na al die weken, wel eens een blokje om ga en de rij zie staan voor de frietkraam, denk ik: dit is het dus, zo ziet het eruit. Het is dan wel voor friet, maar toch. Het valt me mee, het beeld went denk ik, al pieker ik er niet over om zelf aan te sluiten. (Ik heb daardoor al zes weken geen friet gegeten. Het begint nu een beetje te knagen.)Toen ik vanochtend het bericht las over de overbelaste uitvaartcentra in New York kromp mijn maag weer samen zoals in de eerste vergrendelingsweken. De lijken passen niet meer in de mortuaria en in Brooklyn staan vrachtwagens vol doden, de omwonenden hadden last van de stank. Dit is het dus, verlies van beschaving. De lijn is dun en vaak onvermijdelijk. We kunnen ons als moderne mens op de borst kloppen om onze civilisatie, ons hoge denkniveau, onze ontwikkeling, maar alles wat we in razend tempo opgebouwd hebben, brokkelt net zo snel weer af ten tijden van een crisis. De mens is een dier en als het gaat om elementaire zaken, leven en dood, voedsel, liggen de middeleeuwen altijd op de loer.Ik heb de afgelopen jaren veel nagedacht over wat ik toe te voegen heb aan de wereld. En de conclusie is denk ik: niets. Net als iedereen. We leven en we sterven en daar tussen in is er met een beetje geluk wat liefde, en dat is dat. Zoals het in de prehistorie al was en zoals het altijd zal zijn. Dat is niet erg, het is misschien zelfs wel troostend. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/friet http://www.octaviewolters.nl/verhalen/friet Thu, 30 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Druiloor Ik had verwacht dat ik veel zou gaan wandelen in deze periode, maar dat is niet zo. Het bos, de natuurgebieden, alles voelt anders. Misschien komt dat doordat mijn eigen situatie anders is, de pup moet nog wennen aan het lopen, Wiesje is een druiloor, ze loopt met gemak tegen het schrikdraad op of draaft zonder kijken over een wildrooster. Tijdens een tochtje van een kwartier sta ik gerust tien minuten stil om haar uit de modder te vissen, te behoeden voor prikkeldraad of te zorgen dat ze geen bejaarde fietser omver rent. Echt lekker een flink eind doorstappen zit er nog niet in.Het bos zelf is ook anders. Er zijn andere mensen, nu alles gesloten is, is het bos een nieuw soort entertainment geworden. Gisteren liep ik langs een wat flodderige jongeman die, blik bier erbij, een sigaret stond te roken, middenop het pad, in het gortdroge natuurgebied bij de grens waar vorige week nog een flinke brand had gewoed. Even verderop lag een auto in de greppel, op de achterruit waren twee enorme foto s geplakt van vechthonden. De bestuurder hield in ieder geval wel van dieren, dat moet gezegd. Er kwam een bericht van de basisschool van de jongste met het protocol voor hervatting van het onderwijs. Het was een keurig document waarin kraakhelder alles was uitgelegd, maar toen ik het gelezen had moest ik mijn tranen wegslikken. In het lieve, warme schooltje waar mijn kinderen naartoe gaan, waar de anarchie van de krijtborden druipt, waar overheidsbemoeienis normaalgesproken vriendelijk maar vastbesloten buiten de deur wordt gehouden, worden strenge regels van kracht, net zoals op alle andere scholen. Het voelt als iets wat ik helemaal niet wil, en het gebrek aan keuze hierin maakt me machteloos. Het is wat het is, het is voor onze eigen veiligheid, we zullen eraan wennen. Maar ik merk dat ik me soms kleiner voel, me opkrul. Geneigd ben minder ruimte in te nemen naarmate de gebieden waar ik me vrij voelde, de natuur, de school, stil overgenomen worden door iets waar ik me niet in goed in herken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/druiloor http://www.octaviewolters.nl/verhalen/druiloor Wed, 29 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Schraal De Ikea is weer open. Nou, dan gaat het de goede kant op. Als ik zo n bericht lees schiet de gedachte door mijn hoofd: ach, straks is alles voorbij, waar hebben we ons druk over gemaakt?Precies een jaar geleden reisde ik met mijn gezin naar Berlijn, een van mijn lievelingssteden. We reden met een tussenstop in Hannover naar de Friedrichstrasse, parkeerden de auto en wierpen ons tussen het drukke meivakantiepubliek in de stad. Als je nu op internet de kaart van de stad bekijkt zie je bij alle musea de woorden Tijdelijk gesloten oplichten, ik kan me ineens niet voorstellen hoe het zou zijn om er weer naartoe te gaan, hoe het is als alles weer zal zijn hoe het was.Op de laatste avond van ons bezoek reden we in een strakke vijf uur terug naar huis en de volgende ochtend zat ik om half negen in de trein naar Amsterdam. Het was stil op de uitgeverij, veel mensen waren vrij, ik keek door het raam uit over de gracht en kon niet stoppen met rillen. Niet omdat ik het koud had maar omdat ik niet kon schrijven. Al maanden niet. Aacute;ls ik schreef leek het of de woorden uit een afgesleten, verdorde laag kwamen, mijn geest als een ge euml;rodeerd landschap, kaal, de wind had er vrij spel, alles had er vrij spel. Mijn huid was dun als papier en bloedde bij elke aanraking. Het enige dat ik in die maanden kon denken was een wanhopig: laat de woorden terugkomen.Ze kwamen niet terug, hoe meer ik probeerde, hoe schraler ik werd, tot ik het opgaf. Ik stopte met mezelf schrijver noemen en probeerde mijn toekomstbeeld bij te stellen. Geen boeken meer maar, ja, maar wat?Gisteren was het precies zes weken geleden dat de vergrendeling inging. Ik was bang, de toekomst leek plotseling zo onheimelijk en angstaanjagend en mijn leven voelde alsof het stuifzand van mijn geest nog meer dan ooit door mijn vingers glipte. Ik probeerde een manier te bedenken om een vorm te vinden maar er kwam niets. Het enige dat ik deed was mijn website openen, ik schreef een paar aarzelende zinnen over de situatie en hoe ik me voelde.En nu, na zes weken schrijven, durf ik het te zeggen.Er zijn weer woorden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/terug http://www.octaviewolters.nl/verhalen/terug Tue, 28 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Peilloos Ik had naar de toespraak van de koning gekeken en moest ervan huilen. Misschien niet eens zozeer om wat hij zei, maar om hoe hij daar stond, dat nette kostuum ineens overbodig zo binnen de paleismuren. Ik dacht: jongen, grijp je kans, trek je trainingsbroek aan en ga voor de TV zitten met een schaal kroketten. Daarna liep ik wat ongedurig door het huis, ik had het gevoel dat ik iets moest maar ik wist niet wat en dus ging ik maar werken. Net op dat moment belde een vriendin, we praatten een poosje, hoewel we totaal verschillende dingen doen -ze is natuurkundige- werken onze hersenen op een basaal niveau hetzelfde. We houden allebei van denken in de meest complexe, op zichzelfstaande vorm en worstelen allebei met het gevolg dat daaruit voortvloeit: eenzaamheid. Breinen die zelfstandig en autonoom werken zijn autarkisch, en ze ontmoeten, of dulden, zelden een naaste in hun veld.Ik denk wel eens dat mensen met aanleg tot een dergelijke eenzaamheid sneller een depressie krijgen, of misschien dat hun eenzaamheid zich manifesteert in een depressie. In een depressie valt alle zicht weg, inclusief het zicht op jezelf, iets eenzamers dan jezelf verliezen bestaat er niet. Waarom ben je bang voor het virus? vroeg mijn vriendin.Ik dacht even na. Hoewel de berichtgeving positief is en het aantal doden afneemt, is het virus nog niet overwonnen en zijn er nog genoeg dingen om bang voor te zijn. Maar er is voor mij eacute; eacute;n ding dat me echt tot in mijn bot afschrikt. Ik ben bang dat een van mijn kinderen of mijn man op de IC terechtkomt en dat ik niet bij hen mag. Ik ben bang dat mijn ouders alleen zouden moeten sterven. Ik ben bang dat ik zelf in het ziekenhuis kom. En dat ik dan alleen ben.Het is de gedachte aan eenzaamheid die me radeloos maakt.Het peilloze alleenzijn van de afgelopen depressiejaren komt door deze virusuitbraak aan een scherp en meedogenloos licht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/krater http://www.octaviewolters.nl/verhalen/krater Mon, 27 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Ezel Heel af en toe ga ik naar mijn ouders toe. We hebben een ruilsysteem, wij halen brood voor hen, ik ritsel hooikoortspilletjes voor mijn moeder want die zijn online nu slecht verkrijgbaar, en zij regelen asperges voor ons bij een boer die aan huis levert, we krijgen eieren van hun kippen nu we er zelf geen meer hebben. Het is een neurotische aangelegenheid, ook al zie ik geen andere mensen en ben ik erg voorzichtig, ik ben toch bang dat ik op de een of andere manier iets kan overdragen. Dus als ik uit de auto stap gebaar ik al naar mijn moeder, die de tuinpoort voor me openmaakt, dat ze naar achteren moet. Vervolgens zorg ik dat ik niks aanraak en blijf ik buiten op minimaal tien meter afstand staan roepen, je weet maar nooit.Omdat ze niet meer naar de kapper kunnen zijn hun haren lang, maar het huis ligt er angstaanjagend blinkend bij, ondanks dat de tuinknecht niet komt is de tuin met militair regime aangeharkt, mijn moeder borduurt uit gapende verveling aan een tafelkleed dat al dertig jaar onaangeraakt op zolder lag en mijn vader schildert weer. Van de werkruimte achter in de tuin stond de schuifdeur open dus ik kon naar binnen wandelen, op de tafel stond het houten kistje dat ik me herinnerde van vroeger, met tubes olieverf van meer dan vijftig jaar oud en nog steeds bruikbaar. Ik snoof de geur op, dit kistje was waarom ik zelf wilde gaan schilderen, het was wat misschien al in de genen lag wakker had geroepen toen ik nog heel klein was. Ik heb een ezel over, wil je hem hebben? vroeg mijn vader.Ik had nog geen veldezel en nam hem mee. Thuis zette ik hem meteen op, haalde mijn eigen olieverf uit de kast, ik had er al jaren niet naar omgekeken. Olieverf is moeilijk, het kost tijd, een eindresultaat is er eigenlijk nooit, iets vooraf bedenken is zinloos. Het is een werken van laag naar laag en maar zien hoe het komt, een gesel voor mijn ongeduldige, snel gefrustreerde aard. Ik pakte een paneel en zette het klaar voor de volgende ochtend. Vanaf dat moment zette zich een radartje in mijn hoofd in werking, soms kan alleen al de gedachte aan een bepaald materiaal een nieuwe beeldenstroom op gang brengen. In feite maakt het niets uit of ik nu een olieverfschilderij ga maken of niet, het onontgonnen terrein is al geopend, een ander oogpunt op wat er is, een kanteling in het denken. Alles wat nu is in een nieuw, helder licht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ezel http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ezel Sun, 26 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Kurkje We haalden het zeilbootje van de oudste uit de stalling. We kregen hem vorig jaar viavia na wat rondvragen, een flying junior, stokoud, gebouwd ergens in de jaren zeventig, maar dat maakte niet uit. Een eindeloze reeks kinderen moest al gezeild hebben in het geelwitte sloepje, dat vond ik een mooi idee. Hij was een tikje gammel, de plug was kwijt, maar we propten er een haastig op maat gesneden kurkje in en varen maar.Ons zeilsteigertje bestaat uit niet meer dan een paar ijzeren roosters op wat drijvers, maar het is op nog geen tien minuten fietsen van ons huis en de omgeving is er sprookjesachtig. Een middeleeuws kerkje op de landtong, de oude boerderij met de blauwe luiken op de heuvel, er grazen wat paarden, een slaperig haventje en het water lijkt hier altijd blauw en helder.Vorig jaar in oktober, op een hete nazomerdag, hadden we het bootje na een zonovergoten vaarzeizoen uit het water getakeld, hij bleek zo lek als een mandje, het kurkje had toch niet helemaal gewerkt zoals we dachten en het was een wonder dat hij het de hele zomer zonder zinken gered had. We maakten hem schoon en ik herinner me dat ik reikhalzend uitkeek naar het voorjaar, als we hem zouden gaan oplappen, als er tijd was verstreken, als alles anders was, als ik me beter zou voelen. Nu staat de Sjra, zo heet hij, op het pad achter ons huis. De oudste schuurt hem, we bestelden een deugdelijke plug, dichten wat scheurtjes en straks schilderen we hem. Er komt een tijd dat ze klaar zal zijn met het zeilen, ze gaat studeren, ver weg liefst. Sjra zal naadloos overgaan naar de jongste die net afgelopen jaar haar eerste brevetje heeft gehaald en die niet kan wachten om net als haar grote zus meters te gaan maken.Straks rijden we de trailer naar de steiger, laten het bootje in het water glijden voor een nieuw seizoen. Het haventje is nog stiller dan andere jaren, het kleine clubgebouw gesloten, de Wiese is verlaten, maar dat maakt op het water niets uit. Daar is het even vrij als het altijd al was. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/kurkje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/kurkje Sat, 25 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Anders Als het gaat om de wereldgeschiedenis heb ik niet veel meegemaakt. Ik ben geboren in 1977, er waren de afgelopen vier decennia geen oorlogen in Nederland, weinig dreigingen, hier een daar een uitzondering. De antikernwapendemonstraties uit de jaren tachtig kan ik me nog goed herinneren, dat vond ik akelig, de golfoorlog begin jaren negentig, de aanslagen in 2001. Maar we waren vrij en niets kwam voorbij de voordeur.Als ik lees over de Spaanse griep in 1918 betrap ik mezelf op de gedachte: ja maar die mensen waren anders dan wij. Gepokt en gemazeld door de eerste wereldoorlog die net achter de rug was, ze stonden nog met eacute; eacute;n voet in de middeleeuwen die vergeven was van pestepidemie euml;n, de wereld was nog zwartwit en aan dood en ziekte waren ze wel gewend. Zo n pandemie was in die tijd dagelijkse kost, ze keken niet op van een virusuitbraakje meer of minder.Dat is natuurlijk onzin, de mens van honderd jaar geleden was hetzelfde als wij, met dezelfde angsten en hetzelfde verdriet. Er was misschien iets minder ruimte om het allemaal te uiten, er moest gewerkt worden, en nieuwe kinderen verwekt, en klankschaaltherapie in Thailand om je verdriet een plekje te geven bestond nog niet.Soms denk ik na over wat ik als eerste ga doen als alles weer veilig voelt, waar ga ik het eerste heen, met wie spreek ik als eerste af? Ik kom er niet zo goed uit. Ik mis D uuml;sseldorf, wandelen langs de Rijnoever, richting de Akademie, het Kunstpalast. En Amsterdam, een feestje, het gevoel van in de metro zitten. Ik zou als eerste naar mijn familie gaan maar meteen daarna afspreken met mijn twee vriendinnen die ik al ken sinds de kleuterschool. E eacute;n van hen is huisarts en hoewel ze haar appjes luchtig houdt zie ik hoe ze moeizaam jongleert tussen de frontlinie en haar jonge gezin.Dit is het dan, de wereldgeschiedenis, we zitten er middenin. Het zal in de geschiedenisboeken komen, de pandemie van 2020. Eerst nog met een hele pagina, later, als andere, grotere gebeurtenissen alles hebben overschreven, met nog maar een enkele regel. Over honderd jaar zijn er nieuwe mensen en die denken als ze er iets over terugvinden: ach, in 2020 waren de mensen anders dan wij. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/anders http://www.octaviewolters.nl/verhalen/anders Fri, 24 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Nieuwe dingen We hadden een plaag in huis, het is geen grapje, een meelmottenuitbraak, alsof een virusepidemie nog niet genoeg was. Meelmotten zijn kleine motjes die zich voeden met, nou ja, voornamelijk meel dus. Na twee keer de keuken binnenstebuiten keren hadden we de bron van het kwaad nog altijd niet gevonden. De motjes lieten zich overdag zelden zien maar tegen de avond kwamen ze voor onze neus fladderen als we op de bank zaten, we zouden er bijna aan wennen als we er niet zo wanhopig van werden.Volgende maand zijn W en ik precies twintig jaar samen. Ik herinner me onze kennismaking, hij verliep met een vanzelfsprekendheid die me ervan overtuigde dat het was zoals het moest zijn. Voor W had ik nooit een vriendje gehad, ik joeg door het leven alsof er iets me op mijn hielen zat en dacht dat liefde niet voor mij was weggelegd. Bovendien leek het me een hoop gedoe. Als ik zag hoe vriendinnen worstelden met relaties en onenightstands kon ik alleen maar denken: ik heb wel wat beters te doen.Het was 2000, mijn studie liep ten einde, een avond in een Nijmeegse kroeg in de Betouwstraat. Ik zag hem, een lange jongen met bruin haar, een sigaret, en liep naar hem toe. Later wil ik een boederijtje met geiten en kippen. Jij ook? vroeg ik. Hij knipperde niet eens met zijn ogen, Ja, ik ook, antwoordde hij.Zoiets had ik nog nooit gedaan.Toen hij me die nacht naar huis bracht stonden we stil voor mijn studentenflat op Hoogeveldt, onze fietsen tussen ons in. Zonder aarzelen legde hij zijn hand in mijn nek en trok me naar zich toe, in die eerste kus lag alles wat ik over hem wilde weten. Zijn kalme zelfverzekerdheid legde vanaf dat moment een liefdevolle haag om mijn rusteloosheid. Ik trok bij hem in op zijn studentenkamer in Oost, ons eerste uitje was naar het strand. Ik lag op mijn buik in het zand, hij trok een velletje van mijn rug die verbrand was geweest en zei: een stukje Octavie, dit bewaar ik voor de rest van mijn leven. In die eerste weken, maanden, jaren, was ik soms te verbluft om te geloven dat iemand van me hield, dan stak mijn oude gejaagdheid weer even de kop op, maar ik bleef altijd. Het boerderijtje werd een huisje met veel grond aan de rand van de stad, de geiten werden schapen, kippen waren er vanaf het begin. We stortten ons in ons leven samen zonder ergens over na te denken, ik raakte na amper drie jaar al zwanger, aan trouwen dachten we niet. Ons huishouden was een chaos, ons leven organisch, we deinden mee op de golven van wat kwam, hoe het kwam. Alles in een onzichtbare afstelling op elkaar, we hoefden nooit iets te overleggen, de vanzelfsprekendheid van onze kennismaking bleek de kwintessens voor ons leven samen.Toen ik vanochtend weer een motje vond, besloot ik ten einde raad het theedoekenkastje leeg te halen. Dat hadden we tot nog toe overgeslagen, de beesten nestelen in levensmiddelen, niet in katoen. Met eacute; eacute;n beweging veegde ik de doeken van het schap en vond naast de bron van de meelmottenepidemie een leven aan herinneringen. Een handdoek die we kochten op onze eerste reis samen, naar Finland, slabbertjes van de kinderen met de verwassen oranje wortelvlekken er nog in, een pakje dat onze eerste hond had aangehad na een operatie. Ik moest huilen. Dat is allemaal voorbij, zei ik.Hij glimlachte. Maar na de plaag komen er nieuwe dingen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nieuwe-dingen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nieuwe-dingen Thu, 23 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Mogen De kinderen hebben meivakantie. De oudste moet altijd even wennen aan het concept vakantie en zet hardnekkig haar schoolritme voort met een cursus Russisch, de jongste wentelt zich in de vrijheid. Al deden we de afgelopen weken weinig aan schoolwerk, het idee dat het eigenlijk wel zou moeten hinderde ergens op de achtergrond, genoeg om niet vrijuit te kunnen spelen. Nu het vrij-zijn gelegaliseerd is, is er rust, al blijft ze moeite houden met het gemis van haar vriendjes.Samen rooiden we de drie lelijke coniferen naast de schuur, zaagden de stammen in stukken en knipten de zijtakken af. Daarvan bouwden we een hut, waar ze met de pup uren in doorbrengt. Soms kruip ik even bij haar, of ik lig in de hangmat die ik aan de dikke houten palen van de oude schommel gebonden heb, we lezen Kinderen van moeder aarde.Gisteren werd bekend gemaakt dat na de vakantie de basisscholen weer opengaan. Dan mogen de kinderen eindelijk weer naar school, hoor ik opgelucht om me heen.Ik ben bezorgd en heb moeite met het woord Mogen. Dat iets mag wil nog niet zeggen dat dat goed of juist is. Als je vijf schuimtaartjes mag eten van de baas van de lunchroom wil nog niet zeggen dat je daarna niet staat te kotsen op de parkeerplaats.In mijn opvoeding wijs ik mijn kinderen erop dat ze vrij zijn om hun eigen keuzes te maken, ik leer ze naar hun eigen behoeftes te luisteren, zich te documenteren, zelf na te denken of iets verantwoord is en niet klakkeloos op te volgen wat anderen doen of wat er van hen verwacht wordt. Hoeveel moeite mijn jongste ook heeft met de vergrendeling, hoezeer ik met haar te doen heb als ze haar klasgenootjes mist, ik ben er nog niet over uit of ik het een goed idee vind dat ze straks weer naar school gaat.Er zijn twee soorten vrijheid: de fysieke vrijheid van ons kind om weer naar school te mogen en de geestelijke vrijheid van ons als ouders om onze eigen koers te volgen in wat we raadzaam achten.Nog drie weken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/13 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/13 Wed, 22 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Het depressie-parcours Vorig jaar zomer, in het holst van mijn depressie, kreeg ik plotseling hoge koorts. Er waren geen symptomen van griep, geen verkoudheid, er was alleen de koorts. Na een ziekelijke kindertijd had ik in mijn volwassen leven zelden koorts gehad dus het verbaasde me, maar ik kon er weinig aan doen en ik kroop miserabel in mijn bed. De koorts hield vijf dagen aan, daarna was hij weg, maar opstaan kon ik niet. Bij elke keer dat ik probeerde overeind te komen begonnen mijn benen te trillen, er zat niets anders op dan te blijven liggen waar ik lag.Ik heb in de mist van de depressie vaak gehoopt op helderheid, op een helikopterview die me inzichten zou geven en zou wijzen op waarom het zo slecht met me ging, wat de oorzaak was, die me een beeld zou geven van mezelf en vooral: die mijn situatie in een tijdslijn plaatste: hier ben je, je hebt al een groot deel van het depressie-parcours afgelegd, kijk, daarachter gloort er hoop, en vanaf die-en-die datum is alles over.Daar moet ik nu vaak aan denken, deze pandemie roept dezelfde vragen op. Waar zitten we nu, hoe gaat het verder, wanneer is het einde en hoe ziet dat einde er dan uit?Natuurlijk kwam er tijdens de depressie geen inzicht, het typerende van een depressie is, voor mij, juist het blinde tasten. De uitzichtloosheid, het lege zelf, het ontbreken van een verleden en een toekomst.Het is april, acht maanden na de hoge koorts vorig jaar zomer. Op goede dagen kan ik boven mezelf uitstijgen en dan op de landkaart van mijn leven de weg zien die ik gelopen heb. Ik kan de punten aanwijzen waarop ik twee keer eerder in het ravijn viel en ik kan ook zien dat dat steeds hetzelfde ravijn was.Of de depressie over is weet ik niet.Ik heb lang gedacht dat ik het ravijn in de toekomst moest zien te vermijden. Maar het is een ravijn dat zich uitstrekt over de volle breedte van mijn leven, als ik het mijd zal ik tot mijn dood alleen maar deze kant van de kloof kennen. Ik vraag me af of dat genoeg is. Misschien is alles pas echt over als ik een manier kan bedenken om aan de overkant te komen, zonder vallen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-depressie-parcours http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-depressie-parcours Tue, 21 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Nibbits Onze vaste pakketjesbezorger heet John, uitgesproken hoe het hoort, met een goed scherpe s. John is groot, rood en heeft nat achterovergekamd haar, en John rookt. Alle pakketjes die hij aflevert brengen de geur van de jaren tachtig mijn huis in, de geur van mistige feestjes met de sigaretten in een glas op tafel, naast de kom met nibbits.John houdt zich netjes aan alle quarantaineregels, hij zet het pakje voor de voordeur, belt aan en doet een paar stappen naar achteren. Alleen afgelopen week kreeg ik een aangetekend pakje, dat kon hij pas afgeven nadat ik de laatste cijfers van mijn paspoort had opgelezen. Al die tijd hield John het pakketje stevig omklemd, en op het moment dat ik klaar was om het aan te nemen, moest hij net hoesten. Een diepe, rochelende hoest, vol over mijn postpakket.Ik kon alleen nog maar denken aan viruskiemen die nu opgetogen over het bruine karton zwierden, verheugd dat ze bevrijd waren uit Johns luchtwegen. Met mijn voet duwde ik het pakket over de drempel, schoof het tot in de hoek bij de kelderdeur en heb het daar een dag laten staan voor ik het durfde uit te pakken.Ik dacht de hele tijd dat er een moment zou komen dat alles ineens weer goed zou zijn. Natuurlijk had ik wel naar de toespraken van de premier geluisterd met termen als het nieuwe normaal , maar toch geloofde ik nog dat er op een dag aangekondigd zou gaan worden: vanaf nu is het virus geen gevaar meer. En misschien komt er inderdaad wel een veiliger gevoel ergens de komende tijd, er is meer controle, de uitbraak is beheerst. Maar de ziekte blijft actief en in de afgelopen vijf weken is een enorme benauwdheid voor groepen ontstaan, zelfs als ik op televisie in oude series mensen op een kluitje zie, denk ik automatisch licht paniekerig: uitelkaar! Anderhalve meter afstand, stelletje gekken! Ik was al nooit zo gek op kluitjes, maar als ik nu denk aan een volgepakte trein richting de randstad in de spits, krijg ik de zenuwen.Over een poosje mag je weer wat drinken in een kroeg, of krijg ik een uitnodiging voor een klein feestje.Ik vraag me af of ik dan heel opgelucht ben of dat ik juist nerveus word dat dat weer mag. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nibbits http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nibbits Mon, 20 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Lolligheid De lolligheid is er wel af, denk ik de afgelopen dagen vaak.Niet dat de situatie ooit lollig is geweest, maar er was zo n gevoel van: we doen dit, we zetten met z n allen lekker de schouders eronder. De vergrendeling als een project dat we wel even onder handen zouden nemen.In de eerste weken zetten we een badmintoncompetitie op in de tuin, maakten plannen om de puppy kunstjes te leren, ik bedacht ambitieuze knutselidee euml;n voor de kinderen, we hielden onszelf enorm lekker bezig en vonden dat we het echt fantastisch deden allemaal.Maar na vijf weken zijn we klaar.De badmintonrackets liggen in de schuur, Wiesje wil geen kunstjes leren maar in haar eentje de tuin omgraven, de knutselidee euml;n zijn vastgelopen in lethargische weerzin.De jongste is het meest sociale diertje van ons vieren, soms zit ze stilletjes te huilen. Ik wil mijn vriendinnen knuffelen, zegt ze dan.Dan pak ik haar vast en aai over haar hoofd maar ik weet niet wat ik moet zeggen. Op zo n momenten voel ik me tekortschieten, en weet ik niet meer wat het juiste is om te doen.Bij mijn gehandicapte tante op de afdeling, er wonen inclusief zijzelf drie mensen, had een van de cli euml;nten symptomen. Snot en koorts, er werd acuut getest, de uitslag zou een paar dagen later komen. Ik heb het nog niet tegen iemand in de familie durven vertellen, zei mijn moeder.Ze is het eerste aanspreekpunt vanuit de familie voor de zorginstelling en had de hele nacht niet geslapen van het nieuws.De test bleek negatief, we haalden opgelucht adem, ook al zeurt onder de oppervlakte het besef dat zo n uitslag niet zaligmakend is, en het gevaar bovendien hoe dan ook op de loer ligt.Het schouders eronder zetten is voorbij, het is een huiverig afwachten geworden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/lolligheid http://www.octaviewolters.nl/verhalen/lolligheid Sat, 18 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Internetbegrafenis Ik had al mijn huisgenoten de woonkamer uitgestuurd en schakelde in op de livestream van de uitvaartonderneming. Je h oacute;eft niet aanwezig te zijn bij een internetbegrafenis. Het is heel makkelijk om gewoon niet op de link te klikken en alles te parkeren in een hoekje van je hoofd. Maar ik deed het wel. Ik vroeg me af of het voor iemand uitmaakte dat ik keek, behalve voor mezelf.De stoelen stonden uit elkaar. Het was hol. Ik zag de enkele aanwezige nabestaanden schokschouderen van verdriet op hun eilandjes. Een oude vrouw schuifelde in elkaar gekrompen door het beeld, alleen.En ik zat achter mijn beeldscherm in mijn doodstille woonkamer, te huilen tot ik niet meer kon.Ons mens-zijn is in deze weken gereduceerd tot onze fysiek, in het lijf van de ander schuilt een bedreiging. In de leegte die om onze lichamen hangt, als een koker van onaanraakbaarheid, manifesteert zich de gruwelijkste eenzaamheid. Ik keek naar mijn vriendin die me zo dierbaar is, haar pijn was rauw en allesverwoestend, en ik was niet bij haar.Met of zonder aanraken vervult het lichaam een functie, die van de existentie.Als het wezen wegvalt, vervalt de troost en blijft er niets dan bijtend en wreed verdriet over. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/internetbegrafenis http://www.octaviewolters.nl/verhalen/internetbegrafenis Fri, 17 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Intermezzo Gisteravond tegen zevenen liepen we een klein rondje in het natuurgebied vlak bij de Duitse grens. Het is een van mijn lievelingsgebieden, de Duitse Berg die oprijst in de verte, de velden waar ik goed van me af kan kijken, ik hou van vertes, meer dan van bos. Het fluitenkruid bloeide al en op de akker waar we langsliepen waren verse aardappelbedden gemaakt. De pup sprong in de stuivende aarde van bed naar bed, ik riep haar terug.Dit was waar ik zo naar verlangd had toen Marie was gestorven, een hond die voor ons uitrent, weer wandelen, en nu was het er dan.We liepen met z n vieren, ons complete gezin, net zoals we al bijna vijf weken met z n vieren in huis zitten. De laatste tijd realiseer ik me steeds meer dat het ondanks alles misschien een klein cadeautje is, deze periode. Bij de oudste dochter van vijftien had voor de vergrendeling al een poosje de vrijheidsdrang ingezet, ze ging haar eigen gang, bemoeide zich weinig meer met ons. In vakanties zagen we haar amper, had haar bijbaantje, doordeweeks was ze op school, maakte ze huiswerk of was bij vrienden. Ze heeft een autonome ziel maar het is ook zoals het hoort te gaan, een natuurlijk verloop van het leven.En nu is ze thuis. Ze gaat nog steeds haar eigen gang, maar in de onthaasting is er rust en ruimte voor gesprek, we tafelen lang na, zitten soms een poosje in de tuin, bespreken de boeken die ze leest of de dingen die haar bezighouden. En ik besef dat we dit nog even in de schoot geworpen krijgen voordat ze straks echt los zal komen. Een intermezzo van nabijheid, zo omhuld als dit wordt het misschien nooit meer.Ik liep achteraan, mijn man en dochters voor me, de zon maakte lange schaduwen op het pad. Het was stil, geen mensen, geen auto s, geen vliegtuigen, de lucht was strakblauw, helderder dan ooit, lichter ook. Ik floot, de pup rende nieuwsgierig op me toe, streek even met haar kop langs mijn blote benen. Het virus was ver weg, daarachter, in de bewoonde wereld, hier was heel even niets. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/intermezzo http://www.octaviewolters.nl/verhalen/intermezzo Thu, 16 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Smiley Ik heb met niet veel mensen contact. Het appen of bellen ligt vrijwel stil, ik sluit mezelf liever helemaal af dan dat ik een gesprek voer dat me steeds weer confronteert met het feit dat we elkaar niet echt kunnen zien. Bovendien maakt niemand wat mee dus het gesprek draait altijd in rondjes terug op dat ene, The Thing. Uitzonderingen vormen mijn ouders, die in de risicocategorie vallen en zich met z n twee euml;n teruggetrokken hebben in hun huis, en een paar schrijvers. Schrijvers zijn doorgaans niet de makkelijkste mensen maar in het geval van een virusuitbraak kun je wel lekker op ze rekenen als er even goed dystopisch geklaagd moet worden, of als er wat irre euml;le angsten moeten worden uitgekamd. Ik heb zo n last van spleen, appte een dichteres. Om er meteen aan toe te voegen dat ze in deze vergrendeling nogal vreest voor buikvet en uitgroei.Met een schrijver besprak ik de social distancingtoestanden in de supermarkten. Nadat we flink gemopperd hadden vroeg ik me hardop af hoe het zou gaan als onze digitale briefwisseling over tweehonderd jaar opgegraven wordt. Dan wordt onze literaire correspondentie postuum gepubliceerd en dan gaat het over b oacute; oacute;dschappen doen. De schrijver stuurde een smiley.(Ik zag voor me hoe toekomstige redacteuren zouden steggelen over de vraag of er een smiley in een serieus werk moest komen te staan.Redacteur 1: Dat kan toch niet, dan neemt niemand het serieus! Redacteur 2: Je moet het zien in het licht van de tijd! )Mijn ouders bel ik zo om de dag, in de hoop ze een beetje afleiding te bieden. Dan zitten ze op hun vaste plek aan de tuintafel, die uitkijkt over het plattelandsweggetje en de wijngaard.Omdat ik elke keer hetzelfde beeld krijg lijkt inmiddels wel of ze daar nooit weggaan, zelfs niet om te slapen.We bespreken het nieuws en hoe het met de kinderen gaat, wie er dood is in het dorp en wie in het ziekenhuis ligt. Waar zijn we toch in beland, zegt mijn moeder dan een keer of drie.En dat is misschien het meest wezenlijke dat ik ook denk, deze dagen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/12 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/12 Wed, 15 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Smetvrees Vorige week moest mijn echtgenoot sollicitatiegesprekken afnemen. Vijf stuks nog wel, via videobelsessies, ook in tijden van een pandemie wisselt men nog gewoon van baan.W. werkt al meer dan vier weken thuis, vanuit mijn werkkamer meestal, al verhuist hij soms even naar een van de kinderkamers als ik zelf iets moet doen. Op een dag reizen we soms met z n vieren het hele huis door. Wat ziet je overhemd er gek uit, vroeg ik, toen hij een korte pauze had tussen twee gesprekken in.Hij had besloten dat hij alleen de bovenste helft hoefde te strijken, alleen het gedeelte dat zichtbaar is op het laptopscherm.Ik vond dat erg grappig.Binnenshuis vergeet ik soms wat er aan de hand is. Dan ga ik op in mijn dagelijkse werk en bedenk ik in een vlaag van onbewustzijn dat ik wel even op de thee kan bij een vriendin. Als ik dan al bijna met mijn jas aan sta floept het besef naar binnen. Als ik buiten de voordeur ben, even naar de brievenbus fietsen of een stukje lopen, betrap ik mezelf erop dat ik soms mijn adem inhoud als ik andere mensen tegenkom. Pas als ze ruim gepasseerd zijn blaas ik weer uit. Dat continu op mijn hoede zijn vind ik misschien wel het meest vervelend. Het virus is als een onzichtbaar spook, het kan overal zijn zonder dat ik het zie. Als ik ook maar iets heb aangeraakt in de openbare ruimte beweeg ik daarna mijn handen alsof ze niet meer bij me horen, dan wil ik naar huis om ze te ontsmetten. Tegen de tijd dat we hieruit komen heb ik vast smetvrees ontwikkeld, klaagde ik tegen W.Hij keek eens rond in ons huis, dat op zijn mildtst gezegd nogal chaotisch is. Nou, dat denk ik niet, Octavie, antwoordde hij. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/smetvrees http://www.octaviewolters.nl/verhalen/smetvrees Tue, 14 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Goede vrijdag Je zou bijna vergeten dat er buiten het virus om nog gewoon geleefd wordt.Je zou bijna vergeten dat er buiten het virus om nog gewoon gestorven wordt.Er zijn geen woorden van troost voor een moeder die haar jonge zoon verliest, op een eenvoudige woensdagavond, het was zonnig en warm, de lente puilde uit de lucht.Dat zijn geen omstandigheden om dood te gaan. Doodgaan doe je in de miezerregen, onder een laaghangend wolkendek, als het dan zo nodig moet.Voor het eerst voelde ik de gevangenschap aan het lijf, niet naar de begrafenis mogen, niets mogen. Voor het eerst was ik woest, op de situatie waarin we zitten, op alles. Ik brand een kaarsje voor jullie, schreef ik haar.En ik knarste mijn tanden kapot bij de zinloosheid die ik voelde bij de woorden nu ik ze niet in haar bijzijn kon uitspreken. Het leek alsof mijn geest uitgeputte cirkelbewegingen maakte rond het onbereikbare, het onmogelijke. Octavie, het is verschrikkelijk, schreef ze terug.Een moeder die haar jonge zoon verliest, het is een werkelijkheid die alles te boven gaat. De moeder die de taak krijgt door te leven terwijl ze haar kind verloren is.Vanochtend stond ik op en ik realiseerde me dat het vandaag Goede Vrijdag is. Het is even vanzelfsprekend als dat het een wonder is. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goede-vrijdag http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goede-vrijdag Fri, 10 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Missen Ik heb een gek kuchje, zei ik. Je bent niet ziek, antwoordde W. Het is toch een gek kuchje, zei ik weer.Ik hoestte even om het te demonstreren. Lieverd, je hebt het virus niet. Oh. Ik w eacute; eacute;t dat het de jaarlijkse hooikoortsbenauwdheid is, maar ik ben er nu toch niet helemaal gerust op.Ondertussen, na bijna een volle maand in quarantaine, begint het missen toe te slaan. De eerste weken waren een emotionele brij van onrust en bezorgdheid, nu dobber ik op open water waar de afstand van wat wezenlijk is helder wordt.Er marcheert een trekkerig gevoel door mijn lijf en leden. Het is niet zozeer de vrijheid die ik mis, uiteten, of door een leuke stad slenteren, al kan ik soms best een beetje melancholisch denken aan een biertje op een terras of aan een zondagochtend op der Wiese bij de zeilhaven. Het zijn de mensen die me beginnen te ontbreken, het voeren van een echt gesprek en elkaar goed kunnen aankijken.De jongste wilde na de eerste week niet meer beeldbellen met haar klas, ze had er razendsnel een hekel aan gekregen. Ik begreep wat ze voelde, de aanwezigheid wel zien maar er niets mee kunnen. Het helpt het missen niet, het maakt het juist erger. Als ik tijdens het facetimen weer eens naar de kinnen van mijn ouders zit te kijken raak ik soms kribbig, dan wil ik gewoon even samen door de wijngaard lopen en me weer volledig onbewust zijn van dat het er ooit onheil zou kunnen komen.Elkaar spreken houdt meer in dan met elkaar praten. Alsof er om een fysiek gesprek een dampkring hangt, een schil waarin meer gezegd wordt dan woorden alleen. Dat is wat ik mis. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/missen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/missen Thu, 09 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Doolhof Vier keer per dag rijdt er een bus langs ons huis. Twee keer richting het station en twee keer de andere kant op, naar het noorden. Ik vind dat fijn, ik hou van het gevoel dat ik erdoor krijg, dat ik uit mijn raam kijk en zie dat de wereld altijd doorgaat en ik, als ik dat zou willen, mee kan doen. Vooral in de avond als alles donker is maar er uit de busramen fel licht schijnt, ik hou ervan om naar de mensen te kijken die meereizen, in de prettige onrust die dat in me aanwakkert zit iets vreemds geruststellends.Mijn echtgenoot en ik houden erg van grafiek, als we bijzonder gecharmeerd zijn van een werk dan schaffen we het soms aan. Zo vonden we een paar weken geleden een zeefdruk van Rudolf Jahns, we kochten hem en hingen hem meteen op. Het is een groot werk, opvallend ook. Ik vind het zo intrigerend dat ik er uren naar kan kijken.Toen ik een paar dagen geleden beeldbelde met mijn neefje van zes draaide ik mijn telefoon zo dat hij het schilderij kon zien. Het is een doolhof, stelde hij vast.Zo had ik het nog niet bekeken maar ik zag meteen wat hij bedoelde, de dikke zwarte lijnen die het wit opdeelden en als een soort plattegrond op het papier lagen.Hij zweeg even. Het is een doolhof maar je kunt niet zien waar hij uitkomt. De opmerking benauwde me een beetje, het klopte.De bus in mijn straat herinnert me aan mijn oma s huis. Ze woonde aan een drukke weg, in tegenstelling tot het verlaten plattelandsweggetje waar ik opgroeide en waar het altijd beklemmend stil was. Als ik bij oma logeerde luisterde ik naar de voorbijrazende auto s, de hele nacht door, zelden sliep ik zo diep als daar, in dat grote, vreemde bed. Als ik nu naar buiten kijk zie ik vier keer per uur een verlaten bus voorbijrijden. En in de avond fel licht uit de ramen maar niemand in de stoelen. Elke dag voel ik me ongemakkelijker bij de aanblik, in de lege bus zit de tot stilstand gekomen wereld. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/doolhof http://www.octaviewolters.nl/verhalen/doolhof Wed, 08 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Biedermeier Heel het land is aan het broodbakken geslagen en daardoor is het meel overal uitverkocht. Ik heb daar veel vragen over.Zorgt de vergrendeling voor een vorm van nieuwe huiselijkheid waar een hobby als lekker knus je eigen brood bakken bij past?Is men bang dat alle bakkers ziek worden waardoor de broden straks op zijn?Of dat de graanschuren leegraken?Ik vrees dat het het eerste is, en dat we door de virusuitbraak spontaan in een nieuwe Biedermeierperiode schieten. Ik weet niet of we dat moeten willen met z n allen, maar goed, wie ben ik.Voor mij is er concreet niet veel veranderd sinds de vergrendeling. Ik was altijd al veel thuis, ik werk gewoon door zoals ik dat gewend was. Het enige grote verschil is dat ik mijn gezin de hele dag om me heen heb, maar het zijn allemaal aardige mensen, dat scheelt. Iedereen gaat zo zijn eigen gang, behalve de jongste van tien, die heeft nog wat beliebte autorit auml;t nodig. Ze hobbelt gemoedelijk de dag door naast me aan de grote ateliertafel, met schoolwerk zijn we een tijdje gestopt. Het kind ging naar school om te spelen, het werk daar nam ze op de koop toe. Nu in het thuisonderwijs alleen de taakjes overbleven kronkelde ze zich in al haar schranderheid van ongenoegen uit haar stoel. Ik besloot dat het klaar was met de dwangarbeid en gaf haar een stapel goede boeken, die verslond ze in drie dagen.Het komt wel weer, en anders niet.Ik heb zo het vermoeden dat de werkelijke les die we met z n allen van deze periode moeten leren niet in een schoolboekje staat. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/biedermeier http://www.octaviewolters.nl/verhalen/biedermeier Tue, 07 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Lustig Ik denk regelmatig na over wat ik ga doen als de vergrendeling voorbij is. Het is een soort spelletje geworden, als ik hieruit kom dan...Op de puntjes komen dan grote plannen. Naar de randstad verhuizen bijvoorbeeld. Of naar D uuml;sseldorf. Of een hondenschool beginnen. Lessen nemen op de kunstacademie. Het komt neer op Alles Helemaal Anders. Dat vind ik eigenlijk wel gek want ik had nooit de indruk dat ik zo ontevreden met mijn leven was. Maar misschien stiekem dus toch, blijkt nu. Of misschien horen zulke gedachten gewoon bij een fase van stilstand en afwachting.Mijn moeder praat aan de telefoon graag met me over de mensen die zich niet aan de quarantaineregels houden. Dat zijn er nogal wat, maar de Duitsers zijn het ergste. Die fietsen vrolijk in grote groepen de grens over, lekker even weg van hun eigen uitbraakgebied waar het virus zich nog altijd lustig vermeerdert. Dat ze die grens toch sluiten, klaagt mijn moeder dan.Het onheil komt uit Duitsland, dat zal altijd zo blijven.Ik heb een gehandicapte tante, ze is kwetsbaar en oud, ouder dan iemand ooit voor mogelijk had gehouden gezien de zwaarte van haar syndroom, en mag geen bezoek ontvangen in de instelling waar ze woont. Leg dat maar eens uit aan iemand met een verstandelijke beperking, al is ze er op dit moment zelf kalm onder. Het is wel een beetje een merkwaardige kalmte, een onheilspellende, alsof het nooit lang goed kan gaan.Zelf ben ik ook tamelijk rustig. De angst staat niet meer zo op de voorgrond als in het begin, hij lijkt ge iuml;ncorporeerd, ik denk dat hij niet meer naast me staat maar verzonken is in me, als een splinter die ik niet meer opmerk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/lustig http://www.octaviewolters.nl/verhalen/lustig Mon, 06 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Doen Af en toe bekruipt me het gevoel van de grote nutteloosheid van het bestaan. Het is niet alleen de nietigheid van de mensheid die ik voel nu de natuur zijn kracht laat zien, het is ook dat met de quarantaine de dagelijkse haast lijkt weg te vallen, en daarmee de noodzaak van wat ik doe. In september was ik op een feestje van mijn uitgeverij, het was op een verbouwde pont in de houthavens in Amsterdam, de zon scheen, het water was diepblauw, een prachtige namiddag. Er waren blote benen, een jongen speelde saxofoon, iemand vertelde dat hij in Leidsche Rijn woonde, ik antwoordde dat dat helemaal niet erg was, daar moest iemand anders erg om lachen, een schrijver die ik nog nooit gezien had vroeg of ik de vrouw van Jan van Mersbergen was, de directrice droeg een gele jurk die ik ook graag wilde hebben, iemand vroeg hoe het met me ging en ik zei goed.Ik herinner me het feest zo helder omdat ik in diezelfde week de diagnose depressie had gekregen.Ik wilde geen depressie. Niemand wil een depressie, maar ik had zeldzaam goede redenen om geen depressie te willen. Natuurlijk wist ik al heel lang dat het niet goed ging, het verglijden van het licht naar de mist was misschien al wel twee jaar eerder begonnen maar ik hield koppig vol dat het vanzelf over zou gaan. Ik had te hard gewerkt, er was iets verdrietigs gebeurd waar ik mezelf even overheen moest zetten, goed uitrusten en dan zou het wel in orde komen.Het was de derde keer.Mijn eerste depressie had ik op de middelbare school maar had ik altijd toegedicht aan externe factoren. Ik kon daar niks aan doen, het lag niet aan mij.Mijn tweede depressie had ik op mijn 28e. Maar toen had ik net een kind gekregen en het was te wijten aan de hormonen.Maar.Een derde depressie is geen toeval meer, bij drie depressies is het een patroon, bij drie depressies weet je zeker dat je de rest van je leven de hijgende, zwarte adem in je nek voelt, dat je de wereld niet aankan, dat je je leven moet aanpassen, dat je, kortom, een van de zwakkeren bent.Voor het feest op de pont had ik drie uur voor mijn kledingkast gestaan. Ik was in paniek geraakt van de vraag wat ik aan moest. Net zoals ik toen al maanden in paniek raakte van de gedachte aan mijn manuscript, van wat ik die avond moest koken, van het idee dat ik ooit weer naar de kapper moest, van dat ik mijn kind van school moest halen, van dat ik de pot pindakaas uit de kast moest halen, van dat de hond uitgelaten moest worden. Ik wilde geen depressie want ik wist hoe het voelt om kind te zijn terwijl er een depressie in huis hangt.Ik stond op het feest en ik dacht: ik weet niet wat ik moet doen. Het duurde maanden voordat ik doorkreeg dat ik niets hoefde te doen.En misschien dringt dat nu, in deze vreemde quarantainetijd, pas echt tot me door.Alles is nutteloos, er is geen haast, er is geen noodzaak.Dit is alles wat het is. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/doen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/doen Thu, 02 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Frenkie Met de jongste liep ik naar de brievenbus in het dorp. We wonen in de stad, in een wijk die tot 1959 een los gehucht was, toen werd de boel ingelijfd en aan de stad geplakt. Maar we hebben een eigen kerk, een pleintje en wat winkels waardoor het nog aardig dorps voelt. Het was nog vroeg en heel stil op straat. De kinderboekwinkel op de hoek was open en bij de kaasboer stond iemand te bestellen, maar de dokterspraktijk in het oude raadhuis was hermetisch op slot. Er hing een brief op de deur met hoe te handelen als je de huisarts wilde spreken. Het Chinese restaurantje verderop was ook dicht, maar ik wist niet of dat door het virus kwam of doordat de keuringsdienst van waren daar langs was geweest, het zou een zegen voor de volksgezondheid zijn als die vieze hut voor eeuwig gesloten werd.Overal stonden beren voor de ramen, behalve bij het caf eacute;, daar lag een hond op de vensterbank te slapen. Die doet mee aan de hondenjacht, zei mijn dochter.We postten onze brieven en liepen de smalle straat richting het pleintje in. Bij de slager stapte net een jongeman uit zijn auto, hij droeg een joggingpak en op de rug van zijn trui stond in grote letters FRENKIE. Ik houd niet van joggingkleding, ik bezit niks uit die categorie. Het is echt niet zo dat ik er alle dagen even elegant bijloop, maar in een joggingbroek zul je me nooit zien. Ik begrijp deze kledingstukken niet, ze zijn bedoeld om in te sporten maar ze worden volgens mij voornamelijk voor het tegenovergestelde gebruikt. Naar het zich liet aanzien had Frenkie al zo lang de quarantaine duurt in de zijne op de bank gelegen, en in bed, en er frikandellen mee gebakken.We staken de weg over en liepen onze laan in, we weken even uit toen er een meneer ons tegemoet kwam die net een grote zakdoek uit zijn zak viste en omstandig zijn neus begon te snuiten. Overal bloeiden blauwe druifjes en bloesem, de zon was al warm. We moeten nog een 1 april-grap verzinnen, zei ik. Oeh ja, zei de jongste. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/frenkie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/frenkie Wed, 01 Apr 2020 00:00:00 +0200 verhalen Een poster en een schaap Iedereen in de gemeente kreeg een poster in de brievenbus, die kon je ophangen voor je raam. Aan de ene kant was hij rood met de tekst Ik kan wel wat hulp gebruiken , de andere kant was groen met erop Ik kan helpen . Eronder was ruimte om je telefoonnummer op te schrijven. Dat vond ik heel lief en schattig en plattelands maar h eacute;, het is ook in Limburg geen 1950 meer. Gelukkig stond in de begeleidende brief dat je dat telefoonnummer misschien maar beter niet kon delen. NEE DAT LEEK MIJ OOK.Ik heb de poster nog op geen enkel raam in de stad gezien, maar goed, dat kan natuurlijk komen doordat ik netjes thuisblijf.Wat ik ook heel schattig vond was het initiatief van de berenjacht. Mensen zetten knuffelberen voor hun raam zodat ouders met jonge kinderen tijdens hun ommetje op zoek kunnen naar beertjes, naar het prentenboek Wij gaan op berenjacht. Hebben wij eigenlijk een knuffelbeer in huis? vroeg ik aan de jongste.Ze verdween naar boven en kwam na een poosje terug met een schaap. We hebben geen beer, ik heb er maar eentje gepakt die er het meeste op leek. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en bedacht dat je daar met wat fantasie inderdaad best een beer in kon zien. Ik reeg een draad door de kop van het schaap en hing hem boven voor het raam van de overloop. Daar bungelde hij vriendelijk heen en weer en ik was tevreden.De volgende ochtend besloot ik een foto van het schaap te maken om die naar een vriendin te sturen, ze heeft een kinderboekenwinkel en zou mijn deelname zeker waarderen. Op sokken liep ik snel het tuinpad op, nam de foto en verstuurde hem meteen. Wat is d aacute;t voor een rare beer? appte de vriendin terug. En daarna: Wat een lugubere foto! Ik keek eens goed.Het leek inderdaad alsof er zich een schaap voor mijn raam verhangen had. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-poster-en-een-schaap http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-poster-en-een-schaap Tue, 31 Mar 2020 00:00:00 +0200 verhalen Later Mijn bijenvolk is dood, en, of dat niet genoeg was, mijn kip sinds afgelopen nacht ook.Ik doe op dit moment erg mijn best om de omineuze lading van al dit gesterf weg te rationaliseren.De kip, het arme beestje heette Gespa omdat we de jongste haar naam hadden laten bedenken, lag vanmorgen aangevreten in de wei. Het zal een marter geweest zijn, als ik hem tegenkom pak ik de buks. Onze patserige aanloophaan Thierry zat in een hoekje van het hok te trillen, die heeft het drama natuurlijk voor zijn ogen zien voltrekken. Toen ik het hekje opende snoof Wiesje gretig door de opwaaiende pluimen. Ze had de afgelopen weken een bijzondere band met de kip opgebouwd, die eruit bestond dat de kip uitdagend dicht langs het hek scharrelde en Wiesje uit wanhopige frustratie urenlang schril blafte dat ze daar weg moest.In februari had ik nog in de bijenkast gekeken, door de doorzichtige afdekplaat had ik de bijen rond zien kruipen en ik was blij te zien dat ze de winter overleefd hadden. Wel leek het me dat er op mooie dagen weinig leven op de vliegplank was, maar dat zou vast aantrekken als de temperatuur op zou lopen.Toen ik halverweg maart de kast echt opende vond ik alleen nog maar lijken.Dit weekend heb ik alles schoongemaakt, de kast ontmanteld, op de bodem een laagje dode, al gekrompen bijen. Als insecten doodgaan worden ze na een poosje zo knisperig, toen ik de bak omkiepte hoorde ik de lichaampjes langs elkaar ritselen, alsof het alleen nog maar lucht was met hier en daar een gazen vleugeltje.Dit jaar komen er geen nieuwe bijen, ik ben verdrietig dat het me niet gelukt is om het volk de winter door te krijgen, maar ook de omstandigheden helpen niet mee. Het leven lijkt al ingewikkeld genoeg, ook zonder de zorg voor een bijenvolk. Volgend voorjaar misschien. Krijgen we een nieuwe kip? vroeg de jongste, nadat we wat overgebleven was van Gespa hadden begraven.Ik wist het eigenlijk niet zo goed. Nu even niet, zei ik maar. En op haar teleurgestelde blik: We kijken later wel verder. Het voelde een beetje alsof ik dat antwoord al heel vaak gegeven had de afgelopen tijd.We kijken later wel verder. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/later http://www.octaviewolters.nl/verhalen/later Mon, 30 Mar 2020 00:00:00 +0200 verhalen Mals Ik heb niet veel affiniteit met het concept eten.Ik houd niet van eten in gezelschap, ik houd er niet van om andere mensen te zien eten en als ik alleen op de wereld zou zijn zou ik het hoogstwaarschijnlijk totaal vergeten. Op zeldzame dagen dat mijn gezin niet thuis is ontbijt ik ergens laat in de middag met een zak chips, en dat is dan een goede dag.Desondanks betrapte ik mezelf in de eerste quarantaineweek op iets vreemds: ik was angstig dat ik niet genoeg eten in huis had. De dreiging van hongersnood, en dat we over drie jaar, als het virus eindelijk eens uitgewoed zou zijn, knipperend naar de zon uit ons huis zouden strompelen, mijn kinderen bleek en uitgemergeld, met van die ribbetjes.Dat schenen meer mensen te hebben en het is evolutionair heel verklaarbaar, maar ik vond het vervelend en g ecirc;nant. Blijkbaar houd ik er gewoon niet van om met mijn instincten geconfronteerd te worden.Waar ik in die eerste dagen nog het meest over inzat waren niet de kinderen, dat was eigenlijk de pup. Wiesje is een week of veertien en heeft altijd honger. Per dag kan ze zo ongeveer haar lichaamsgewicht aan brokken vreten, met grote, schrokkende halen, haar nek gestrekt. En als het op is kijkt ze me verlangend aan, of er niet nog wat kan doorkomen. Hoe moest dat nu als de brokken schaars werden? Het leed van een zienderogen vermagerende jonge hond, ik zag het voor me, wat een marteling. Om mijn onrust weg te nemen kocht ik bij de dierenwinkel een reusachtige zak puppyvoer, voor puppy s tot in het einde der tijden, daarna was ik weer kalm. Als er echt een hongersnood komt, zou je Wiesje ook op kunnen eten, opperde iemand, toen ik vertelde over mijn voedselbezetenheid.Een jonge hond, draaiend aan het spit boven de vuurplaats achter in de tuin.Het zal wel lekker mals zijn. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mals http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mals Thu, 26 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Het nieuwe normaal Soms denk ik: zo nu is het wel klaar met die onzin, laat het gewone leven maar weer beginnen.Toen onze lieve Heer het aanpassingsvermogen uitdeelde stond ik niet vooraan. Ik heb er al moeite mee als de winkel niet mijn vaste merk boter in huis heeft, laat staan als het land op z n kop staat.Er klopt iets niet, er klopt iets niet zeuren mijn routinezuchtige hersencellen de hele dag. Soms gun ik ze even rust, dan kruip ik in een hoekje van de bank en doe ik een half uurtje lang net of er niets veranderd is. Dan kijk ik naar de lucht, die is blauw zoals altijd, de magnoliaboom van de overburen bloeit, zoals elke lente. Ik heb een vriendin die altijd vrolijk is, lang geleden, we kenden elkaar net, vroeg ik haar eens: maar voel je je dan nooit naar? Jawel, heel soms, zei ze, maar dan ga ik aan iets leuks denken en dan word ik weer blij. Mijn inktzwarte ziel vond dat een even fascinerend als onnozel antwoord, maar toch schreef ik haar niet meteen af, en inmiddels zijn we al meer dan twintig jaar bevriend. Wat ik als beroepspessimist werkelijk verrassend vind.Ik moet deze weken vaak aan Erik of het kleine insectenboek van Godfried Bomans denken, Erik die de slaap niet kan vatten in de logeerkamer van zijn grootvader en vlucht in het landschapsschilderij boven zijn bed. Daar beleeft hij avonturen met mieren en torren en de echte wereld bestaat niet meer.Ik vrees dat het gewone leven een gepasseerd station is, alles geht vorbei maar dan wel met deze gebeurtenis in de stroom van de geschiedenis ge euml;tst. We kunnen het nooit meer ont-meemaken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-nieuwe-normaal http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-nieuwe-normaal Wed, 25 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Viezig Ik hou niet erg van lichamelijk contact.There, I said it.Wel met mijn geliefden natuurlijk. Met mijn kinderen. Die knuffel ik wel, maar niet overdreven vaak. Bepaalde vriendinnen, maar dan moet het wel van hen uitkomen, ik heb eacute; eacute;n vriendin die de gave heeft om dwars door de barri egrave;re heen te breken en me elke keer als ze me ziet vol overgave te omarmen. Ik heb het een hele enkele keer met iemand die ik wat minder goed ken, dan weet ik nooit hoe dat kan, maar ik fantaseer in zo n geval altijd graag over de diepere kosmische lijn die ons bindt. Misschien zelfs iets met een vorig leven, al geloof ik daar verder natuurlijk niet in.Al ver voor deze virusuitbraak vond ik de medemens over het algemeen ongemakkelijk, te dichtbij en bovenal: viezig.Je zou dus kunnen stellen dat de huidige situatie -contact strikt verboden- mijn natuurlijke habitat is, en hoewel het voor dit stukje mooi zou zijn als ik dat nu zou gaan ontkennen: nee.Ik vind dit een prima staat van zijn. Sterker nog: ik merk dat het een druk weghaalt waarvan ik me nooit bewust was maar die me altijd het gevoel gaf dat ik iets moest doen dat iedereen heel normaal een prettig vindt behalve ik, de gekkerd.Toen ik gisteravond laat nog even een wandelingetje door de buurt maakte kwam ik een vage bekende tegen. Ze knoopte een praatje aan en ik vond de situatie, zij op de stoep, ik op gepaste afstand op de verlaten straat, meer dan uitstekend.Maar goed, om nu geen doem over de hele toestand uit te roepen, wil ik wel nog graag zeggen dat ik niet hoop dat dit virusfeest een lang leven beschoren is. Ik zal straks, als het land -Deo volente- weer open gaat, mijn lot deemoedig dragen, en dan mag iedereen me in de armen vallen. Beloofd. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/viezig http://www.octaviewolters.nl/verhalen/viezig Tue, 24 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Vergrendeling Op de donderdagmiddag voor de vergrendeling reisde ik voor het laatst met de trein. Ik had even getwijfeld of ik dat wel moest doen, maar ik wilde de angst geen ruimte bieden en fietste naar het station. Op het perron was het stil, in de coup eacute; zat ik met eacute; eacute;n andere reiziger, een meisje dat steeds haar neus ophaalde, ik ging een bankje verderop zitten en constateerde dat ik zelf ook een loopneus had door de fietstocht en vond dat ik niet zo stom moest doen.Ik reisde naar Zuid-Limburg, het was niet zo ver, een paar stations later stapte ik weer uit. Ik had afgesproken met iemand die de plattegrond van mijn leven al eens gelopen heeft, jaren eerder weliswaar, en in een ander decor, maar die de route kent, de wegen, de wegopbrekingen en de doodlopende stegen. Hoewel we elkaar nog niet zo lang kennen, voelt hij als een dierbare vriend.Ik keek door het muurbrede raam van zijn zolderkamer naar buiten, in de verte de stad met de karakteristieke kerktoren, nog weer verder de glooiende heuvels waar ik zo van hou. Het was zonnig en ook al was het buiten koud, hier achter het glas gloeide de warmte tegen mijn buik. We spreken niet zoveel, hij en ik, soms zitten we een poosje in stilte. Soms, als ik hem een verhaal vertel, zeg ik halverwege: ik weet niet meer wat ik moet zeggen.Dan antwoordt hij: er zijn geen woorden voor, maar ik begrijp het wel.Met spaarzame zinnen leidt hij me door de straten van de plattegrond die ik zo goed ken, maar steeds wijst hij me op dingen die me nooit eerder zijn opgevallen. Na een poosje nam ik afscheid, en diep van binnen had ik sterk het gevoel dat ik hem voorlopig niet meer zou zien. Ik trok mijn jas aan, deed mijn sjaal om. Het wordt tijd dat je uitbreekt, Octavie, zei hij zacht.Dat vond ik mooi gezegd, zelf voelde ik al een tijdje dat er een transitie op handen is, hoe of wat weet ik nog niet, maar er ligt een bevrijding op me te wachten.Drie dagen later werd het land vergrendeld.En nu wacht mijn geest in stil geduld tot een opening zich openbaart, waar dan ook. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vergrendeling http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vergrendeling Mon, 23 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Onderdompelen Eerder deze week schreef ik dat ik me opgesloten voel, de muren van mijn huis die op me af komen, de grenzen van mijn tuin die ik zo goed voel. Vanochtend realiseerde ik me dat het werkelijke gevoel van opsluiting niets te maken heeft met fysieke grenzen, het is de machteloosheid die mijn handen bindt en die mijn geest steeds opnieuw blokkeert.Ik maak me zorgen over mijn ouders, mijn zus en neefje, alle andere familie, ik mis ze, maar we kunnen elkaar niet helpen. Ik ben bezorgd over degene die ik gisterochtend een berichtje stuurde om te vragen hoe het gaat en waarop ik nog geen antwoord heb ontvangen. Ik denk aan de lieve vriend die in het buitenland woont en daar alleen is. Het drukt mijn hart samen en ik kan er niets aan doen.Soms overvalt me een gevoel van zinloosheid. De gebonden handen voelen lam, mijn geest stopt even met stromen. Ik droomde vannacht over een vriendinnetje van de middelbare school, ik leerde haar kennen in de brugklas. Ze had een gezicht als van porselein, lome, roestbruine krullen en ogen die elk moment van de dag vuur spuwden. Ik was mijn leven lang alleen dorpsmeisjes gewend, dit meisje was stads, ze droeg parfum en bewoog zich als een katachtige als er een jongen voorbij liep. Ik hield van haar omdat ze me meenam in haar wereld, haar huis, haar ouders, waar alles leek te kloppen. De woonkamer die doordacht en zorgvuldig was ingericht met meubels zoals ik ze nog nooit had gezien, de tuin die was ontworpen door een architect, haar moeder die Duitse was en elke ochtend, sinds ze in Nederland woonde, een pagina uit de krant overschreef om haar woordkennis te verbeteren, ook al sprak ze het foutloos. Haar slaapkamer waar alles een vaste plek had, ik genoot als ik naar haar pianospel mocht luisteren, elke dag op een vast tijdstip. Alles diende een doel, alles was bewust en ik laafde me eraan.De liefde hield maar enkele jaren stand, later kwamen we elkaar nog tegen in dezelfde studentenstad, daarna heb ik haar nooit meer gezien. Maar mijn zoektocht naar een bewust leven had misschien zijn kiem in deze vriendschap.De huidige situatie vraagt een nieuwe invulling van de zingeving van het bestaan. Een stilstaan en rondkijken, de gebonden handen in rust, de geest ondergedompeld in het nu, het open bekken tussen twee blokkades in. En straks, als we weer boven water komen, zal de stroom weer open zijn. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/onderdompelen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/onderdompelen Fri, 20 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Hanteren De dag begon vanochtend vroeg met een videobelsessie van de jongste, tien is ze, met haar klasgenootjes. Een idee van een van de moeders en meteen had iedereen het omarmd. Vanaf vandaag zullen de kinderen elke dag om negen uur samen de thuisschool openen met hun traditionele spreuk, zoals ze dat op school ook doen.Ik zat naast haar, haar armen gekruist voor haar borst, haar ogen gespannen op het scherm van haar telefoon gericht, waar de kinderen uit haar klas hetzelfde deden. Uit alle monden klonken de woorden, een beetje pieperig en warrig nog, zo n eerste keer, maar dat was niet erg.Ik zie rond in de wereld (...)Ik zie diep in de zielIk zat naast mijn dochter en moest ervan huilen. Omdat ik verdrietig ben over de situatie waar we in zitten, ik had mijn kinderen zo graag iets anders gegund dan dit, maar ook om hoe mooi het is dat zo n initiatief zomaar opplopt en in al zijn eenvoud een onverwachte warmte verspreidt.Na afloop werd er nog wat gekletst en logden de kinderen een voor een uit, mijn dochter sloeg haar schrift open en ging aan het werk.Zoals ouders sinds het ontstaan van de mensheid ben ik geprogrammeerd om mijn kinderen veiligheid te willen bieden, ik wil ze in geborgenheid laten opgroeien en narigheid uit de weg ruimen. Nu is de werkelijkheid opgerukt tot verder dan mijn armen hen kunnen behoeden, en dat wringt tot diep in mijn biologische oercode. Ik heb een leuke opdracht voor school, zei mijn oudste, die inmiddels ook aan tafel was aangeschoven.Ze liet me het filmpje zien dat haar leraar had opgenomen, hij opende met Hey mensen!, ik moest erom lachen.Een essay schrijven over mogelijke positieve gevolgen van de virus-uitbraak.Op het moment dat bescherming geen vanzelfsprekendheid meer is, gaat er iets groters in werking. Een voorleven hoe het leven te hanteren, in alles wat er komt. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hanteren http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hanteren Thu, 19 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Verduren Ik zat vanmiddag aan de telefoon met de uitgever van de grote kinderboekenuitgeverij die graag een prentenboek wil maken van mijn linosnedes. We spraken al eens eerder over het boek, toen in Amsterdam, het was een van de eerste mooie dagen van het jaar en ik was langs de Amstel gelopen, die was diepblauw en op de kade bloeide bloesem, ik had er een foto van gemaakt.Ook nu zat ik in de zon en ik vertelde over mijn jongste dochter die gisteravond ineens was begonnen te niezen, het was niet erg goed voor mijn gemoedstoestand, die toch al wankel is in deze dagen. De muren van het huis die op me afkomen, de grenzen van mijn tuin die ik elk moment van de dag voel, en de toekomst die daarentegen volledig onpeilbaar lijkt te zijn geworden.Het afgelopen jaar bezocht ik regelmatig een psycholoog, tijdens een van de sessies zei hij, zijn ogen strak op me gericht, zijn grijzende krulhaar in de war: als jij iacute;ets kan is het verduren.Dat klopte. Als lijdzaam ondergaan een schoolvak was dan haalde ik er een tien voor. Ik had dat zelf nooit bedacht en of het per se iets goeds is valt te betwijfelen, maar in deze tijd komt het wel aardig van pas. Ik hoop dat je dochter snel beter is, zei mijn uitgever.Ze was net naar buiten gekomen, klom op de schommel en zong een liedje, de situatie leek mee te vallen.Over het prentenboek spraken we nog lang, het wordt mooi, bijzonder ook, maar haast hebben we niet, daarvoor zijn de vooruitzichten te diffuus. En hoewel ik normaalgesproken in mijn creatieve werk niet graag met deadlines werk, voelt de vrijheid in dit geval juist weer onaangenaam.Het is wat het is, we zullen het dulden. Het komt vast goed, zei mijn uitgever.Vast, zei ik. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verduren http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verduren Wed, 18 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Mariabeeldje Toen mijn peetoom een aantal jaren geleden plotseling was overleden, gingen we een paar weken na de uitvaart met de hele familie naar zijn huis. Hij had altijd alleen gewoond en we waren er niet vaak geweest, hij hield niet van bezoek. Het voelde onwennig om er te zijn, de wanden met uitpuilende boekenkasten, de krantenstapels, de rare dingen die hij mee had genomen van zijn reizen, alles vol van zijn ziel die, nu ik ertussen stond, even eigen als onbekend voelde.Ik keek naar buiten, het raam van zijn woonkamer keek uit over de Rijn, het was zonnig, de rivier glinsterde. Op de vensterbank stond een piepklein Mariabeeld, niet groter dan de top van mijn duim. Ik nam het op en stak het in mijn jaszak, daar bewaarde ik het een tijdje. Pas na maanden haalde ik het eruit en zette het op mijn nachtkastje, daar ontdekte ik dat het een lichtgevend beeldje is, als het genoeg licht heeft opgevangen, verspreidt het de hele nacht door een zacht schijnsel.Vanochtend kwam er een mailbericht van de school van mijn oudste dochter. Het is de enige school in de stad die de bisschoppelijke titel nog draagt, maar van de religieuze inslag had ik tot op heden weinig gemerkt, al had ik er misschien ook nooit naar gezocht.De mail ging over de recente virusontwikkelingen en de directeur sloot af met gezondheidswensen en de mededeling dat hij voor iedereen, leerlingen, ouders, bad. Of je gelooft of niet, weten dat iemand voor je bidt voelt verlichtend.De zon schijnt deze dagen, een vreemde gewaarwording vind ik dat. De helderblauwe lucht, de warmte, de uitbundige lente, terwijl ondertussen ziekte en dood zich onzichtbaar verspreiden.Ik denk aan mijn nachtkastje waar het Mariabeeld staat, vol in de stralende zon, het licht te verzamelen. En als het vannacht weer donker is dan zal het schijnen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mariabeeldje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mariabeeldje Tue, 17 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Der Nase Op de televisie was een jonge vrouw die genegenheid had opgevat voor een man die nogal out of her league was. Ik snap niet dat ze hem leuk vindt, zei mijn oudste dochter.Ze zei het met afgrijzen in haar stem, en even later nog een keer: Waar oacute;m vindt ze hem leuk?Uiterlijk is een groot goed als je vijftien bent.Met mijn ogen op het scherm gericht zei ik het zonder nadenken. Vanwege zijn neus. Ze fronste haar wenkbauwen. Wat is er dan met zijn neus? Het was een flinke neus. An der Nase eines Mannes erkennt man seinen Johannes, zei ik.Ik hou helemaal niet van dat soort onzinnigheden, maar dat van de neus was eruit gefloept en nu kon ik niet meer terug.Mijn dochter zuchtte. Alw eacute; eacute;r Rilke zeker. Eh ja, zei ik toen maar.Het zijn vreemde tijden. Toen ik de dochters gisteren vertelde dat de scholen echt dichtgingen leken ze het niet zo goed te begrijpen. Het was alsof ze dachten dat ik het verzonnen had, de avond verliep kriegel, tot ik het zat was en iedereen naar bed stuurde. Zelf bleef ik nog wat zitten, me niet zo goed raad wetend met alles. Het was na elven toen ik naar buiten liep, het was stil en heel donker, ik tilde de hond op en hield haar tegen me aan, en ik keek omhoog. Het leek alsof de sterren al lang niet meer zo fel waren geweest. En ik dacht: dit is het nu dus. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/der-nase http://www.octaviewolters.nl/verhalen/der-nase Mon, 16 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Jarig! . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jarig http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jarig Thu, 05 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Wiesje Ik rij regelmatig van Midden- naar Noord-Limburg en dat doe ik dan altijd over de binnendoorweggetjes. Dat komt door mijn snelwegangst, die je tegenwoordig gewoon mag benoemen want Matthijs en Erik hebben het ook, maar ook omdat ik het prettig vind. De stille kloosterdorpjes die zich aaneenrijgen, de velden, de ontelbare rotondes. Ik mag dan wel bang zijn voor de snelweg, rotondes vind ik w eacute;l leuk. Ik ken ze allemaal uit mijn hoofd, de rotonde met de draak, de rotonde met de klok. Dat is geen echte klok maar een kunstwerk van ijzer waarbij de kunstenaar de wijzers op vijf voor drie heeft vastgezet. Hoe laat ik er ook langsrijd, op deze rotonde is het altijd vijf voor drie. Dat vind ik fijn, ik vind vijf voor drie een mooie tijd, van mij mag het de hele dag vijf voor drie zijn. Niet ver voorbij de rotonde met de klok loopt de weg een stuk parallel met de Maas, die daar een flauwe bocht maakt. Rivierbochten vind ik prachtig, ze geven hoop en vertrouwen, en deze bocht is een van de mooisten van het land. (Echt waar, ga maar kijken.)Vandaag reed ik er weer. De Maas was uit, zoals dat hier heet. Breed stroomde ze over het land en het zag er ferm en vastbesloten uit, zo moest het zijn.Ik dacht aan thuis, waar een klein zwart-wit mormeltje op me wachtte. Haar snuitje dat ze in mijn hals zou leggen als ik haar straks zou aaien, een roze tong, mollige puppypoten.Wiesje heet ze.En zo moest het zijn. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/11 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/11 Mon, 02 Mar 2020 00:00:00 +0100 verhalen Ich lebe mein Leben in wachsenden Ringen Ik lees graag Duits. Het is een van mijn favoriete talen, ik weet niet of het tegenwoordig salonf auml;hig (kijk, daar heb je het al) is om dit te zeggen, maar het is zo. Duits is soms zwaar en een beetje melancholisch maar het heeft ook vaak iets verrukkelijk fantasierijks waardoor ik moet denken aan schilderijen met dansende lichtinval. Op mijn nachtkastje liggen Theodor Fontane en Rilke en ik lees ze zo n beetje om en om, van de sommersprossen van Effi Briest naar de merkwaardige verhalen van Rilke waarin hij God opvoert die zijn twee handen naar de aarde stuurt om een mens te maken.Hoe dan ook, ik wilde het eigenlijk helemaal niet over Duitse schrijvers hebben, ik wilde vertellen over het leven dat zo n beetje voorbij lijkt te kabbelen deze weken. Zonder hond ineens, dat is maar niks, ik mis een zacht snuitje in mijn nek als ik wel eens op de grond ga zitten om na te denken.Verder komt het Chinese uitwisselingskind binnenkort logeren. Het is een meisje, dat valt alvast mee, en van school kregen we een lange brief vol tips om het verblijf voor beide partijen zo aangenaam mogelijk te maken. Zo blijken er nogal wat Chinese taboes te bestaan en raadden ze aan om liever niet over seks en relaties te spreken en ook niet over politiek. De censuur begint nu al, merkte mijn dochter bezorgd op.We hebben maar besloten dat ze haar trui met het opschrift There s no party like a communist party een weekje niet draagt.Het lijkt ons niet gegarandeerd dat deze humor begrepen wordt.Tussen alle bedrijven door maak ik linosnedes. Ik bestelde handgeschept papier via internet, dat is spannend als je het niet kunt voelen, en ik wacht nu al meer dan een week in toenemende krankzinnigheid tot het geleverd wordt. Bij gebrek aan papier drukte ik mijn meest recente lino s af op licht berkenhout, dat is ook mooi.(Achter de schermen wordt er overigens gebouwd aan een webshop waar de handgemaakte afdrukken gekocht kunnen worden, mijn huis groeit namelijk dicht.)Goed. Zoals ik al zei, het leven kabbelt voorbij.Straks zal het Chinese kind terug zijn naar haar ouders, in maart vertrekt mijn dochter op haar beurt naar China, we denken voorzichtig aan de zomer, aan een zwart-witte pup die hopelijk tegen die tijd bij ons komt wonen. Ich lebe mein Leben in wachsenden Ringen , schreef Rilke in een gedicht dat al een paar jaar op mijn ateliermuur hangt. Het voorbijtrekkende leven als de uitbreidende jaarringen van een boom, ik wist lang niet zo goed wat hij bedoelde, maar ik denk dat het zo n beetje dit is. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/linos-op-berkenhout http://www.octaviewolters.nl/verhalen/linos-op-berkenhout Wed, 15 Jan 2020 00:00:00 +0100 verhalen Over 2019 Het mooiste vind ik als ik een werk maak, ik ernaar kijk en denk: ik weet nog niet waarom, maar dit is goed. En dat ik dan na een week of drie lsquo;s ochtends wakker word en dat ik het ineens begrijp. Waarom het goed is. Het ging slecht met me, dit afgelopen jaar.Daar kun je allerlei labels opplakken, maar ik noem het maar gewoon zoals ik me de meeste tijd voelde: ongelukkig.Ik heb me vaak afgevraagd of het erg is om een poosje in je leven ongelukkig te zijn. Toen ik in het diepst van het ongeluk zat, in de heetste weken van de zomer, gaf ik daar een ander antwoord op als nu, nu het stof heel langzaam begint neer te dalen en ik nu en dan weer wat blauwe lucht zie.Ongeluk is niet erg, als je maar weet dat het weer voorbij gaat.Schrijven kon ik niet dit jaar, of bijna niet. Ik voelde me de slechtste schrijver die er bestond. Het was een afschuwelijk gevoel. Ik ben mijn schrijven. Als mijn schrijven is weggevaagd ben ik weg, of andersom, dat weet ik niet zo goed. Er waren ook goede dingen. Wandelingen met Marie. Ik zag dat mijn dochters uit aan het groeien zijn tot mooie, bewuste mensen. Heldere zondagochtenden aan de zeilhaven, spiegelend water. Mijn bijen. Kunst die bij me naar binnentrok en die mijn ongeluk opvulde met lijnen en kleuren, en die me, richting de laatste maanden van 2019, het gevoel gaf dat ik alles mocht zijn wat ik wilde. Als ik uit al het beeldende werk van het afgelopen jaar het beste, of meer: het meest representatieve werk zou moeten kiezen, dan zou het deze linosnede zijn. Al mijn werk vertelt een deel van het verhaal van dit jaar, maar deze is het hele verhaal.Ik maakte het een paar weken geleden in een opwelling, in totale, ongebonden vrijheid, ik had geen idee wat ik uitbeeldde, het deed er niet toe. Vanmorgen werd ik wakker en snapte ik het. Ik wens jullie voor 2020 geluk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-2019 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-2019 Mon, 30 Dec 2019 00:00:00 +0100 verhalen Fijne kerst Een van de mooiste verhalen van de wereld vind ik het verhaal van Jozef en Maria. Het heeft alles in zich voor een bestseller: liefde, een zoektocht, wanhoop, een wonder en dan uiteindelijk een baby. Prachtig. Kom daar nog maar eens om.Bijna kerst, lieve mensen. Ik hou van kerst. Van de hele maand december eigenlijk, ik hou van het donker en van de kou en van de verstilling die zo tegen het einde van het jaar intreedt. Het was een bijzonder jaar. Maar daar schrijf ik later nog wel eens een stukje over. In de afgelopen weken maakte ik drie linosnedes die het verhaal van Jozef en Maria uitbeelden. Ik had het van te voren niet zo bedacht maar het ontstond gewoon. Ik drukte ze op hout en zo werd het een soort alternatieve kerststal. Ik houd ervan als dingen vanzelf ontstaan, zo leid ik mijn leven het liefst. Ik wens jullie hele fijne, warme kerstdagen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/fijne-kerst http://www.octaviewolters.nl/verhalen/fijne-kerst Fri, 20 Dec 2019 00:00:00 +0100 verhalen Afscheid van Marie Gisterochtend, het was nog donker, lag de hond aan mijn voeten in een stille woonkamer. Ze is niet helemaal lekker, zei ik tegen de jongste, die net uit bed kwam.Marie was wel eens vaker niet lekker, het was nooit iets dat een goede kotspartij niet oploste. De kinderen vertrokken naar school, het was inmiddels licht. Ik knielde neer bij de hond en ik dacht: dit is niet goed. De blik in haar ogen deed me denken aan die van een gewonde soldaat op het slagveld, glazig, wegglijdend.De dierenarts hield alle deuren open toen ik haar de praktijk binnendroeg, haar poten staken vreemd omhoog, een slappe baby.Een inwendige bloeding, geen redden aan, ik huilde bij de aanblik op haar haastig kaalgeschoren buik, zo zacht en roze dat het pijn deed.In vliegende vaart haalde ik de meisjes uit school, samen namen we afscheid. Ik wil dat ze er gewoon nog is, zei de jongste, die geen leven zonder Marie heeft gekend. Vertwijfeld hield ze het stille lichaam vast, alsof ze de dood niet kon geloven. We begroeven haar in de wei, naast de sterappel, gewikkeld in een wollen deken.Precies elf jaar was ze bij ons.Vanochtend liep ik de keuken in, haar drinkbakje stond er nog. Ik kan het nog niet opruimen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/afscheid-van-marie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/afscheid-van-marie Fri, 20 Dec 2019 00:00:00 +0100 verhalen Pipje Volgende week wordt mijn jongste dochter tien. Toen ik zwanger was had ik bedacht dat ik haar Pippilotta wilde noemen, dat leek me een passende naam voor het elfje dat ik in mijn buik voelde. Maar mijn echtgenoot keek me aan of ik niet lekker was en sprak zijn veto uit. Het werd een andere naam die ik heel mooi vind, al noem ik haar tot op de dag van vandaag als ik haar knuffel hardnekkig Pip of Pippi. Sommige kinderen hebben een poosje nodig om hun vorm te vinden op de wereld en in zichzelf, sommige mensen doen daar zelfs een heel leven over. Dit kind werd geboren en was de meest ronde mens die ik ooit ontmoet had. Dat is ze nog steeds, haar weg is duidelijk, ik hoef alleen maar toe te kijken hoe ze hem loopt.Toen ze een paar weken geleden van haar juf te horen kreeg dat ze naar het plusklasje mocht, kwam ze verontwaardigd thuis. Ik ga daar niet heen, ik doe het niet. Maar waarom dan niet? vroeg ik. Dan mis ik borduurles, en houtbewerken en tekenen, antwoordde ze. Ok eacute;, zei ik.Ze ging niet naar het plusklasje. Ze moet tekenen.Iedere dag komt ze smerig thuis, modder in haar broek, zand in haar jas, van het spelen in het bos dat om haar schooltje heen ligt. Ze is het elfje dat ik tien jaar geleden al voelde, toen ik haar nog nooit gezien had. Met haar driehoekige gezicht, haar witte haren, haar grote, felblauwe ogen. Benen als stelten, haar smalle lijf buigzaam als een rietstengel. Ze is wie ze is en ze doet wat ze wil, voor altijd mijn Pipje. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/pipje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/pipje Thu, 05 Dec 2019 00:00:00 +0100 verhalen En het licht wolkte op als een holte in het donker Ik schreef vandaag een sc egrave;ne voor mijn nieuwe boek over een (zwangerschaps)echo. ... en het licht wolkte op als een holte in het donker. Dat was het kind. Het licht als een gat, als iets dat niet bestaat, net zoals bij een linosnede. Het weghalen van de materie om de contouren van het beeld bloot te leggen. Dat wat niet-bestaand is laat de werkelijkheid zien. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/en-het-licht-wolkte-op-als-een-holte-in-het-donker http://www.octaviewolters.nl/verhalen/en-het-licht-wolkte-op-als-een-holte-in-het-donker Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 9 november . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/9-november http://www.octaviewolters.nl/verhalen/9-november Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 4 november . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/4-november http://www.octaviewolters.nl/verhalen/4-november Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 2 november . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/2-november http://www.octaviewolters.nl/verhalen/2-november Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 28 oktober . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/28-oktober http://www.octaviewolters.nl/verhalen/28-oktober Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 19 oktober . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/19-oktober http://www.octaviewolters.nl/verhalen/19-oktober Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 18 oktober . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/18-oktober http://www.octaviewolters.nl/verhalen/18-oktober Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen 13 oktober 2019 . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/13-oktober-2019 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/13-oktober-2019 Tue, 12 Nov 2019 00:00:00 +0100 verhalen Er zit een dier in mijn hart IV Er zit een dier in mijn harteen bevingde aardplaat verschuiftkorst hoopt ophet dier vergruisttot duizend dierenze galopperenals stenen van een bergsoms raken ze heel even de flankhoeven in mijn kuitin mijn voeten komen ze tot stilstandze schrapen over de bodemze snuivenik weet niet waar ze heen moetenin mijn tenen loopt het dood http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-iv http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-iv Tue, 01 Oct 2019 00:00:00 +0200 verhalen Er zit een dier in mijn hart III Er zit een dier in mijn harthij bolt zijn rughij opent zijn muilzijn tanden raken zijn staartde warme zooltjes van zijn potenhet bloed sijpelthij vreethij kan niet stoppensteeds dieper verdwijnt hijtotdat het stoptmaar hij is er nogniet dood niet levendmaar hij is er nog http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-iii http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-iii Mon, 30 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Er zit een dier in mijn hart II Er zit een dier in mijn hartals een jong in de buikeven slaapt hetdan schopt hethet jankten het vecht met langgerekte potenhet nauwe hart als een elastiekhet krimpt en rektsoms droom ik dat er een gat komten een poot die naar buiten steektwat dan http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-ii http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-ii Mon, 30 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Er zit een dier in mijn hart I Er zit een dier in mijn harthet heeft lange scherpe nagelshet dier krabt en krabtholle kamerstot er nog maar een vlies over isgeen hart meer maareen rimpelige ballonen dan komt het bloedde ballon pompt zich volhet vlies rekt uitdat is nu http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-i http://www.octaviewolters.nl/verhalen/er-zit-een-dier-in-mijn-hart-i Mon, 30 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 7 - 2 september In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-7-2-september http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-7-2-september Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 6 - 31 augustus In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-6-31-augustus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-6-31-augustus Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 5 - 25 augustus In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-5-25-augustus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-5-25-augustus Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 4 - 24 augustus In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-4-24-augustus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-4-24-augustus Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 3 - 22 augustus In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-3-22-augustus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-3-22-augustus Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 2 - 21 augustus In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-2-21-augustus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/tekening-2-21-augustus Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Tekening 1 - 20 augustus In juli, na een lange periode niet getekend te hebben, ben ik begonnen met het maken van een serie vrij werk. De eerste studies in mijn moleskine, later op los papier. Artline fineliners, zwart-wit op A4. Al mijn werk, inclusief studies, is te vinden op mijn instagrampagina: www.instagram.com/octaviewolters. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/illustratie-1-20-augustus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/illustratie-1-20-augustus Mon, 02 Sep 2019 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 11 Maandagavond tegen achten, een uitstekende tijd om eens in het uitgestrekte natuurgebied te gaan wandelen dat helemaal aan de oostkant van de provincie ligt. Het zal er lekker rustig zijn, daar hou ik van. Ik zet de hond naast me op de bijrijdersstoel en rij de stad uit, zijn oren wapperen in de wind bij het open raam. Het nationale park wordt doorsneden door een kilometerslange weg waar je eigenlijk niet mag rijden, alleen bestemmingsverkeer, ik houd me daar al zo lang ik er kom netjes aan en parkeer mijn auto altijd braaf op de parkeerplaats naast een obscuur bungalowparkje. Dat bungalowparkje is een beetje een akelig ding, er is daar ooit een moord gepleegd en hoewel ik het fijne van de zaak niet meer precies weet, herinner ik me wel nog dat het lijk gevonden is in het maisveld dat pal aan de bosrand ligt.Maar goed. Omdat ik door een rebelse periode ga besluit ik vanavond om voor eacute; eacute;n keer niet te parkeren maar om over de verboden weg te rijden, wie doet me wat?Onder de hoge bomen is het donker. Na een flinke poos is er een kleine inham, ik buig af en zet mijn auto in het droge, gele zand. De hond springt naar buiten en rent uitgelaten het pad op, ik ga op zoek naar het meertje waarvan ik weet dat het hier ergens moet liggen. Pas als de jeep naast me komt rijden hoor ik hem, hobbelend over het smalle bospad, en ik sta geschrokken stil. Hoi, zegt de boswachter.Hij is van mijn leeftijd. Niet onknap. Hoi, zeg ik. Je weet dat je hond hier niet los mag h egrave;, zegt de boswachter.Ik knik schuldbewust. Ja, zeg ik. Sorry, boswachter. Het kan zijn dat ik een aantal keren met mijn ogen knipper. Misschien trek ik er ook nog een charmant gezicht bij. Vooruit dan maar. Hij glimlacht.Ik fluit de hond en lijn hem aan. De boswachter rijdt door, ik kijk de achterkant van de jeep na en haal opgelucht adem dat ik er zo goed vanaf ben gekomen. Dan zie ik hoe hij stopt, amper twintig meter voor me.Hij stapt uit.Rommelt wat achterin de wagen.Ik vraag me af wat hij doet.Dan tilt hij een enorm geweer uit de auto, kijkt me aan en gooit de achterklep met een harde knal dicht.Ik denk aan de verboden weg, mijn illegaal geparkeerde auto en de onaangelijnde hond. Allemaal onwettig, ik w eacute; eacute;t het, ik ben een misdadiger, maar daarvoor hoef ik toch niet neergeschoten te worden? Hier op de dorre heide, bloed in het zand, een pluimpje haren opwaaiend in de avondwind. De hond jankend naast mijn levenkoze lichaam.So much voor mijn rebelse periode, ik ben er klaar mee en draai me om.De weg naar mijn auto lijkt ineens lang nu ik weet dat er een man met een geweer door het bos loopt. Ik rij in vliegende vaart terug, onder de donkere bomen door, langs het bungalowparkje.Hoe zat het ook alweer met die moord? Was die dader eigenlijk wel ooit gepakt?Wie zegt me dat de man in de jeep wel een boswachter was?Ook niet-onknappe mannen kunnen moordenaars zijn!Maar goed.Ik heb het gered. Ternauwernood, dat blijkt, maar ik leef nog. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-12 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-12 Mon, 08 Jul 2019 00:00:00 +0200 verhalen Bert en Ernie Toen ik heel jong was woonden we naast een gezin met twee broertjes. Ze deden me altijd aan Bert en Ernie van Sesamstraat denken, dat was mijn referentiekader in die dagen. De ene was serieus en beleefd, en hij had een langwerpig hoofd, de ander was een beetje brutaal en vrolijk en had een rond hoofd. Ik kwam er veel over de vloer als klein meisje, de buurvrouw noemde ik tante. Ik herinner me haar huis tot in detail, in haar zonovergoten woonkamer stond een groen met oranje bankstel, een televisie van Philips want daar werkte de buurman, twee communiefoto s in de kast. Van ons eigen huis kan ik me alleen het behang op mijn slaapkamer voor de geest halen, daar drukte ik iedere avond mijn hoofd tegenaan om te proberen het patroon van kriebelige motiefjes te ontcijferen.Soms mocht ik mee naar tantes bovenverdieping, daar rook het lekker, een bed met een glanzende sprei. Op het kaptafeltje bij het raam stond een juwelendoosje waar ik graag in keek. Hier kind, zei ze, het was in de zomer, ik had blote benen en droeg ajour kousen die in mijn vel sneden. Ze drukte me een broche in mijn handen.Ik kon niet geloven dat iemand me zomaar zoiets moois gaf.Op een dag hadden Bert en Ernie wielrenfietsen gekregen, ze waren er druk mee bezig op de oprit, ik zat erbij en keek ernaar. Fietsen op de kop en draaien aan de trappers om te kijken hoe de ketting over het tandwiel rolde. Het waren de vroege jaren tachtig, overal stond de Tour op, de winst van Joop Zoetemelk hing nog in de lucht. Met mijn vader was ik een paar weken eerder naar een fietsenwinkel gegaan om voor mij ook een wielrenfiets te kopen, maar de fietsenmaker keek naar mijn blonde vlechten en schudde grinnikend zijn hoofd. Zet haar het stuur maar andersom, dan heeft ze ook een renfiets, zei hij.En dus schroefde mijn vader bij thuiskomst het stuur van mijn rode kinderfiets en zette het er ondersteboven op. Jaloers keek ik naar de glimmende fietsen van Bert en Ernie, lapjes werden met spuug bevochtigd en het frame werd met veel precisie gepoetst. Welke vind je mooier, Octavie? vroeg Bert aan me, de zijne was goudkleurig, het paste bij hem. Een beschaafde kleur. De mijne, toch? zei Ernie. Die was metallic blauw.Ik mocht de jongens zo graag dat ik ze allebei niet wilde teleurstellen. Ik vind ze allebei even mooi, antwoordde ik.De tijd verstreek, Bert ging naar de middelbare, ik kreeg een zusje. Op het moment dat ik dacht dat het behangpatroon op mijn kamer niet ondoorgrondelijker kon, verhuisden we naar de andere kant van het dorp. Daar drukte ik mijn hoofd tegen mijn nieuwe slaapkamermuur vol nog veel moeilijker te begrijpen granol-figuren.Tante is vorig jaar gestorven, Bert ben ik volledig uit het oog verloren, maar Ernie kom ik nog wel eens tegen. Laatst hadden we een gesprek over vroeger. Hoe we over de weg konden schaatsen toen het een winter heel koud was, de wonderlijke bewoners van het kleine straatje achter de molen, en dat alles toen zo anders leek dan we nu beseffen. In mijn hoofd ben je nog altijd Ernie, zei ik.Daar moest hij om lachen. En ik vond jouw fiets het mooist. Dat wist ik, zei hij. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/bert-en-ernie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/bert-en-ernie Sun, 30 Jun 2019 00:00:00 +0200 verhalen Processie De mevrouw had doortastend kortgeknipt haar en droeg sandalen, van die typische campingsandalen. Ik kom bij jou staan, zei ze, en dat deed ze, zonder te wachten op mijn antwoord.Binnen een paar minuten had ze me haar levensverhaal verteld, leunend tegen een muurtje, in de schaduw van een oude plataan, in het Limburgse dorp waar ik opgegroeid ben. Ze kwam uit Overijssel en was Nederlands Hervormd. In haar leven had ze de hele wereld over gereisd maar kampeerde nu al drie weken even verderop in het bos en ze had op posters gezien dat vandaag de sacramenstprocessie was. Dat leek haar wel interessant om eens te zien. Dat heb je bij ons niet. Vond ik mooi. Ik hou ervan als iemand over de grenzen van wat hij kent durft te kijken. Er zijn heel veel mensen die denken dat ze ruimdenkend zijn, maar in werkelijkheid is dat zelden zo. Ben jij katholiek? vroeg ze nog, maar haar woorden gingen tenonder in de drie kanonsschoten die vlak bij de rivier afgevuurd werden, de processie begon. We keken naar de optocht, ik vertelde over de betekenis van het conopeum (Dat is een soort paraplu waaraan men kan zien dat een kerk de eretitel basiliek mag dragen) en over de zusters, die alleen op deze dag buiten de deuren van het klooster mochten komen. De harmonie en de fanfare speelden samen, de pastoor liep onder de processiehemel. Ik dacht aan haar vraag en wat mijn antwoord zou zijn. Er is weinig waarover ik zoveel nadenk als over geloof, in al zijn verschijningsvormen, maar erover praten doe ik niet vaak. Geloof is intiem en kwetsbaar, en onbegrip kan wreed voelen. Bovendien zit geloof op een plek waar woorden vaak niet reiken, het ligt naast vertrouwen en liefde, bij een diepe, ware verbeeldingskracht. Soms stel ik me voor dat geloof heel dicht bij iets komt wat het echte is.Toen alles afgelopen was wilde ik haar vragen wat ze ervan gevonden had, haar eerste processie, maar ik werd in beslag genomen door mijn gezelschap. Pas toen ik later op het terras zat dacht ik weer aan haar maar ik kon haar nergens meer vinden.Het maakte niet uit, het was goed zo. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/processie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/processie Sun, 23 Jun 2019 00:00:00 +0200 verhalen Een Chinees avontuur Niet lang nadat we terug waren van het reisje naar Berlijn met de kommunistisch geori euml;nteerde puber, kwam er een brief van haar middelbare school. Er was een een uitwisselingsreis naar China gepland en wie meewilde mocht een motivatiebrief schrijven. Daar moet ik heen, zei ze vastbesloten. Aha, antwoordde ik.En ik dacht: ach, dat loopt zo n vaart niet.Het liep zo n vaart wel. Haar brief was opgevallen en niet veel later kwam het offici euml;le bericht: ze was geselecteerd. Ik ga naar China! brulde ze dolgelukkig.Ik omhelsde haar en dacht aan de eerste keer dat ik haar naar de peuterklas had gebracht. Stilletjes had ik om het hoekje bij de school staan snikken. Little did I know.Volgend jaar april gaat het gebeuren, een week in een gastgezin, een paar dagen Peking. Afgelopen week had ze haar eerste voorlichtingsbijeenkomst met de groep van achttien medeChinagangers. We kregen een filmpje te zien van de school waar we naartoe gaan, vertelde ze me die avond, we zaten nog buiten, het was warm. O, en? Het lijkt me heel leuk. We moeten marcheren over het schoolplein voor de lessen beginnen, dat is daar de gewoonte. In een soort gek regenpakje. Wat grappig. We hebben ook beelden gezien van de Chinese WC s. Ze keek ineens een beetje bedrukt. Chinezen hebben geen deuren in hun WC. Haha, zei ik. Hahaha! Vernietigende blik. Zelf vond ze het verre van grappig.Wat ze dan wel weer leuk vond was dat de Chinese school natuurlijk ook meedeed aan het uitwisselingsproject. In februari zou er een groep Chinese leerlingen hier naartoe komen.Gek genoeg had ik dat niet helemaal ingecalculeerd in alle commotie. En waar gaan die dan logeren? vroeg ik, maar ik voelde de bui natuurlijk al flink hangen. Tja. Ik denk bij ons, mam. Ze grijnsde.Ik voelde een lichte paniek opkomen. Waar moest het Chinese kind slapen? Ik zou de badkamer moeten poetsen. En hoe moest het met de hond? Aten Chinezen geen honden? Wat moet ik zo n Chinees kind te eten geven? vroeg ik zorgelijk.Ze dacht even na. Boerenkool, zei ze toen.Dat leek me een goed idee. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-chinees-avontuur http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-chinees-avontuur Fri, 21 Jun 2019 00:00:00 +0200 verhalen Een haan genaamd Thierry Het moet ergens in de vroege lente van vorig jaar zijn geweest dat een onooglijk hanenkuiken zich de toegang verschafte tot onze tuin. Hij had zich door de opening in het hekje gewrongen en liep wat schichtig in de ren, naast onze oude kip, het was duidelijk dat hij zich bewust was van zijn discutabele aanwezigheid. We zaten niet bepaald op een haan te wachten. Ik vroeg wat rond in de buurt maar niemand was een haan kwijt.Nee, allicht.Wat doe je met zo n beestje? Ik besloot hem het voordeel van de twijfel te geven.Het kuiken groeide tegen alle verwachting uit tot een prachtige haan. Feloranje halskraag, een staart als een pluim. Ik moest steeds aan een ijdele legerofficier denken als ik hem zag. Meer precies: Captain Bertorelli uit Allo Allo. Met de adolescentie begon het kraaien. Ik vind een kraaiende haan niet zo erg, je raakt er sneller aan gewend dan je denkt. Wel besloot ik dat dit het moment was dat we hem Thierry zouden dopen. Zodra hij dan weer eens krakelend zijn snavel opende had ik de gelegenheid om te roepen: Hou je bek Thierry! Gisteren was ik in de tuin aan het werk en zag ik hoe Thierry zonder pardon de oude, inmiddels wat broze kip besteeg. Treden heet dat in vakjargon. Hij pakte wat nekveren, trok er hardhandig aan en deed wat hij moest doen. Dat is nooit een fijn gezicht, maar met het tere, bejaarde hennetje onder hem was het helemaal een ongelukkige aangelegenheid.De kip keek een beetje glazig en onderging het met een droevige, langgerekte keelklank.Ik kon het niet aanzien. Nee is nee, Thierry, brulde ik, en ik brak de betrekking met maaiende armen op.Beledigd liet hij de hen los, maakte zich uit de voeten en ging een eindje verderop met een schuin oog zijn veren poetsen.Dus nu zitten we er danig mee in onze maag. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-haan-genaamd-thierry http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-haan-genaamd-thierry Tue, 18 Jun 2019 00:00:00 +0200 verhalen Het omgekeerde van een spook Ik zat bij het haventje, daar staat op de smalle landtong een grote houten tafel met uitzicht op het water. Het was nog vroeg maar wel al warm, strakblauwe lucht, de boten klotsten tegen de steiger, hier en daar werden de mensen wakker.Een vrouw stapte wat moeizaam van boord, wandelde op slippers door het gras en schoof bij me aan, een asbak in haar ene hand, een sigaret in haar andere. Ze was Duitse maar ze deed haar best om Nederlands tegen me te praten, ze kwam hier al meer dan 45 jaar, haar zoon had vroeger ook zeilles gehad in een optimistje, net als mijn dochters nu. Ik hoefde weinig terug te zeggen, ze praatte kabbelend door, ondertussen keek ze uit over de plas waar het beginnersgroepje van mijn jongste net de eerste les had, een beetje dobberen in de badkuipjes.Vorige week was ik in D uuml;sseldorf, bij K21, het museum voor hedendaagse kunst niet ver van de Rheinturm. In de kelder was een expositie van Ai Weiwei, waaronder een deel van zijn werk over de vluchtelingencrisis. Naast een reusachtige vluchtelingenboot gemaakt van dunne, houten stokjes lag een reddingsboei van marmer.Zo n beeld is eenvoudig en helder, ik vroeg me af of het niet te voor de hand liggend was.In een andere ruimte was werk te zien van Ed Atkins. Het was een beetje een vreemde tentoonstelling vond ik, panelen met teksten vooral, die soms weinig met elkaar te maken leken te hebben. E eacute;n citaat las ik wel drie keer. A pregnant woman described how the little frock hanging in readiness for her as yet unborn child seemed like a ghost in reverse . Een jurkje dat klaarhangt voor een ongeboren kind, het omgekeerde van een spook.Dat is het, dacht ik. D aacute;t is het. Maar ik wist niet zo goed wat het precies was wat ik las en waarom de zin daar stond en wat de kunstenaar nu van me wilde. Het beeld was het tegenovergestelde van eenvoudig en helder en het achtervolgde me de rest van de dag in al zijn geslotenheid. Ook nu, zittend in de haven moest ik er weer aan denken. De Duitse kletste nog steeds, haar huid leek gelooid door de zon, ze moest flink op leeftijd zijn. Vaak als ik heel oude mensen zie vraag ik me af hoe ze het doen, het ouder worden. Mij bekruipt vaak een angst dat ik dat helemaal niet kan, dan kijk ik naar de toekomst waar ineens een dood in is verschenen, die was er een paar jaar geleden helemaal nog niet. En dan weet ik niet zeker of ik daar wel zo goed in ben, in een leven met een dood erin. Ook nu hangt er iets te wachten, geen jurkje maar iets anders, niet het omgekeerde van een spook, maar, ja wat?Mijn jongste meerde aan, rende de steiger over, witblonde haren onder haar petje. Ik knuffelde haar, het jonge lijf zo vol van leven tegen me aan, de oude vrouw glimlachte. Plotseling vond ik alles onbegrijpelijk. Alsof er een geheim was dat ik maar niet kon snappen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/10 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/10 Mon, 03 Jun 2019 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 10 In de zomermaanden wandel ik het liefst in de avond, zo tegen een uur of zeven, acht, als de zon heel langzaam wegtrekt achter de bosrand. Dan is het hele land bezig met andere dingen, kinderen in bed leggen, televisieprogramma s kijken, en dan lijkt het alsof ik even helemaal alleen ben. Ik hou ervan als de randjes van het gras goud worden in het licht, en het water van de vennen zo diepblauw is, een kraaiende fazanthaan op de achtergrond.Het is de beste tijd om na te denken. Over vrijdagavond bijvoorbeeld, in de kroeg kwam ik een oude kennis tegen, ik vroeg hoe het ging. Ik ben tevreden, zei hij. Dat is rekbaar, antwoordde ik. Precies. We dronken een biertje, kletsten wat. En hoe gaat het met jou? vroeg hij toen.Ik moest daar even over nadenken. De afgelopen maanden waren niet altijd zo fijn en ik vraag me soms af of het nu, op dit moment, wel fijn is, daar weet ik het antwoord nooit op. Over het heden valt vaak verbazingwekkend slecht een oordeel te vellen. Soms lijkt de emotie van de dag ongrijpbare fictie, het laat me verlangen naar het verstrijken van de tijd, alsof ik over een poosje kan terugkijken op deze dag en dan pas kan zien hoe het in werkelijkheid met me ging. Ik ben tevreden, zei ik.De oude kennis glimlachte.Ik hou ervan als de kivieten om mijn hoofd scheren, ik hou ervan als de hond een eekhoorntje de boom in jaagt, van het fluitenkruid dat in grote, witte wolken langs de slootkant staat. Ik hou van jonge maisplantjes op de akkers, van groen, soepel graan dat als een trage massa beweegt in de wind en mijn gedachten absorbeert als een matras.Misschien is dat wat echt is, meer niet. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-10 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-10 Mon, 27 May 2019 00:00:00 +0200 verhalen Een boot genaamd Sjra Soms lijkt een gebeurtenis iets te eisen. Een betekenis, of een handeling. Ik weet dan nooit of dat echt zo is, en stel dat het zo zou zijn, wat ik dan precies moet doen.Er moest een boot komen voor de zeilende dochter, een tweemanssloepje. Zoals dat gaat in Limburg, je laat een keer nonchalant vallen dat je iets zoekt en dan gaan er onzichtbare tandwielen in werking. Drie weken later krijg je een telefoontje dat er een bootje ergens ligt, de eigenaar hoeft er niks voor te hebben, als dat kind maar kan zeilen, dat is toch sjoon, kom maar halen.Zo liepen we zaterdagmiddag het erf van een afgelegen boerderij over en daar stond in het hoge gras een mooie Flying Junior. Hij heet Sjra, zei de zeilinstructeur die mee was, maar die letters kunnen eraf hoor. Je mag hem noemen hoe je wil. Ik vond Sjra de geweldigste naam die een boot kon hebben. Niks ervan, zei ik.We hingen Sjra achter de wagen en reden naar ons haventje, daar lag de mast al, alleen de zeilen waren even kwijt. Die regel ik nog, zei de instructeur. Komt goed. De hele middag poetsten en waxten we, zelden zag ik de puber zo ijverig in de weer met een sponsje en een emmer sop. Aan het einde van de dag keken we tevreden naar een glimmende Sjra die al verlangend uitkeek over het water van de Maasplas.Telefoon. De zeilen zijn toch echt kwijt, zei de instructeur. Maar ik weet iemand die nog wat heeft liggen. Je kunt ze meteen komen halen. Terwijl ik het opgegeven adres intypte in mijn navigatie reed ik naar de andere kant van de stad, een wijk waar ik nog nooit geweest was.De man die opendeed was vriendelijk, achter hem aan liep ik de woonkamer in, de zeilen lagen op een stoel. Naast de stoel stond een opengeklapte laptop. Verrek, zei ik. Wat is er? vroeg hij verbaasd.Ik keek naar de screensaver die het beeld helemaal vulde. Het was een handgeschreven citaat van mezelf. Dat heb ik geschreven, zei ik. Dat meen je niet. Ik heb hem als openingsscherm op al mijn apparaten staan. Daarna waren we even stil. De zin inspireert me iedere dag, zei de man. Goh, zei ik.Toen pakte ik de zeilen, bedankte hem en liep naar de auto. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/sjra http://www.octaviewolters.nl/verhalen/sjra Sat, 18 May 2019 00:00:00 +0200 verhalen Goede wijn Ooit, lang geleden, is er een voorvader geweest die zich vestigde in het kleine dorp aan de rivier waar ik opgegroeid ben. In mijn stamboom vond ik, heel ver terug, de naam van een Guillaume, hij moet het geweest zijn die zich vanuit Frankrijk settelde in het smalle, omlaaglopende straatje naar het rivierdal, onder het gelui van de klokken van de oude kerk.Mijn familie is honkvast, al generaties lang wonen we op dezelfde plek, op de grond die door de tijd overging van ouder op kind op kind en die uiteindelijk het land werd waarop ik mijn jeugd doorbracht. Ik herinner me nog het opwaaiende stof op hete zomerdagen, als ik op mijn sandalen door het veld liep, en dat ik toen al wist: dit hoort bij mij.In 2016 plantte mijn vader een wijngaard aan op deze grond. Pinot Blanc, Auxerrois, Solaris en Rondo. Het Franse bloed kruipt waar het niet gaan kan. Het duurt een aantal jaren voordat je voor het eerst opbrengst hebt van een wijnstok, tot die tijd is het wachten, werken en geduld hebben. Al in het eerste jaar vraten ree euml;n een deel van het opkomende loof af, maar het kwam goed. Vorig jaar oogstten we met de hele familie, de kleinkinderen knipten met hun snoeischaar de druiventrossen alsof ze nooit iets anders gedaan hadden. Afgelopen weekend dronken we voor het eerst de gebottelde wijn, staand op het snijvlak tussen verleden en toekomst, op het land dat ons allemaal in het bloed zit. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goede-wijn http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goede-wijn Mon, 13 May 2019 00:00:00 +0200 verhalen De Kommunist We gingen naar Berlijn. Dat was op aandringen van de oudste dochter, veertien is ze, die een fascinatie voor het communisme heeft opgevat. We noemen haar daarom ook wel De Kommunist, en De Kommunist verweet ons dat we haar niet steunden in haar drang om de wereld te ontdekken, naar de oude DDR moest ze, om te zien waarover ze gelezen had, en de films die ze gezien had, en we waren trouwens hele slechte ouders dat we dat allemaal niet begrepen. Dat lieten mijn echtgenoot en ik ons natuurlijk niet zeggen en zo reden we op een zonnige dinsdagochtend over de Kurf uuml;rstendamm de stad binnen. Je bent al een keer eerder hier geweest, zei ik, terwijl ik keek naar de hoge hotels en de restaurantjes aan weerszijden van de straat.Ze trok haar wenkbrauwen op.Ik vertelde over vroeger, toen ik vaker in Berlijn kwam. De laatste keer was toen ik net zwanger van haar was en hondsmisselijk, ik had midden op de Kurf uuml;rstendamm staan kotsen, in een perkje bij een boom. Bratkartoffeln, die had ik namelijk net gegeten. Toen was ik er toch nog helemaal niet, mopperde ze. Dat is maar net hoe je het bekijkt, zei ik.We parkeerden de auto en liepen de Friedrichstrasse in, daar plantten De Kommunist neer op Checkpoint Charlie. Met eacute; eacute;n been in West en eacute; eacute;n been in Oost. Ze las het bord met onder de Amerikaanse tekst de zin in Russische tekens.You are leaving the American sector. En? vroeg ik. Voel je het communisme in de lucht hangen? Ik geloof dat het een beetje tegenviel, de schreeuwerige tourist-trap, maar dat kon ze natuurlijk niet zeggen.We gingen naar het Mauermuseum, wandelden door Kreuzberg, aten een stuk taart en zaten een poosje in een parkje. Wat vind je zo interessant aan het communisme? vroeg ik.Ze dacht even na. Het is zo anders dan wat wij hebben. Het is jammer dat het voor geen meter werkt, maar de ideologie is echt heel goed bedacht. Dat begreep ik wel. De rest van de week brachten we door in de minder toeristische gedeelten van de stad. We picknickten in De Botanischer Garten, vierden 1 mei op een gemoedelijk festivalletje, dronken biertjes in de Biergarten en wandelden over Tempelhof.Op de laatste avond aten we wat met oude vrienden en na afloop liep ik alleen met haar terug naar het hotel. Het was donker aan het worden, de lampjes op een terras sprongen aan, een verlichte etalage in een boekwinkel. Ik bedacht dat de ontdekking van een ander politiek systeem mijn dochter over de grenzen had laten kijken van wat ze kende. Lopen we gewoon samen door Berlijn, Genosse, zei ik, ik stootte haar even aan en keek naar haar op, vijf centimeter groter dan ik.Ze knikte en lachte even naar me.Ineens voelde ik dat ik misschien niet heel veel langer kan voldoen aan wat ze zoekt, haar ogen gericht op iets dat voorbij mij ligt. Er heeft zich een honger in haar geopend, ze is nog lang niet klaar.Dat is hoe het dus gaat. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/9 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/9 Sun, 05 May 2019 00:00:00 +0200 verhalen Nooit vakantie . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nooit-vakantie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nooit-vakantie Tue, 16 Apr 2019 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 9 Een prille Amsterdamse vriendin wilde met me mee gaan wandelen.Nu wandel ik graag alleen. En aacute;ls er eens iemand met me mee mag dan luistert dat heel nauw, het is niet iets dat licht opgevat moet worden, samen door een bos lopen. Weet je het zeker? vroeg ik, en ik dacht bezorgd aan de Kalverstraat en het Damrak. Ik neem je namelijk mee het moeras in. O leuk, zei ze.Ik wist niet zeker of ze begreep wat het in zou houden.Bij het betreden van het moeras zat er een winterkoninkje op het pad. Hij keek ons aan en bleef zitten toen we erlangs liepen. De pluizen van de lisdodden waren over het water uitgewaaid, ik liep voorop en achter me hoorde ik het gesop van haar nieuwe laarzen. We klommen het talud op en stonden stil op de helling omdat we te veel te praten hadden om daarbij ook nog te kunnen lopen. Dit is mijn bijzonderste plek, zei ik, toen we bij de bronnen kwamen.Ze keek omlaag. Ben je hier wel eens op de grond gaan liggen? Nu kom ik al mijn hele leven bij de bronnen maar het was nog nooit in me opgekomen om er op de grond te gaan liggen.Ik keek naar het bed van dorre bladeren, het leek me best prettig. Kom, zei ze. En ze liep naar beneden, tot bijna aan de donkere, natte bodem. Ik wilde roepen dat dat gevaarlijk was maar deed het niet. Bijna beneden ging ze op haar rug liggen.Ik deed hetzelfde.Zo lagen we een poosje, het begon een beetje te regenen, kleine tikjes op onze voorhoofden.Het heeft iets heiligs, samen wandelen.Dat klinkt gek, maar toch is het zo. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-9 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-9 Fri, 12 Apr 2019 00:00:00 +0200 verhalen De imme Vorige week hing ik de ramen van de tijdelijke kast om naar de nieuwe. Het was mijn imker-doop, onder toeziend oog van mijn vader, die al imkert zo lang ik me kan herinneren.De imme is de naam voor het volk met alles wat daarbij hoort, gezien als eacute; eacute;n organisme. De werkbijen, de koningin, de darren, de raten, de kast, maar ook degene die voor de bijen zorgt. Mooi vind ik dat. En zo voelt het ook. Ze horen bij mij, en ik bij hen. Het is een beetje een mysterieuze relatie. Ik hoed ze, maar eigenlijk doen ze alles zelf, zoals ze dat al sinds mensenheugenis doen. Telkens als ik naar ze kijk krijg ik het gevoel dat ze meer weten dan ik. Dan wij allemaal bij elkaar.Soms ga ik op een stoel naast de kast zitten en dan kijk ik naar hoe ze uit de vliegspleet komen, wegvliegen, hoe andere bijen weer terugkomen, stuifmeel aan hun poten. Het is het grootste geluk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-imme http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-imme Mon, 08 Apr 2019 00:00:00 +0200 verhalen Linoprints basiliek te koop Voor ge iuml;nteresseerden: mijn linoprint van de basiliek van Sint Odilienberg is inmiddels te koop in de kloosterwinkel van Priorij Thabor. De prints zijn gesigneerd en genummerd en kosten 40 euro per stuk.De volledige opbrengst komt ten goede aan het klooster. Adres: Aan de berg 3, Sint Odilienberg. Openingstijden:09.30-11.30u13.30-14.30u15.00-17.00uL http://www.octaviewolters.nl/verhalen/linoprints-basiliek-te-koop http://www.octaviewolters.nl/verhalen/linoprints-basiliek-te-koop Fri, 29 Mar 2019 00:00:00 +0100 verhalen De moeder de vrouw Er waren twee gebeurtenissen met mannen, op het boekenbal.De eerste gebeurtenis was Freek de Jonge, die het welkomstwoord verstoorde om aandacht te vragen voor de verkiezingsuitslag. Ik zat op het balkon en ik zag alleen een grijze man van achteren die iets riep, maar ik kon op het moment zelf niet zien wie het was en niet verstaan wat hij zei. Het duurde g ecirc;nant lang, ik dacht: wanneer houdt hij nou zijn mond? Het had iets tenenkrommends. Opgewonden gekrakeel, niet op het juiste moment, niet op de juiste plek. Een man die vindt dat hij het recht heeft om te zeggen wat hij wil zeggen.De tweede gebeurtenis was Michel Houellebecq. Het is Houellebecq, het is Houellebecq, zeiden de mensen. En hij was het inderdaad. Een gebochelde, kleine man die in een hoek van de ruimte stond. Hij zag er niet heel gelukkig uit, maar misschien was dat ook niet zo gek. Schrijvers zijn over het algemeen niet in de wieg gelegd voor geluk denk ik wel eens. Wat zeg je tegen iemand als Michel Houellebecq? vroeg ik me hardop af. Iets Frans denk ik, antwoordde iemand.Dat leek me een waar woord. Ik heb hem gevraagd of hij alsjeblieft niet hierbinnen wil roken, zei een medewerker van het CPNB een beetje nerveus.Het had niet geholpen, in de rechterhand hield de beroemde schrijver een brandende sigaret, duidelijk niet van plan die uit te maken.Michel Houellebecq vond dat hij het recht had om in de stadsschouwburg te roken.Er was ook een gebeurtenis met een vrouw op het boekenbal. Eveline Aendekerk was de spreekster die het welkomstwoord verzorgde. Ze stond op het podium toen Freek zijn tirade hield. Ze lachte, probeerde eerst door te praten maar toen dat niet lukte wachtte ze een poosje tot hij was uitgeraasd. Daarna maakte ze een vrolijke opmerking en hield vervolgens een geweldige toespraak, weloverwogen, gevoelig, eenvoudig. Eveline Aendekerk was de ster van het bal. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-moeder-de-vrouw http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-moeder-de-vrouw Mon, 25 Mar 2019 00:00:00 +0100 verhalen Het laatste schaap Agnes en Trui waren mijn eerste schapen. Twee zwarte Bretonse heideschapen, klein maar sterk. Na een paar jaar ging Agnes dood, we begroeven haar, dat viel nog niet mee. Zo n schaap is groter dan je denkt, er moest een flinke kuil komen. Je wil niet dat de pootjes boven de grond blijven uitsteken.Mijn dochter was een jaar of vijf en hielp mee met haar roze zandbakschepje, we hadden haar verteld over de hemel en dat Agnes daar nu naartoe zou gaan. Nou, zei ze, gravend in de bonkige klei, die hemel is wel diep hoor. Een schaap alleen is niets gedaan en dus haalden we er een lammetje bij voor Trui. Z ouml;kske was een prachtig wit schaap. Jarenlang liep ik door de wei met een baby op mijn arm, een peuter aan mijn rok, en nog later kwamen de klassen van de kinderen in onze wei schaapscheerdersfeest vieren. Dan schoren we met een wei vol kleuters.Maar de kleuters werden groot en gingen naar de brugklas en in de wei liep ik alleen. Toen ook Trui doodging besloten we dat we voor Z ouml;kske een nieuwe kudde elders gingen zoeken. Die vond ik, een mooie wei bij lieve mensen. Daar bracht ze de afgelopen twee jaar door. Gisteren is ze gestorven. De lammetjes van de andere schapen stonden om haar heen.Het is verdrietig, maar goed zo. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/end-of-an-era http://www.octaviewolters.nl/verhalen/end-of-an-era Tue, 19 Mar 2019 00:00:00 +0100 verhalen Wie jarig is die stript . http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wie-jarig-is-die-stript http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wie-jarig-is-die-stript Thu, 07 Mar 2019 00:00:00 +0100 verhalen Stonehenge Met mijn dochters was ik bij een tentoonstelling over Stonehenge. Mijn dochters vonden het heel interessant, ik ook. Het was een mooie expositie, heel kindvriendelijk ook.Voor de kinderen was er halverwege de tour een workshop, ze konden zelf een steenkring knutselen. Dat was goed geregeld, goede materialen, heel professioneel, geen geknoei. In het lokaaltje was een mevrouw die alles begeleidde, ze had kort grijs haar, om haar hals droeg ze een kleurrijke kralenketting en ze deed alsof ze alles wist. Dan ga ik nu eerst deze broer en zus helpen, zei ze tegen de kinderen die naast die van mij zaten. Het zijn zus en zus, zei de moeder. Echt waar? zei de vrouw, en ze zette een stapje naar achteren om te kijken of dat wel klopte. Ja, zei de moeder. Echt waar. Ach, zei de vrouw, en ze schudde even haar hoofd. Wil die ook meedoen? vroeg ze toen aan mij, ze wees op mijn oudste dochter die al klaar zat achter een tafeltje. Ja, zei ik. Echt? Mijn oudste dochter is 14 maar ze ziet eruit als 17. Daar kan ze ook niets aan doen.We gingen aan de slag. De kinderen mogen alles zelf bepalen, zei de vrouw steeds als ze langs liep.Ik knikte. Daar had ze helemaal gelijk in. Je moet wel een ingang maken, anders klopt het niet, zei ze tegen mijn jongste, die lekker haar stenen in het tempex ondergrondje aan het proppen was.Mijn oudste dochter rolde met haar ogen. Ik ga een kruis maken in mijn steenkring, fluisterde ze toen.Daar moest ik om lachen, het was haar wraak op de vervelende vrouw.Samen knutselden we een groot rechtopstaand kruis dat we midden in de Stonehenge-kring zetten. Zo, het is t oacute;ch nog mooi geworden, zei de vrouw toen het af was.Het grapje van het kruis begreep ze niet. T oacute;ch nog, zei mijn dochter. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/stonehenge http://www.octaviewolters.nl/verhalen/stonehenge Mon, 25 Feb 2019 00:00:00 +0100 verhalen Valentijn Op mijn middelbare school waren er op valentijnsdag altijd rozen te koop. Die kon je bestellen bij het loketje van de congi euml;rge waar je normaal je frisdrankmuntjes haalde, en laten bezorgen bij je geliefde. Het waren de schaamjaren, en of niet alles in het puberleven al ingewikkeld was, kwam dit er ook nog eens bij. Zo was het bezorgen van de rozen een vreselijk ongemakkelijke toestand. Tijdens de gortdroge aardrijkskundeles kwam iemand binnen die de rozen ging uitdelen, je wilde er natuurlijk niet bij zitten alsof je iets verwachtte en bij iedereen die er een kreeg moest je een gezicht trekken waaruit bleek dat je het diegene enorm gunde. Dat was zelden zo.Er waren altijd meisjes die een hoop rozen kregen, dat waren de meisjes met getoupeerde haren en blauwe oogschaduw die in de pauzes gearmd naar de WC gingen en die ik in de zomer wel eens zoenend met een jongen op het grasveldje zag liggen. Het waren nooit de knappe, frisse jongens waarmee ze zoenden, maar de brutale, uit de klei getrokken slungels met een grote mond. Dan zag ik die tongen demonstratief in elkaar verstrengeld en dan dacht ik: ik ga nog liever dood dan dit.Ik was stil en verlegen en meer het type van de ongelukkige liefde, hoe onbeantwoorder hoe beter, en ik had een amourette opgevat voor de morsige leraar Frans. Niet omdat hij onder zijn slobberige trui heimelijk heel aantrekkelijk was, maar omdat ik van Frans hield, en feitelijk was dat het enige dat me in hem aantrok: hij kon zo verrukkelijk Frans spreken.Hoe dan ook. Ik weet niet wat me in die dagen erger leek: geen roos krijgen of wel een roos krijgen. Beide opties waren even g ecirc;nant. Als je er geen kreeg was dat een bevestiging van je ongeziene, impopulaire bestaan, kreeg je er wel een dan moest je daar wat mee, op zijn minst de gever bedanken, dat leek me vreselijk ellendig. De hoop in de ogen van zo n jongen, en dat ik die moest stukslaan.Of ik ooit een roos heb gekregen?Nee. Het was het beste voor iedereen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/valentijn http://www.octaviewolters.nl/verhalen/valentijn Wed, 13 Feb 2019 00:00:00 +0100 verhalen Schaamteloos wauwelen Ik moest optreden op een bijeenkomst voor boekhandelaren. Vroeger (als in: een paar jaar geleden toen ik nog nooit op een podium had gestaan) sliep ik een week niet voor zo n aangelegenheid en zat ik gutsend achter de microfoon. Ik ben niet zo goed in situaties met een onvoorspelbaar verloop, en ik kreeg altijd visioenen dat ik over de interviewer heen zou kotsen.Nooit gebeurd, maar het had gekund.Maar goed. Dingen kunnen veranderen. Tegenwoordig hoor ik mezelf voor een publiek schaamteloos wauwelen over, nou ja, mezelf voornamelijk, en als ik dan uitgepraat ben dan willen de mensen nog meer weten. Gek idee vind ik dat.Meestal vertel ik wat over mijn kronkelige carri egrave;repad, mijn studie Nederlands waarvoor ik had gekozen omdat ik wilde schrijven maar waarna ik onverwacht als illustrator aan de slag ging. Mijn jarenlange werk als beeldcolumnist voor Libelle, mijn weblogtijd en uiteindelijk de stap om een roman te gaan schrijven.Voor de boekhandelaren had ik gepland om twee columns voor te lezen, maar voor de zekerheid had ik er drie meegebracht, afhankelijk van de sfeer zou ik ter plekke kiezen welke. Het einde van het liedje was dat ik ze allemaal voorlas. Ik weet niet helemaal zeker of dat kwam omdat het publiek dat graag wilde, of omdat ik zelf niet kon stoppen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schaamteloos-wauwelen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schaamteloos-wauwelen Mon, 11 Feb 2019 00:00:00 +0100 verhalen Linosnede van de basiliek van Sint Odilienberg Je zou denken dat iemand die veel ervaring heeft in linosnedes maken wel weet dat je de afbeelding moet spiegelen voordat je begint met gutsen. Natuurlijk weet ik dat. Ik was het, in mijn dolle enthousiasme, alleen even vergeten. Dus toen stond bij het drukken de kerk verkeerd om, dat was even jammer.Uiteindelijk heb ik de afdruk gedigitaliseerd en zo opnieuw gespiegeld en er afdrukken van laten maken op zwaar kwaliteitspapier. Zo klopt het weer, pak van mijn hart. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/7 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/7 Wed, 06 Feb 2019 00:00:00 +0100 verhalen De vlinder in de kerk Door de sneeuwregen was ik de heuvel opgeklommen. De velden in de verte waren wit, het water in de rivier stond hoog en stroomde snel. In de kerk zat een vlinder. Hij vloog rond de kroonluchter boven me en ik zag steeds als zijn vleugel langs de lamp kwam het licht even flakkeren. Ik bedacht dat hij zijn hele leven binnen de oude muren van de basiliek zou gaan doorbrengen en ik vond dat een mooie gedachte.De organist begon te spelen, het koor zong Gregoriaans, de mis begon. Een hoogmis, ter ere van de intreding van de nieuwe zuster tot het slotklooster. Ik zag haar, ze stond achter het altaar, ineens droeg ze een kap en luisterde ze naar haar nieuwe naam, daar moest ik aan wennen. Ik keek naar de ceremonie en ik twijfelde of ik toeschouwer was bij het tafereel of deelnemer.Het liefste wilde ik deelnemer zijn.Bij de receptie na afloop gaf ik haar drie kussen, ge iuml;mponeerd door het gesteven wit om haar gezicht. Wat fijn dat je er bent, Octavie, zei de nieuwe zuster, en ze hield mijn hand vast. We horen bij elkaar. Dat was wonderlijk, want ik voelde dat ook maar dat zijn geen woorden die ik eenvoudig vind om uit te spreken.In de kloostereetzaal waren er twee redes die het samenzijn intiem maakten, ik keek naar het rode kruis van Jeruzalem dat op de servetring was gedrukt, de hulpbisschop en de pastoors aan de tafel naast de mijne, onder mijn bord het placemat met daarop een foto van de basiliek die in mijn leven gegroefd is. De parochiepastoor sprak het tafelgebed uit. Ik bad het Onze Vader samen met de kleine kring die om de nieuwe zuster heen stond en voelde de warmte. Ik was de deelnemer die ik wilde zijn. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/6 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/6 Mon, 04 Feb 2019 00:00:00 +0100 verhalen Ruizelen, sjravele en eine baom Een van mijn favoriete Limburgse woorden is Ruizelen. Er is niet echt een Nederlandse equivalent voor te vinden, ruizelen gebruik je bij een kerstboom waarvan de naalden uitvallen: hij ruizelt. Maar ik vind het ook mooi passen bij sneeuw die omlaag dwarrelt, daarin zit natuurlijk een verwantschap met het Duitse Rieseln en ook het Engelse Drizzling. In een etymologieboek van lang geleden vond ik het oud-Nederlandse Rijselen voor dit verschijnsel: het neerdalen van droge stoffen en het voortblazen van sneeuwvlokjes. Het Nederlands h aacute;d dus ooit een mooi woord maar het is verloren gegaan, alleen in Limburg bestaat de grondvorm dus nog.Er zijn meer Limburgse woorden die moeilijk vertaalbaar zijn. Pitsen. Pitsen zeg je als iets pijn doet, maar het is alleen maar de pijn die je voelt als er bijvoorbeeld jodium op een wondje moet, of als je geprikt bent door een wesp. Dat typische bijtende steken. Pitsen kan ook gebruikt worden voor pulken, krabben, voor bietsen eacute;n voor een biertje pakken. Ich pits mich d r eine. Titsen is weer wat anders, dat is klieren, elkaar vervelen op een wat stiekeme manier, vaak zoals kinderen dat doen. Zit uch neet te titse, kan een een moeder wanhopig uitroepen.Een andere favoriet is het woord Sjravele. Sjravele is moeizaam voortbewegen, kruipen op handen en voeten, het gaat vaak gepaard met een hoop Gekuum, kume is klaaglijk, zeurend mopperen. In dezelfde lijn ligt Trampele, dat is een soort trappelen, baby tjes trampelen in hun slaapzak met hun mollige, beweeglijke beentjes.Onvertaalbare uitdrukkingen zijn er ook genoeg. Zo vaerdig wie ein kemuniejeske (zo klaar als een communiejasje) zeg je als je doodop bent, dan heb je ook de knuip aaf (de knopen af). Met een Gooie roetsch wens je iemand een goede jaarwisseling en op de joets gaan is eropuitgaan, meestal feestelijk, een joetser is iemand die graag gaat. Als je iemand wil waarschuwen geen kou te vatten zeg je: doot dich get aan, doe kries de klets eweg. Trek wat aan, je krijgt de klets weg. Wat die klets is weet niemand precies. Sop t dich mer op is Bekijk het je maar. Kaad, naat en sjoeverechtig is dat typische gure herfstweer met regenbuien onder de vijf graden.Een Waemeske is een gilet, een Kits een klokhuis een Sjlieps een stropdas. Zijvere is kwijlen en ook wijdlopig praten, een Tuut is een plastic zak, je kunt iemand een tuut aan de kop zijvere. Ne zjwaegel een lucifer, maar zjwaegele is oeverloos kletsen en finkele is met lucifers spelen. Kalle is praten en een kind is ne Poet maar een Poetje is een viezerik, net als ne Vetknaok. Sjabbe zijn types van een bedenkelijk allooi, Zumpen is huilen, Mik is brood, Toter is modder en de Vot is je kont, maar bij kinderen heet het de baom.Ik kan me herinneren dat ik me als kind eens de ogen uit mijn hoofd schaamde omdat ik niet op het woord Bord kon komen en toen het Limburgse woord Teijer maar vernederlandste: mijn taajer. En het klasgenootje dat het hardnekkig over Muurtjes had toen ze worteltjes bedoelde (moere, muurkes). Inmiddels is vernederlandsen een heimelijk genoegen geworden. Een kumpje pudding (een kommetje/kumke vla), schud mij er nog maar een in (schenk), geef mij eens even de schoddelsplak (sjottelsplak, vaatdoekje), dat is ram leuk (heel leuk).Wat ik het vaakst van alle Limburgse woorden gebruik is het prachtige Enne, dat zoveel betekent als: hoe gaat het met je? Enne beantwoord je met Auch enne, en dat betekent Goed. Wat ik het liefste hoor is Ich haaj van dich, uitgesproken door mijn niet-Limburgse echtgenoot, met een harde G, een van de eerste zinnen uit de Limburgse taal die hij zichzelf leerde, en dan: Ich auch van dich. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ruizelen-sjravele-en-ein-lekker-vtje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ruizelen-sjravele-en-ein-lekker-vtje Thu, 31 Jan 2019 00:00:00 +0100 verhalen Hard werken Het is hard werken hoor, in dat literaire circuit. (Gisteren had ik een optreden, ik las twee stukken voor. Om het ene moest de zaal hard huilen, om het andere hard lachen. Het gaf me een geruststellend gevoel, als ik wil stoppen met boeken schrijven kan ik altijd nog het cabaret in.) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hard-werken http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hard-werken Mon, 28 Jan 2019 00:00:00 +0100 verhalen Hier ligt Octavie Soms bedenk ik grafschriften voor mezelf. Niet omdat ik graag dood wil of zo, maar gewoon, het komt zo in me op, en nouja, je moet met alles rekening houden. Het is weer griepseizoen tenslotte.Ik heb veel nagedacht over waar een grafschrift aan moet voldoen, en ik denk dat een goed grafschrift iets aardigs zegt maar tegelijkertijd ook eerlijk is. Als het om de dood gaat vind ik eerlijkheid heel belangrijk, ik zou niet de eeuwigheid in willen met een leugen op mijn buik. Je weet maar nooit wie er allemaal meeleest. Het gevaar is wel dat het bedenken een beetje afhankelijk is van de stemming op het bewuste moment. Zo bedacht ik vanmorgen tijdens een beetje een existenti euml;le crisis: Hier ligt Octavie. Ze was heel lief maar van de wereld begreep zij niets. Dat somt alles wel aardig op maar is misschien toch wat te tragisch.Ik heb er nog meer hoor. Hier ligt Octavie. Liefhebbende echtgenote en moeder maar haar huis was altijd een troep. Hier ligt Octavie. Ze heeft tijdens haar leven nooit gesport dus daarom ligt ze hier nu al. En deze, die eenvoudig is maar heel waar en ook wat triest misschien: Hier ligt Octavie. Ze deed haar best. Het bedenken van grafschriften brengt ook altijd de vraag met zich mee naar hoe mijn leven zich nog gaat voltrekken. Wordt het bijvoorbeeld: Hier ligt Octavie. Gevierd schrijfster, door velen bewonderd of: Ze kon wel schrijven maar echt lekker doorgebroken is zij nooit ?De beste optie vind ik nog altijd het rijmende grafschrift. Dat zou er in mijn geval waarschijnlijk zo uit komen te zien: Hier ligt Octavie. Zij was nogal een taalnazi. Of: Hier ligt Octavie. Ze had wat veel fantasie. Een van de twee. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/5 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/5 Fri, 18 Jan 2019 00:00:00 +0100 verhalen Avonturen in monoprinten Hoe het kan weet ik niet zo goed, maar het lijkt steeds meer of ik niet langer kan vinden wat ik zoek in mijn tekenwerk. Misschien heb ik het te veel gedaan en heb ik alles al getekend wat ik wilde tekenen, of misschien komt het nog terug, dat kan ook, maar voor nu doe ik het nog zelden. In de zomer pakte ik een oude liefde op, linosnede s maken, terug naar de basis, de klare lijn, in eacute; eacute;n heldere lijn zoveel mogelijk proberen duidelijk te maken. De lijn is een wonderlijk iets bij een linosnede, althans zoals ik ze maak, zo strak en eenvoudig mogelijk. De lijn m oacute;et goed zijn, je gutst met je mesje in het linoleum en als het fout gaat dan is alles voor niets geweest. Het is misschien wel daarom dat de lijn uiteindelijk z oacute; sterk is dat hij alles moet zeggen, in eacute; eacute;n keer, heel anders dan bij een boek waar je duizenden zinnen kan gebruiken om te vertellen wat je boodschap is. Een lino is een boek in eacute; eacute;n zin.Sinds de zomer zocht ik een beetje naar het vervolg op het maken van de linosnede s, het kwam niet echt, tot eerder deze week. Al een poosje stond er in de schuur een doosje met oud glas dat ik weg moest brengen, maar ik was er steeds te lui voor geweest. Het waren oude glasplaatjes uit fotolijsten die ik gesloopt had. Ik stond zo wat te hangen bij dat doosje en ineens bedacht ik dat ik ermee kon monoprinten. Het mooiste stukje uit het creatieve proces is dit gedeelte: de vonk voelen aangaan, nog niet weten wat je ermee gaat doen, maar zeker weten dat dit het is.Ik waste de platen af, pakte mijn rollers en inkt en begon te smeren. Waar in een lino alles om de lijn draait, draait het bij mij, in de monoprint, voorlopig alleen nog maar om de kleursamenstellingen. En waar een lino een boek is in eacute; eacute;n zin, daar is de monoprint een boek zonder verhaal, maar met alleen sfeer. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/avonturen-in-monoprinsen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/avonturen-in-monoprinsen Thu, 10 Jan 2019 00:00:00 +0100 verhalen Wandelberichten 8 Het was nieuwjaarsdag en ik liep in het natuurgebied dat ik pas net ontdekt had. Een landschap van afwisselend landbouwgronden en bos, en het pad dat nu weer door Duitsland loopt en dan weer door Nederland. Door het wat angstaanjagende elektrische hek dat precies op de grens staat, weet je wel goed in welk land je steeds bent: in Duitsland mogen de wilde zwijnen loslopen, de akkers zijn van Nederlandse boeren en die willen die beesten niet op hun grond hebben. Begrijpelijk.Een dag eerder, nog in het oude jaar, was ik ook in dit gebied, toen was de Duitse kant afgesloten. Ik was de jachtopziener tegengekomen in zijn pick-up, hij had me gegroet terwijl hij de wagen over het hobbelige bospad stuurde, de jacht op de zwijnen zat er net op. Vriendelijk had ik teruggeknikt. Wildbeheer is niet leuk maar het zal toch moeten gebeuren.Deze nieuwjaarsdag was het stil. Een koppel paarden stond in een afgelegen wei, ochtendnevel op het natte gras, een troep ganzen die verderop traag opsteeg. Om de bocht zag ik dat de hond onrustig werd, ze stond aan de rand van wat struiken en keek met gespitste oren naar iets dat daar zat. Het was niet te missen, het jonge, aangeschoten zwijn, de Frischling. Tevergeefs probeerde hij zich vooruit te slepen, een kogel in zijn flank. Zwijnen kunnen zo loensend kijken, ik zag zijn donkere oog op me gericht. Dit was slordig, een onnodig lijden. Ik vervloekte de jagers van een dag eerder, ook al wist ik dat geen enkele jager wil dat een dier zo aan zijn einde komt. Het moest per ongeluk gebeurd zijn.Zo stond ik een poosje. Het zwijn had zich er weer bij neergelegd en lag tussen de bomen, alsof hij sliep. Het bos dat zich voor me uitstrekte leek ineens heel groot, daar achter de bomen waren nog meer bomen, en dan nog meer, en struiken, en mos, afgwaaide takken, het werd steeds donkerder en de ondoordringbaarder. Daar was het rijk van de dieren die de mens nooit zag, de roofvogels en uilen, de eekhoorns, ree euml;n. Op dit moment waren er ontelbaar dieren in dit bos, en sommigen waren, nu, net als dit zwijn, aan het sterven. Een duif die ten prooi was gevallen aan een sperwer, een ree dat oud was. Het wilde zwijn bewoog zich weer, probeerde nog een keer op te staan. Het grote bos boog zich om hem heen alsof het een wieg was, het zwijntje erin, toegedekt, de zacht ruisende takken fluisterden.Een laatste keer keek ik, de snuit van het beest in zijn zijde gedrukt, zijn oog nu dicht. Straks zou het voorbij zijn. Soms is het enige dat je kunt doen liefde voelen en berusten.Ik floot de hond en liep door. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/4 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/4 Mon, 07 Jan 2019 00:00:00 +0100 verhalen Jaaroverzicht 2018 Al dertien jaar schrijf ik een jaaroverzicht op 31 december, maar dit jaar wilde ik het eens overslaan. Wat had ik eigenlijk te zeggen, concludeerde ik niet gewoon ieder jaar hetzelfde en misschien was het ook wel niet het allerbeste jaar uit de geschiedenis. Maar toen stuurde een van mijn lezers, ik ken haar niet maar ze leest al mee sinds het vroege begin, me een berichtje: mijn overzicht van 2012 dat ik zelf al lang vergeten was. Ik was in dat jaar nog voltijds tekenaar en schreef:Er is in de kleinste pennenstreek nog zoveel dat ik moet ontdekken. Er zijn in mijn hoofd nog zoveel geheimen en verborgen verhalen, ik hoef niet naar buiten om ze te zien, ik moet slechts naar binnen.In 2018, zes jaar later, heb ik mezelf vaak de vraag gesteld of de weg naar binnen wel de juiste was. Of meer: of het genoeg was, die innerlijke focus, of dat mijn relatie tot het buiten, de wereld, niet oacute; oacute;k van belang was. De banden tussen mij en de mensheid begonnen te trekken, ik weet niet zo goed waardoor, maar de vraag naar engagement drong zich op. Ik vroeg me af in hoeverre mijn plek in de wereld mij en mijn werk be iuml;nvloedde, en op welke manier.Vanmorgen liep ik langs een van mijn lievelingsrivieren, een kleine rivier is het maar, kronkelend vanuit Duitsland naar het grensgebied waar ik woon. In de bocht waar ik even stilstond lagen grote keien op de bodem. Ik zag ze niet, maar ik wist dat ze er waren doordat het water in opwellende stromen erover heen bolde, anders dan verderop, waar geen keien lagen en het wateroppervlak glad was. 2018 was het jaar waarin ik genomineerd was voor de SJIEK literatuurprijs, ik met veel trots Platbook presenteerde, genoot van vele wandelingen, mijn dochters (achtste- en derdeklasser alweer, niet te geloven) gelukkig zag, waarin ik ontzettend veel schreef, heel veel beeldend werk maakte en waarin ik grote blijdschap voelde om een mooie familiegebeurtenis. Maar het was ook het jaar waarin een verstikkend, lamleggend verdriet rondom diezelfde familiegebeurtenis me rauw en genadeloos terugwierp op mezelf, ik een schouderblessure opliep tijdens het linoprints snijden waardoor ik tot mijn grote frustratie moest stoppen met mijn werk, en waarin ik soms wanhopig zocht naar geestelijke voeding en schraging en het lang niet altijd vond.Het verhaal dat hij schrijft, is de waterstroom die over de keien in het leven van de schrijver rolt. Zijn levensgebeurtenissen, zijn vreugde, zijn pijn, zijn verbondenheid aan de wereld, de mens.Niet alleen wat glad en egaal is, is van schoonheid, niet alles hoeft goed te gaan, rijkdom schuilt in omarming.Voor iedereen die hier of elders met me meeleest: bedankt voor al je reacties, je woorden, het meeleven. Ik wens je geluk voor 2019, en wijsheid. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/3 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/3 Sun, 30 Dec 2018 00:00:00 +0100 verhalen Hoe het verdwijnen voelt Het is altijd verraderlijk, dat jaareinde, met emoties die zich opdringen en slecht laten duiden; de trekkende melancholie, wat is echt, wat niet, wat zal straks, als de mist van de twaalf schimmige dagen en nachten tussen kerstavond en driekoningen is opgetrokken, verdwenen zijn? Ik moet veel nadenken over roofvogels deze dagen. Dat komt denk ik omdat ik ze veel zie, lange autoritten naar familie elders in het land, mijn voorhoofd tegen het koude raam, de snelweg die recht en grijs langs vlakke weilanden strekt. Buizerds natuurlijk, en iedere keer als ik er een zie zitten op een paaltje of een weidehek, dan voel ik mij die buizerd. Mijn klauwen op het ruwe hout, mijn enige rugdekking is het eindeloze weiland achter me, de gure leegte als een vaccuum om me heen, mijn verenkleed dat opflakkert bij elke voorbijrazende auto, mijn snavel gekromd, mijn vleugels hoog. Dan vraag ik mij af waarom ik hier zit, zo ongemakkelijk, mijn geest die is beschoeid met een lijf dat ik zelf nooit gekozen zou hebben, mijn wezen is hoger, vluchtig bijna, alsof ik hier niet wil zijn maar het toch moet, ik kan er niets aan doen, ik doe wat de natuur mij opdraagt, er is geen keuze.Ik wil de buizerd aankijken, in zijn ogen zien dat het goed is zoals het is, of misschien niet, misschien wil ik in zijn ogen het pijnlijke lotsbesef zien, maar nog voor ik hem echt gezien heb is hij voorbij, ben ik voorbij. Dan stel ik me voor hoe hij, ver achter me, opstijgt als niemand het ziet, hoe hij zijn lichaam de lucht in trekt met trage, logge vleugelslagen en verdwijnt. En dan wil ik voelen hoe het verdwijnen voelt. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hoe-het-verdwijnen-voelt http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hoe-het-verdwijnen-voelt Thu, 27 Dec 2018 00:00:00 +0100 verhalen Wandelberichten 7 Waar draait het om: is dat om wat er is in de wereld, de mensen, de dingen, het wezen, het gevoel, of is dat wat wij eraan toekennen?Gisteren liep ik in een wandelgebied dat ik niet zo goed kende, bij de boerderij van Thuserhof. Langs de bosrand, waar aan de ene kant de open velden zich uitstrekten, in de hoop dat ik nog wat zou zien van de zonsopgang. Het was koud, rijp op het weiland, mijn benen al snel gevoelloos. De zon nog te laag, hij bleef achter de bomen.Via een pad waar ik nooit eerder had gelopen kwam ik bij een driespong, het duurde even maar toen herkende ik het ineens, ik was, zonder dat ik er erg in had, bij de L uuml;zekamp terechtgekomen, dit stuk kende ik wel goed. Zo gaat dat dus blijkbaar, dan loop je een poos op onbekend terrein zonder je doel te kennen en plotseling zie je wat het al die tijd al was waar je naar op weg was. Ik wist dat verderop, een heel stuk rechtdoor over het zandpad, een ven was, daar kwam ik als kind al, ik droomde er zelfs over. Akelige, halfblote indianen die aan de waterkant zaten. Dan smeekte ik mijn ouders om er niet meer heen te hoeven.Ook vandaag wilde ik niet naar het ven, de indianen zijn nooit helemaal weggegaan daar, ik stond even stil en keek uit over de paardenwei. Toen viel mijn blik op de plas aan mijn voeten, hij was modderig, maar er dreef iets in. De nachtvorst had een patroon achtergelaten, een engelenvleugel zweefde in het water. Natuurlijk was het geen engelenvleugel. Het waren ijskristallen die volgens een wetenschappelijk verklaarbaar stramien in het water waren gevormd.Maar ik wilde dat het een engelenvleugel was. Ik wilde zo graag dat het een engelenvleugel was. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-7 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-7 Wed, 19 Dec 2018 00:00:00 +0100 verhalen Lucia Vandaag is het Sint Lucia. In de voorchristelijke traditie werd op 13 december het feest van de winterzonnewende gevierd, de overwinning van het licht op de duisternis. Het feest bestaat nog steeds, vooral in Scandinavische landen, maar ook in Nederland wordt het wel gevierd. Meisjes in witte kleding en met een kroon van kaarsen wekken vroeg in de ochtend het gezin. In de katholieke editie zijn er verschillende legendes rondom de heilige, maar de meest fascinerende vind ik die waarin een minnaar Lucia complimenteert met haar mooie ogen, waarop ze ze prompt uitsteekt en ze hem toestuurt op een schaaltje. Het wonder is dat ze daarna nog steeds kan zien.Ooit vertelde ik iemand over Sint Lucia, het was vlak voor kerst, de dagen kort en grijs, de avond viel vroeg. Juist op het moment dat ik uitlegde wat de symbolische achtergrond van het feest was, het brengen van het licht, gingen in het schemerige cafeetje waar we zaten de lampen aan. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/lucia http://www.octaviewolters.nl/verhalen/lucia Thu, 13 Dec 2018 00:00:00 +0100 verhalen Negen jaar geleden Negen jaar geleden was ik hoogzwanger. Met mijn dikke buik stond ik in een haag van kinderen op het schoolplein te wachten op Sinterklaas, voor me stond mijn oudste dochter, bijna vijf was ze. Ik moet ieder jaar huilen als Sinterklaas aankomt, om de gespannen gezichtjes van de kinderen en de traditie en de verwachting, maar negen jaar geleden nog net wat harder.Ik had eacute; eacute;n hele grote wens voor die dag en dat was dat de baby zou blijven zitten, want een verjaardag op 5 december leek me maar niks.De wens kwam uit, geen baby die dag. Wel vier dagen later, op 9 december. Ik werd wakker van een golf die steeds maar opnieuw door mijn lijf rolde. Ik heb wee euml;n, zei ik tegen mijn echtgenoot, maar ik ben nog echt te moe hiervoor hoor, ik moet nog even slapen. En dat deed ik ook.Drie uur later werd er een flinke baby op mijn buik gelegd. Het is een kindje, het is een kindje! riep ik een beetje verward door alle commotie.Tot op heden vraag ik me af wat ik dan verwacht had.Vanmorgen stond ik weer tussen de kinderen op het schoolplein, het kind van bijna negen voor me. Nog vol van geloof, met ogen als schoteltjes volgde ze de Sint. Toen hij voorbij was vertelde ik het verhaal van toen ze nog in mijn buik zat. Toen was je er nog niet, zei ik.Maar dat klopt niet. Want ze was er natuurlijk al wel, alleen niet zichtbaar. Eigenlijk is een zwangerschap ook een kwestie van geloven. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/negen-jaar-geleden http://www.octaviewolters.nl/verhalen/negen-jaar-geleden Wed, 05 Dec 2018 00:00:00 +0100 verhalen Wandelberichten 6 Ik houd ervan om te wandelen in de late herfst en de winter. Als de nacht de dag wegdrukt tot er nog maar een reepje over is, een smalle strook wit tussen het zwart, schemerend aan de randen.Ik hou van lopen in een zachte motregen, als er niemand anders in het bos is en de gevallen bladeren glanzen, in laaghangende nevel. Ik hou van grijs in al zijn verschijningsvormen, het grijs van een avond die vroeg valt of van de ochtend die te lang blijft liggen onder een zwaar wolkendek. Mijn oude middelbare school had vroeger een zwembad. (Ook een jongensinternaat, maar dat is een ander verhaal.) Soms, op warme junidagen, hadden we geen gym maar mochten we zwemmen. Dan liepen we met de hele klas door het bos dat om de school heen lag de heuvel op, en op het hoogste punt lag het azuurblauw geschilderde betonnen bad. In de schaduw van de hoge bomen was het water koud als een graf, je ledematen raakten gevoelloos als je er te lang in lag. De jongens stortten zich met veel gebrul meteen erin. Sommige meisjes wilden niet zwemmen, die stonden aan de kant en keken alleen maar toe. Ik begreep daar niets van, ik kon niet wachten om mijn speedobadpak aan te trekken in de kleedhokjes die altijd vol lagen met bladeren en bosgrond. Vorige week was ik er. Het bos is tegenwoordig opengesteld voor wandelaars, en ik liep over de aangelegde paden die het terrein doorkruisten. Het was zo n zondag die maar niet op wilde klaren, door de dichte lucht zag ik het schoolgebouw in de verte, de sportvelden, het hooggelegen veldje waar we altijd hockeyden, en nog verder, onder de druipende bomen, de vervallen boerderij die inmiddels opgeknapt was. Ik zocht het hoogste punt, het was eenvoudig, het pad hield op maar tussen de bomen door kon ik tot aan de rand van het talud komen. Ik klom omhoog. Dat het zwembad gedempt was wist ik, maar ik kon nog precies zien waar het gelegen had, het was nu een bad van braamstruiken. Met mijn handen in de zakken van mijn jas stond ik een poosje op de rand. De regen ruiste op de woekerende bramen en ik vroeg me af waarom ik het eigenlijk had willen zien. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/zwembad http://www.octaviewolters.nl/verhalen/zwembad Wed, 28 Nov 2018 00:00:00 +0100 verhalen The Zone Jonge ik zit in the zone, schreef ik zonet in een whatsapp-conversatie aan mijn redacteur. En dat is zo n beetje de opsomming van mijn leven momenteel. Het manuscript nadert voltooiing en er is weinig lekkerder dan eindjes die bij elkaar uitkomen op een A-team achtige -I love it when a plan comes together- manier. Het schrijven is een verdwijnen, net zo lang doorgaan tot er geen lijf meer bestaat, al brengt dat nu en dan ook wat onaangenaamheden met zich mee. Invretende hypochondrie bijvoorbeeld, het is het inbeelden dat zich moeilijk weg laat zetten buiten het schrijven en ook in het gewone leven zijn uitweg zoekt. Misschien ben ik wel dement, zei ik deze week tegen mijn huisgenoten.We zaten aan tafel en ik had net bedacht dat dat een serieuze mogelijkheid was. Zo dement als een kwartje, maar ik was het zelf alweer vergeten. Het was een labyrintisch idee dat me even een beetje bang maakte, maar waar ik toch ook vrolijk van werd. Als ik echt dement ben, moeten jullie het n uacute; tegen me zeggen. De huisgenoten namen een hap van hun stamppot en knikten gehoorzaam. Ja, Octavie, je bent hartstikke dement. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/the-zone http://www.octaviewolters.nl/verhalen/the-zone Wed, 07 Nov 2018 00:00:00 +0100 verhalen Het bickerseiland Toen ik een jaar of veertien was, las ik de boeken van Jan Mens. Ik begon met drie delen van De kleine waarheid en daarna zocht ik alle rommelmarkten af naar meer. Het mooist vond ik Griet Manshande, en ik geloof niet dat er ooit een hoofdpersoon is geweest die ik zo mocht als de waardin Griet, die op iedere, tergend langzame pagina wel een keer of drie Pront werd genoemd. Of Struis. Van de bijfiguren kan ik me weinig herinneren, al was er een kistenmaker die Korevaar heette. Hij gebruikte splinterend hout en vaker dan hem lief was moest hij een kinderkistje timmeren, dat ging hem door merg en been. Het meest gefascineerd was ik door het Amsterdam uit het begin van de twintigste eeuw, dat bijna een personage op zich was, met eindeloze beschrijvingen van de straten, het winderige havenkwartier, het Bickerseiland. Ik heb me vaak voorgenomen om de plekken uit de boeken op te gaan zoeken, ze in het echt te zien, maar het is er nooit van gekomen. Net googelde ik eens op De Gouden Reael, de kroeg met de glanzende toog waar Griet haar dagen sleet, en bij het Westerdok, aan de Zandhoek, ligt inderdaad een caf eacute; dat zo heet. Geen idee of het er al stond in de jaren veertig, toen Mens zijn boeken schreef, maar dat is niet erg, ik moet daar nu dringend eens heen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-bickerseiland http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-bickerseiland Thu, 01 Nov 2018 00:00:00 +0100 verhalen Drie pastoors bij Ikea Er liepen drie pastoors in de Ikea, witte boordjes onder hun zwarte jassen. Ze waren op zoek naar iets, doelgericht liepen ze door de zaterdagmiddagdrukte. Op de beddengoedafdeling prikten ze met hun wijsvinger in de hoofdkussens om te kijken hoe stevig ze waren. Eentje legde zijn hoofd erop om het zeker te weten. Het deed me denken aan de keer dat ik bij de Hema was en een non bij het damesondergoed zag, keurend hield ze wat slipjes omhoog. Ik had het me nooit eerder gerealiseerd, maar zusters dragen natuurlijk ook gewoon ondergoed. En pastoors hebben dus een bed.In het drukke restaurant op de eerste etage at ik een salade terwijl ik uitkeek over de overvolle parkeerplaats. Af en aanrijdende auto s onder een grijze herfstlucht, ik vond het een mooi gezicht. Ineens zag ik de auto van iemand die ik kende. Met moeite parkeerde hij, nogal strak tussen twee andere auto s in. Ik zag hoe hij het portier amper meer openkreeg en zichzelf naar buiten wrong.Strak geparkeerd appte ik.Ik hoopte dat hij zijn telefoon zou pakken en dat ik dan zijn reactie zou zien vanachter mijn raam. Dat leek me erg grappig.Hij reikte inderdaad naar zijn zak, keek op zijn scherm en begon te lachen. Daarna keek hij om zich heen, maar zag me niet. Ik was dat ene mensje, onzichtbaar in het reusachtige gebouw.Op de speelgoedafdeling bekeek ik knuffels. Er was een knuffel van een wolf die een overhemd aan had. Als je dat overhemd openmaakte zag je in de buik de oma van roodkapje. De wolf was reusachtig, de oma heel klein, waardoor het eek alsof het beest zwanger was van een grijsharige mensenbaby. Ik vond het een zorgelijk idee dat er op de ontwerpafdeling van Ikea iemand werkt die dit soort gruwelijke dingen bedenkt.Op weg naar de uitgang hoopte ik dat ik de bekende nog tegen zou komen, dan zou ik het verhaal vertellen, ik zat in het restaurant, je kon me niet zien, haha, enzovoort, maar dat gebeurde niet. Wel zag ik de pastoors nog een keer, ze hadden geen kussens gekocht, alleen een molton. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/drie-pastoors-bij-ikea http://www.octaviewolters.nl/verhalen/drie-pastoors-bij-ikea Sun, 28 Oct 2018 00:00:00 +0200 verhalen Misschien is het troost De nazomer is perfect dit jaar, precies zoals een nazomer hoort te zijn. De nachten koud, vorst aan de grond, en de middagen vol zacht strijklicht. Het voelt gelukzalig, het strookt met de verwachtingen. De natuur in al zijn volmaaktheid. Gisteren wandelde ik langs de bosrand. Het bos stulpte over het pad, drong zich op in al zijn geel en gloeiend oranje, je kon er niet langs kijken, de schoonheid adembenemend. Ik weet nooit wat het precies is dat herinneringen triggert. Of het de beelden zijn, de kleuren, een windvlaag die op een bepaalde manier tegen je wang waait, de stand van de zon. Ieder jaar rond deze tijd van het jaar denk ik aan iets dat vijftien jaar geleden gebeurde. Ik was in verwachting. Het was er zomaar ineens, zonder dat we er al te veel over nagedacht hadden en ik voelde me vreemd en ook een beetje kaal na het uitblijven van de menstruatie. De weken verstreken, september, ik keek vaak naar mijn buik. Daar was weinig aan te zien maar toch zat er iets in, dat vond ik moeilijk te geloven. Ik kocht sokjes, lichtblauwe, van mijn moeder, haar ogen waren zacht geworden nadat ik het nieuws verteld had, kreeg ik een rompertje. Tijd ging voorbij, oktober. Op mijn werk kotste ik op een dag bijna over mijn bureau heen. Ik dacht na over een wiegje en welke kleur dekentjes en de bevalling.Het werd november. Zou het blond of donker haar krijgen, ik zou het een tuinbroekje aantrekken, en laarsjes, zou het gaan studeren, zou het gelukkig worden? Het hartje klopt niet, zei de verloskundige toen ik precies twaalf weken zwanger was. Jullie kindje is dood. Ik wil dat het eruit is, brulde ik diezelfde avond nog, mijn lijf een grafkist.Vier weken duurde het voor mijn baarmoeder begreep dat het in volledige zinloosheid een dood kind vasthield. Vier weken die ik nodig had om het kind te leren koesteren, om te beseffen dat dit de enige tijd was dat ik het bij me kon houden voordat ik het voor eeuwig af moest staan.Op een donkere decemberavond werd een heel teer, klein maar gaaf baby tje geboren. We begroeven het, mijn hart scheurde kapot bij de gedachte aan mijn kind in de koude, natte kleigrond.In de natuur heerst geen enkele regel, volmaaktheid bestaat niet, slechts chaos. Heel af en toe lijkt het alsof er heel even iets is dat grenst aan perfectie. Een gelukzalige nazomer, een wandeling langs de bosrand, de bomen die feloranje in de avondzon staan, de wind zacht. Misschien doet het er niet toe dat het schijn is, misschien is het onze troost. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/misschien-is-het-troost http://www.octaviewolters.nl/verhalen/misschien-is-het-troost Wed, 10 Oct 2018 00:00:00 +0200 verhalen Vereeuwigd door de Koninklijke Bibliotheek Het was in juni 2005 toen ik mijn eerste blog in elkaar draaide. Mijn eerste post was een foto van mijn baby, nu 13, toen een half jaar oud. Over een begeleidende tekst had ik drie dagen nagedacht maar durfde ik uiteindelijk niet te plaatsen wegens publiceerangst. Die ging gelukkig snel voorbij.Het waren de jaren dat iedereen op internet elkaar kende, headers uit word-art bestonden en de eerste bewegende plaatjes voorzichtig opkwamen. Alles kon en mocht en commercialiteit bestond nog niet.Ik startte een schrijvers-collectief op met onder andere Chantall van den Heuvel, Maartje Luif en Esmee Aarbodem, stapte er weer uit, zocht mijn schrijfstijl en vond hem op octaview.nl. Daar schreef ik zes jaar lang minimaal drie keer per week over mijn leven, mijn illustratiewerk, mijn gezin. Mijn blog was de kiem voor mijn eerste offline schrijf-activiteiten, het kookboek dat ik maakte, mijn beeldcolumns en strips voor Libelle, en uiteindelijk mijn debuutroman in 2016.Vlak voor Voorland uitkwam doekte ik octaview.nl op, ik ontwierp een nieuwe site, www.octaviewolters.nl.Ik publiceer minder; internet is veranderd, facebook, twitter en instagram hebben voor een deel de rol van het bloggen overgenomen. Toch kan ik niet zonder.Gisteren kreeg ik het bericht dat mijn site vanaf volgende maand wordt gearchiveerd door de Koninklijke Bibliotheek om hem zo voor de lange termijn te bewaren.Mooi nieuws na 13 jaar online schrijverij. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vereeuwigd-door-de-koninklijke-bibliotheek http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vereeuwigd-door-de-koninklijke-bibliotheek Wed, 26 Sep 2018 00:00:00 +0200 verhalen Pimmetje Er zat een duif op het schoolplein, een troepje kinderen stond er opgewonden omheen. Hij kan niet vliegen! Ik bekeek het beestje, een tortel. Een lamme vleugel had hij. Zenuwachtig rende hij rondjes door de zandbak. Van alle dieren ben ik het gekst op vogels. Ik weet niet goed waarom. Door de veren misschien, of de oogjes, of het feit dat ze weg kunnen vliegen.Vroeger had ik een tamme eend, die kon niet zwemmen. Hij sliep soms bij me in bed. Eenden hebben een warme snavel, er is weinig zo aangenaam als de snavel van een eend in je nek voelen tijdens het wakker worden. Ontelbaar kippenkuikens heb ik grootgetrokken, en duivenjongen. Ooit was ik een duivenjong kwijt waar ik weken lang elke nacht mee in de weer was geweest, hij was uitgevlogen en niet teruggekomen. Toen vond ik hem, liggend naast de heg, twee gaatjes in zijn rug, dood. Gepakt door een sperwer die zijn prooi kwijt was geraakt. Het was een vredig gezicht, maar wel een beetje zonde van al mijn werk.De bel ging, de kinderen renden naar hun juffen en gingen in de rij staan. Ik greep de duif en zette hem in mijn fietsmandje. Toen ik over het spoor fietste hupte hij even omhoog en keek me verwijtend aan.De eerste uren zijn kirtiek, als zo n beest niet wil eten is het einde verhaal. Maar Pimmetje at. Hij sliep in een kartonnen doosje naast de hond en soms wandelde hij even door de kamer. Inmiddels zijn we een paar dagen verder, de vleugel is genezen, soms vliegt hij een kort stukje. Zijn favoriete plekje is bovenop de televisie.Nog even. Dan zet ik hem weer buiten. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/pimmetje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/pimmetje Wed, 12 Sep 2018 00:00:00 +0200 verhalen Cyanotypie, het is de liefde Bij cyanotypie gebruik je papier dat lichtgevoelig is gemaakt door de combinatie van ammoniumijzercitraat en kaliumhexacyanoferraat. Deze twee stoffen reageren op elkaar onder invloed van een lichtbron: ze vormen dan een diep donkerblauw, cyaanblauw. Je legt iets op het papier en stelt het bloot aan de zon, zo ontstaat een afdruk. Daarna was je de chemicali euml;n weg met water en zo blijft de tekening (of eigenlijk: foto) achter. Cyanotypie is de eerste vorm van fotografie, het werd ontdekt in 1842.Ik maakte een pentekening met fineliner op een glasplaatje, dat plaatste ik over het lichtgevoelige vel. Na blootstelling aan de zon ontstond de afbeelding.(Het doet me denken aan de liefde. Twee stofjes die op elkaar reageren als ze bij elkaar komen, en dan een kleur vormen die meer is dan toen ze alleen waren.) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/cyanotypie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/cyanotypie Thu, 23 Aug 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 5 Ik ben licht obsessief van aard. (Ik twijfelde erg hoe ik deze zin in moest gaan kleden zodat het allemaal niet zo erg leek, of zelfs grappig, maar toen dacht ik: ik gooi hem er gewoon als eerste in, dan weten ze het maar vast.)Licht obsessief zijn komt handig van pas bij bepaalde zaken, bijvoorbeeld bij schrijven. Bij bepaalde zaken ook niet, zoals, nou ja, bij schrijven. Maar dat is een ander verhaal. Een tijdje geleden schreef ik over de kleine rivier die vlak bij mijn woonplaats uitmondt in de Maas. Toen ik er laatst stond, leunend over de reling van het bruggetje, realiseerde ik me dat waar een einde is, ook een begin moet zijn. Op internet vond ik dat de rivier 46 kilometer lang is en ergens in Duitsland ontspringt. Nog fascinerender dan riviermondingen vind ik rivierbronnen. Daar waar het water uit de aarde omhoog welt en het begin vormt van een lange stroom, mijn fantasie werkt daarvan op volle toeren.Ik sprong in de auto en reed Duitsland in, naar de regio waar de bron ongeveer moest liggen. Het is een mooi natuurgebied, niet heel ver over de grens. Donkere bossen, dunbevolkt, velden, gehuchtjes waar de politie nog op varkens rijdt. Bij een wat slordig kasteeltje stapte ik uit, keek naar het dichte bos dat me omringde, hier moest het ergens zijn. Ik zocht lang, liep een poos langs een kleine stroom, maar vond geen bron. W eacute;l vond ik tot mijn grote vreugde kroosjesbomen, een oeroude pruimensoort die in Europa zelden nog in het wild gezien wordt. Helaas waren de pruimen nog niet rijp, en enigszins teleurgesteld ging ik terug naar huis. Daar wachtte ik twee weken ongeduldig, en reed toen de tweede keer Duitsland in. Weer kamde ik de bossen uit, weer vond ik de bron niet, en ook de pruimen waren nog steeds niet paars. Dit keer kom ik niet naar huis voor ik hem gevonden heb, zei ik gisteren bezwerend tegen mijn huisgenoten.Ze keken me wat zorgelijk aan. En voor de derde keer liep ik langs het kasteel, door het bos. Het duurde lang en na een tijdje wilde ik het opgeven. Als allerlaatste poging sloeg ik een pad in waarvan ik dacht dat het volledig uit de richting lag. Er stond een bankje, een Duits echtpaar zat er uit te rusten. Ten einde raad vroeg hen of zij misschien wisten waar de bron ergens moest zijn. Also, hier, zeiden ze vriendelijk, en ze wezen naast zich, naar een kei die in de grond geplant was, waarachter een kleine afgrond was, met een moeras. Er had zich een bekken gevormd met helder water. Der Zufall is die in Schleier geh uuml;llte Notwendigkeit. Hoera! riep ik.Toen ik tevreden terugliep door het bos waren de pruimen rijp. Ik plukte een handvol, ze waren smerig, maar thuis zou ik ze poten. Volgend voorjaar heb ik mijn eigen kroosjesboom.Ik ben er nog niet helemaal over uit of de inspanning opweegt tegen de opbrengst, maar misschien maakt dat ook niet uit. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-5 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-5 Tue, 21 Aug 2018 00:00:00 +0200 verhalen De wijnboer / Le vigneron Een aantal jaar geleden deed mijn vader wat hij altijd al wilde: een wijngaard aanplanten. Afgelopen weekend oogstten we de allereerste druiven ooit in de familiewijngaard, de Solaris. Ik tekende hem, mijn vader, die ik in deze jaren eacute; eacute;n heb zien worden met de grond, het gewas, het schoffelen en snoeien, de kennis. En is geworden wat hij altijd al was: wijnboer. Vigneron. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-wijnboer--le-vigneron http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-wijnboer--le-vigneron Wed, 15 Aug 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 4 Ze had wit haar toen ze geboren werd, mijn jongste dochter. Ik heb daar lang verwonderd naar liggen kijken voordat ik het geloofde, zo n spierwitte baby. Maar dat is lang geleden, en vandaag liep ik met haar langs de pasgemaaide korenvelden tussen Asselt en Beesel. Mijn haar heeft dezelfde kleur als het stro, zei ze, wijzend op de stoppels.En dat was zo. De kleur van goudgeel koren. Alleen aan de randjes bij haar voorhoofd zie je nog het wit van acht jaar geleden.Zo gaat dat dus.We liepen langs de Maas op. Op de meeste plekken kun je het water niet zien, er staan dichte struiken voor, maar je ruikt het wel, en je voelt dat de wind die vanuit het Westen waait frisser is. Ik loop hier zelden, ook al is het prachtig, de graan- en maisvelden, het stoffige pad, maar ik heb een hekel aan de Duitsers die hier de inhammetjes weten te vinden, stiekem vuurtjes komen stoken aan de oevers en al hun troep achterlaten. Maar nu waren er geen Duitsers, we zagen alleen een modderige boer die met zijn sproeiinstallatie stond te knoeien.Bij het bruggetje over de Swalm keken we hoe het water uit de kleine rivier de Maas instroomde, ik heb een fascinatie voor riviermondingen. Het einde van een stroom, hoe het water van de een opgaat in de ander, ik kan daar heel lang over nadenken. Nog een stukje liepen we door, even verderop bij de dode Maasarm zat een ganzenfamilie. De ouders dreven op het water, een schuin oog op ons gericht, de ganzenkuikens stonden op het drooggevallen eilandje. Af en toe snaterden ze wat, het geluid klonk hol hier in de luwte, het stille water omzoomd door het hoge bos. Is het nog ver? vroeg mijn dochter.Ik keek de akkers over, ongemerkt hadden we verder gelopen dan ik dacht, het was warm. We kunnen proberen of we op blote voeten de Swalm over kunnen steken, dan snijden we een stuk af, zei ik, en ik liep naar de waterkant.Maar het riviertje was hier diep, de oever van zuigende blubber. Normaalgesproken ligt ze altijd als eerste in welk water dan ook, maar nu keek ze me bedenkelijk aan. Toch maar niet, zei ze.Ik schudde mijn hoofd. Toch maar niet.Zwijgend liepen we terug, zij een eindje achter me, zoals ze graag loopt, altijd achteraan, haar ogen peinzend naar de grond gericht, een hand om het zakmes dat om haar nek bungelt. Net voor we weer in Asselt kwamen, liepen we opnieuw langs het pasgemaaide korenveld waar ze me had gewezen op de stoppels. Het waaide ineens, ze deed haar armen wijd en ging op haar rug in het veld liggen. Haar haren gingen over in het stro.Ik moest aan een sprookje denken, al wist ik niet precies welk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-sprookje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-sprookje Sun, 29 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Als een heel kort leven Ik was aan zee. De waterspiegel was glad en scheen helderblauw, maar hier in de branding, waar het zand mijn voeten in zich vastzoog, spoelden de golfjes doorzichtig om mijn tenen. Ik liep een eind dieper, precies zover tot ik mijn roodgelakte nagels niet meer kon zien, en de zee zich om mijn benen sloot. Niet blauw, niet doorzichtig, maar donker. Ik denk heel vaak dat dingen geleidelijk gaan, maar in de werkelijkheid bestaat er niet zoiets als geleidelijk. In de werkelijkheid zijn er alleen maar scheidslijnen. Het ene moment zie je je voeten nog, het andere moment niet meer.Ik stond in de zee en ik dacht aan de kleine kampeerplek even verderop, waar ik al een week was. Aan de zilveren nachtvlinder die in de eenvoudige douche woonde en die iedere avond op hetzelfde tegeltje zat terwijl ik het strandzand van me afspoelde. Aan de surfer met de oude, verroeste camper en de blonde krullen, hij was naast me komen zitten, we stookten een vuurtje, het was al donker. Ik zag dat de uiteinden van zijn wimpers waren uitgebleekt door het zout en de zon, hij vertelde over zijn hond die aan onze voeten lag en in de vlammen staarde. Iedere nacht als ik slaap, kruipt hij stiekem in mijn bed, onder de dekens. Ik lachte en aaide de labrador, de surfer porde met een stok in de roodsmeulende houtblokken.Ik dacht aan het jongetje, een jaar of tien was hij, dat al een week in dezelfde kleren rondliep, onrust in zijn bewegingen, een zakmes aan een touwtje om zijn nek. Hij deed er dagen over om uit een dikke tak een lepel te snijden. Kijk! riep hij trots naar me toen het gelukt was.Ik knikte, stak mijn duim op, en hoopte heel erg dat hij op een school zat waar zijn juf zag dat lepels uit hout snijden heel erg knap is.Het oude, Nicaraguaanse echtpaar, hij met een zilvergrijze baard, zij met gekleurde rokken tot de grond, haar haren opgestoken, blote voeten. Ze droeg een rond metalen brilletje waardoor ze me aan mezelf deed denken. Elke keer als ze me glimlachend in het Spaans groette, kraaienpootjes rond haar ogen, vroeg ik me af of ik er later uit zou gaan zien als zij.Ik dacht aan de twee magere Franse zusjes die iedere avond hun hangmatten tussen twee pruimenbomen spanden en er de hele nacht in sliepen. Aan de paarden, twee Tinkers die onrustig hinnikten als ik langsliep en hun lippen strekten in de hoop dat ik iets lekkers voor ze had, het gras in hun wei verdord door de aanhoudende droogte.Een week op de kleine kampeerplek, ver van alles, een week met mensen die komen en gaan, met dagen en nachten, eb en vloed, met voortschrijdende tijd, als een heel kort leven met een begin en een einde. Ik keek omlaag naar het water, mijn lichaam dat stopte waar de zee begon. Ik voelde hoe de golven aan mijn benen trokken zonder dat ik dat zag, het zand dat bewoog onder mijn voetzolen. Eigenlijk ben ik bang voor de zee, voor het donker, voor wat anders is dan het lijkt, voor wat ik niet kan zien.Ik deed mijn ogen dicht en vroeg me af of ik zou duiken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/aan-de-rand-van-het-land http://www.octaviewolters.nl/verhalen/aan-de-rand-van-het-land Sun, 22 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Ondertussen, in het atelier Al zo lang ik me kan herinneren wil ik een boek maken waarin ik niet alleen schrijf, maar waarin ik ook illustraties maak. Een liefdevol, zacht boek zit in mijn hoofd, iets moois, iets dierbaars. Voor volwassenen, niet voor kinderen.Maar steeds opnieuw als de gedachte eraan zich aandient, stel ik hem uit: later, dat komt nog wel. Het gevoel dat mijn beeldende werk zich nog moet ontwikkelen, het is nog niet rijp. Alsof er een soort drempel is waar het overheen getild moet worden. Toen ik de afgelopen weken in mijn atelier zat en stapels linosnedes maakte, realiseerde ik me ineens dat die drempel er niet werkelijk is, dat ik het zelf ben die me tegenhoudt. En de les die ik van het schrijven leerde: voortschrijdend artistiek inzicht zal er altijd zijn, dat is geen reden om iets niet vast te leggen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ondertussen-in-het-atelier http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ondertussen-in-het-atelier Sat, 14 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 3 Bij het Spik staat een monumentje. Je ziet het al als je aan het begin van het pad staat, naast de camping, en elke keer als ik er kom moet ik even op het bord kijken. In augustus van 1945 kwamen hier twee jongens om, en in oktober van hetzelfde jaar nog eens negen. Ze speelden met de achtergebleven oorlogsbommen die in de velden lagen. De negen jongens van oktober kwamen uit in totaal drie gezinnen. Ik stel me voor hoe de moeders van Spik en Maalbroek hun zonen waarschuwden na het eerste ongeluk. Blijf met je handen van die bommen, moeten ze gezegd hebben, hun handen wringend van ongerustheid in hun schortzakken. Maar de jongens waren jongens, en ze deden het toch.Op het bord staat aangegeven waar de ontploffingen precies plaatsvonden, dat is mooi gedaan, de locaties zijn uitgesneden uit een ijzeren plaat. Het niets, het verdwijnen van de wereld. Op de plek van de tweede explosie is nu een wei, er loopt een moederpaard met een pasgeboren veulen. Het is maar een klein wandelgebied. Over het beekje zijn twee houten bruggetjes gemaakt, en als je over de tweede brug loopt kom je bij een uitkijktoren. Als je aan de ene kant kijkt zie je in de verte de stad, met alle kerktorens, de flats. Als je de andere kant op draait zie je de velden, het land. Ik hou ervan om op de uitkijktoren te staan, die zachtjes meebeweegt in de wind, de zwaluwen die over het graan scheren, omhoog vliegen tot vlakbij me en dan weer naar beneden schieten.Via een pruimenboomgaard kun je teruglopen, over nog een brug, langs de wilde koeien. De camping, het pad, en daar, tussen de bomen, weer het monumentje. De oorlog is hier nooit uit het oog. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-3 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-3 Tue, 03 Jul 2018 00:00:00 +0200 verhalen Op een bank onder de plataan Er moest een nieuwe bank komen. Dat kwam omdat in de oude een muis zijn intrek had genomen. Op een koude winteravond voelde ik iets zachts langs mijn arm lopen en bij het verwijderen van een kussen keken me twee zwarte kraaloogjes aan. Dit kan zo niet, Octavie, zei mijn echtgenoot. Ach, zei ik.Maar de volgende dag gingen we naar de meubelzaak en bestelden een deugdelijke, volwassen zitbank.Die werd vorige week bezorgd. Prachtig designbankie, mevrouw, zei de man van de bezorgservice, en ook nog van Nederlandse makelaardij. Ik knikte en zei niks over het woord makelaardij, dat vond ik goed van mezelf. De man monteerde de pootjes, tikte aan zijn slaap en vertrok.Toen was ik alleen in huis, met twee banken. Ik wist ineens wat ik met de oude zou gaan doen, en sleepte hem door de tuindeuren naar buiten. Onder de grote plataan, met uitzicht op de stokrozen, zette ik hem neer.Daar lig ik nu alle dagen en ik begrijp niet dat ik ooit zonder een bank in de tuin heb gekund. Ik overpeins er het leven, het schrijven en alles ertussen in, en bij iedere goede gedachte komt er een windvlaag die de plataanbladeren laat applaudisseren.Als ik zo lig dan stel ik me voor dat er in het donkere onderstel de muis nog steeds woont, zijn snorharen poetst, aan een verloren chipje knabbelt. Af en toe werpt hij een liefdevolle blik omhoog, waar hij de afdruk van het grote mens in de kussens ziet.En dan ben ik intens tevreden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/op-een-bank-onder-de-plataan http://www.octaviewolters.nl/verhalen/op-een-bank-onder-de-plataan Fri, 29 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 2 Als je op De Lanck helemaal doorrijdt, kom je bij De Duitse bos. Dat is een prachtig gebied, het pad vormt er de grens tussen Duitsland en Nederland, de hoogteverschillen zijn adembenemend. Maar omdat ik er aan de Duitse, woudachtige kant steevast verdwaal ga ik liever richting het Blanke Water, ik hou van het open veld waar ik van me af kan kijken.Er hangt een geelgrijze onweerslucht in het zuidwesten, de zwaluwen vliegen laag, uit de weides en bermen komt de geur van duizendblad, boerenwormkruid. Het ven tussen de weilanden schijnt stralend blauw, ik zou er zo graag eens gaan kijken, maar aan alle kanten staat prikkeldraad.Het water aan de andere kant van het pad heb ik in de afgelopen jaren zien verdrogen, een jaar of tien geleden heb ik er nog geschaatst, nu heeft het riet de overhand, het is hooguit nog een moeras. Als ik er langs loop ploppen de kikkers van de oever de ondiepe geultjes in, hun benen traag gestrekt als ze wegzwemmen.Ik kom hier iedere week wel een paar keer, in de hoge zomer, als het zand voor mijn voeten opstuift, in de winter als de akkers kaal zijn. Soms moet ik tijdens mijn wandelingen denken aan Het verhaal van mijnheer Sommer, het boek van Patrick S uuml;sskind. Mijnheer Sommer loopt elke dag met zijn wandelstok door het landschap en niemand weet waarom. Ik wandel langs de kudde koeien, de modder op het pad is ingedroogd, de grond gescheurd. Twee kieviten schreeuwen naar me, ze duikvluchten om me heen, zo dichtbij dat ik de luchtverplaatsing van hun vleugels kan voelen. De onweerslucht is weggetrokken, de zon schijnt op de bosrand, ik kijk naar de Duitse heuvels, de blauwe lucht erachter. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-2 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-2 Tue, 12 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Wandelberichten 1 Ik was er al jaren niet meer geweest, in de O. Meestal als ik ga wandelen kies ik een plek ten noorden van de stad waar ik woon, ik weet eigenlijk ook niet waarom. Misschien omdat ik daar nog iets te zoeken heb. De O ligt naar het zuiden, vlak bij het dorp waar ik ben opgegroeid. Vroeger kwam ik er vaak, maar nu was ik al bijna vergeten dat het bestond.De naam is een beetje vreemd, het komt van Ohe, wat waarschijnlijk van O euml; is afgeleid, dat vruchtbare grond langs een rivier betekent. Dat klopt, want verderop, achter de grote boerderij, in het lagergelegen dal, stroomde de Roer. Al kon ik de rivier zelf niet zien, ik zag wel het lint van oeverbegroeiing dat meanderend door het landschap ging. Ik liep op het smalle pad tussen de glooiende velden. Aan de ene kant stond het koren, grijsgroen en stram nog, straks als het geel is, wordt het leniger en zal het meewaaien met de wind. Aan de andere kant stonden aardappelen. Ik heb een hekel aan aardappelplanten in het landschap, ik vind ze lelijk en ze ruiken smerig, dan nog liever mais.Het was tegen achten, een beetje nevelig, in de verte zag ik de kerk van het dorp, een molenwiek die boven het bos uitstak, een wolk die voor de zon was geschoven. De randen schenen felgoud, een stralenkrans die in lichtroze erachter vandaan kwam. Hemelbrand. De godenwereld is vergaan, de mensheid is aan zichzelf overgeleverd. G ouml;tterd auml;mmerung, dacht ik, dat is wat G ouml;tterd auml;mmerung is. Toen floot ik de hond want er kwam me een langzame fietser tegemoet. Door het kleine bosje, langs het wegkruis, liep ik terug naar de auto. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-1 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wandelberichten-1 Mon, 11 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Nabij maar onzichtbaar De das stak rustig het pad over, maar een paar meter bij me vandaan. Het was tegen de avond, een beetje schemerig door de laaghangende bewolking, warm. Ik was de hele weg door het bos nog niemand tegengekomen, alleen hadden er zachte stemmen geklonken uit het zeilbootje dat op de afgelegen plas dobberde, het geluid rolde over het water tot de oever waar ik een tijdje had gestaan om na te denken.Ik stopte met lopen en keek hoe de das voorbij wandelde, het zag er een beetje sullig uit, zijn neus iets naar voren, alsof hij bijziend was. Ik heb het even opgezocht, en dassen kunnen inderdaad niet zo goed zien, ze vertrouwen vooral op hun reukzin. Ze hebben vaste paden waarover ze lopen die ze markeren met hun eigen geur, deze wissels kunnen eeuwen oud zijn, net als de burchten waarin ze wonen.Mijn huis staat vlak bij zo n burcht, tien minuutjes fietsen door het veld richting het Rozenkerkje. Je moet het wel weten, anders zie je het niet, een steile wand van gelig zand met daarin holen, verscholen achter bomen en struiken. Ondanks dat de dassen zo dichtbij wonen, had ik er nog nooit eentje levend gezien. Soms zie je je hele leven iets niet, terwijl het heel nabij is.Ik keek toe hoe het beest in het hoge gras verdween en liep weer verder. De rest van de avond moest ik heel vaak aan hem denken. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nabij-maar-onzichtbaar http://www.octaviewolters.nl/verhalen/nabij-maar-onzichtbaar Fri, 08 Jun 2018 00:00:00 +0200 verhalen Presentatie PLATBOOK 19: WIE WATER EN VUUR Er waren mooie woorden van uitgever Paul Weelen, die me consequent en op z n Kerkraads t Octavie noemde wat ik ontroerend vond, de opkomst was buitengewoon, de bundel prachtig. Ik ben trots dat ik deze Limburgse literaire bloemlezing heb mogen samenstellen. Platbook 19 is een boek geworden vol oude bekenden en nieuw talent, in alle schakeringen die de schitterende Limburgse taal rijk is. De titel van mijn voorwoord luidt: Wie t voor, wie t is, wie t och waerd , naar de woorden van Carboon. De eerste alinea lees je hier, wil je meer lezen, ook de 39 bijdragen van alle schrijvers en dichters, Platbook is nu in de Limburgse boekhandels te koop. WIE T WOOR, WIE T IS, WIE T OUCH WAERDIch gruujde op in ein klein d ouml;rp aan de Roer. De aaj kirk die euver rsquo;t veldj oetkeek vanoet h auml; ouml;re berg, de luuj r ouml;stig en geweun. In de lange, eindeloze zomers holp ich mien ajers in de mooshaof mit de erpele en de bone, sjoefele inne korte boks, zjwarte veut in sandale. Op rsquo;t naojaor, es de sjool weer woor begos, raapde v rsquo;r kasjtaanjele inne bos. Vastelaovendj inne zaal, verkleid es kloon, mit balkebrie en nonnevotte. Sjperjes op rsquo;t veurjaor. D rsquo;r woor weinig waat deej dinke aan de werrelt daoboete, d rsquo;r woor neet meer es dit kleine sjt ouml;kske aerd waat mich zo bekind woor. Wo ederein zich kos, en ederein dezelfde modertaal sjprook. Wo ich veulde wie mien veut zich langzaam vaszatte in de grondj dae ich sjoefelde. (Ook te koop via Uitgeverij TIC) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-pplatbook-19 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-pplatbook-19 Sun, 27 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen De kracht van de moedertaal Uit: De Limburger, 25 mei 2018 DE KRACHT VAN DE MO Ocirc;DERTAALTekst: ROB COBBENFoto: REN Eacute; CORTENSchrijfster Octavie Wolters uit Roermond mocht de teksten selecteren voor het negentiende Platbook. Ze was aangenaam verrast door het niveau van de inzendingen. Ze kan zich er nog steeds over opwinden. Is zichtbaar ge euml;motioneerd over de opmerking die een Amsterdammer een tijdje geleden tegen haar maakte; dat Limburgers dialect spreken omdat ze zich willen afzetten tegen de rest van Nederland. Met zo rsquo;n opmerking doe je de mo ocirc;dertaal ernstig tekort, vindt Octavie Wolters. bdquo;Het dialect is zo emotievol. Het echte gevoel dat ik bij sommige dialectwoorden heb, kan ik niet overdragen, dat is niet te vertalen in het Nederlands. Dat vind ik jammer en fascinerend tegelijk. De moedertaal bezit een oerkracht. rdquo; Wolters, in 1977 geboren in Sint Odili euml;nberg en tegenwoordig woonachtig in Roermond, is Neerlandicus. Ze was fanatiek blogger en vlogger voordat ze twee jaar geleden haar debuutroman Voorland publiceerde bij uitgeverij Ambo|Anthos. In het Nederlands. Voor Platbook 19, dat ze samenstelde, schreef ze het voorwoord. In het dialect. Haar eerste publicatie in haar moedertaal, bekent ze. Nee, dat is niet bewust nooit eerder gebeurd. bdquo;Schrijven in het Limburgs kwam gewoon niet eerder op mijn pad. Toen ik op mijn website meldde dat ik een boek ging schrijven, kreeg in meteen een reactie van een uitgeverij uit Amsterdam. Ik heb Voorland in het Nederlands geschreven omdat die uitgever dat wilde. rdquo; Haar tweede roman, die nog in de maak is en waarschijnlijk volgend voorjaar in de winkel ligt - bdquo;het is een rijpingsproces, dat ik de tijd wil geven rdquo; - zal ook in het Nederlands verschijnen. Maar ze sluit niet uit dat ze in de toekomst vaker in het dialect zal gaan publiceren, vertelt ze. SmaakvolWolters was aangenaam verrast door het niveau van de inzendingen voor Platbook 19, vertelt ze. bdquo;Ik was nieuwsgierig, wist niet goed wat ik moest verwachten. Iedereen kon immers een bijdrage insturen. Maar de meeste inzendingen vond ik smaakvol. Ze straalden een zekere bezieling van de schrijver uit. Dialect schrijven is toch een vak apart. Je leert dat niet op de lagere school, je moet je er echt in verdiepen. rdquo;Zo rsquo;n negentig proza- en po euml;ziestukken uit alle delen van de provincie kreeg Wolters onder ogen. Daarvan heeft ze er uiteindelijk 39 geselecteerd voor de nieuwste uitgave van de dialectreeks, die morgen gepresenteerd wordt. bdquo;Ik heb me laten leiden door mijn gevoel rdquo;, legt ze uit. bdquo;Als iemand in mooie beelden spreekt, geef ik me al snel gewonnen. Ik hou enorm van beeldend taalgebruik. rdquo; Harde en zachte dialectWat haar het meest is opgevallen? De enorme verscheidenheid aan dialecten. Wolters: bdquo;Ik wist natuurlijk dat de Limburgse taal rijk is en dat er veel verschillen in zitten. Maar als dat dan allemaal op papier staat, vind ik dat geweldig om te zien. Het Noord-Limburgs met z rsquo;n harde k-klanken, het zachte, zuidelijke dialect met z rsquo;n lange tonen... rdquo; Wat haar het meest geraakt heeft? bdquo;Enkele bijdragen in het Kerkraads. Dat dialect is hermetisch, je moet als niet-Kerkradenaar moeite doen om het te doorgronden. Maar als dat lukt, dan blijkt hoe prachtig die taal is. Ik was enorm geraakt door het gedicht E sjwestersje van Sjeng Strouven. Opgebouwd uit strofen van vier regels, zonder metrum en zonder rijm. Maar zo aandoenlijk en vertederend opgeschreven, pretentieloos ook. Dat is echt mijn favoriet. rdquo; Iech w oacute;s rsquo;t zicher en de mam hauw rsquo;t oacute;ch in rsquo;t jeveul: iech zouw e breursje krieje um mit tse kanne sjpie euml;le en voesballe. De ent auml;usjoeng woar jroe euml;s wie de mam mit jet noa heem koam wat zie e sjwestersje neumet. Iech moe euml;t vroe euml; zie euml; mit e zoe euml; sjun sjwestersje, zate ze allen auml;u, mer iech woar rsquo;t nit. Platbook 19 wordt 26 mei om 17.00 uur gepresenteerd in boekhandel Plantage in Roermond. De uitgave kost 9.90 euro. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kracht-van-de-modertaal--de-limburger-25-mei-2018 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kracht-van-de-modertaal--de-limburger-25-mei-2018 Sat, 26 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen Presentatie Platbook 19: Wie water en vuur Op 26 mei wordt om 17.00 uur Platbook 19 gepresenteerd. Het thema is: Wie water en vuur. Locatie: boekhandel Plantage Roermond. Iedereen is van harte welkom. Met veel plezier heb ik deze bundel samengesteld, het niveau van de inzendingen, zowel po euml;zie als proza, was hoog. Ik ben trots op het eindresultaat en voel me vereerd dat ik een bijdrage mocht leveren aan deze traditie in de dialectliteratuur. Platbook 19 bevat werk van Sjeng Strouven, Wim Kallen, Paul Sour, Frits Roumen, Arno Kierkels, Toos Schoenmakers, Wiel Roeselers, Han Berghs, Jan Titulaer, Roos Smeets, Ton van Wegberg, Mariet van Knippenberg, Piet Nieuwenhuizen, Hugo Luijten, Jean Dewaide, Corrie Stultiens-Meusen, Han Tummers, Jean Paulssen, Karel Ruiten, Ton Bijsterveld-Claessens, Wim Heijmans, Mien Wijnhoven, Annie Tummers-Huppertz, Jo van Es, Annie van Gansewinkel, Marion Coenen, Ed Gubbels, Leonne Cramers, Vivianne Rijnders, Marleen Schmitz, Els Zeegers-Koelen, Ton in rsquo;t Zandt, Maurice Hinzen, Mia van Wegberg-Kurvers, Marianne Wulms-Hovens en Lisa Naus. Platbook 19 is evenals alle voorgaande nummers voor 9,90 euro te koop in diverse Limburgse boekhandels en via www.ticshop.nl. Platbook is bedoeld voor Limburgse dialectschrijvers en ndash;lezers. De bundels worden uitgegeven in opdracht van het Huis voor de Kunsten Limburg in samenwerking met Veldeke Limburg, Raod veur rsquo;t Limburgs, Stichting LiLiLi, Uitgeverij TIC en Wim Kuipers. Auteurs uit de hele provincie werken mee om telkens een ander thema te beschrijven in hun eigen verhalen, gedichten en andersoortige teksten http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-platbook-19-wie-water-en-vuur http://www.octaviewolters.nl/verhalen/presentatie-platbook-19-wie-water-en-vuur Wed, 16 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen Over stijl en het ongemak van een literaire prijs De literaire wereld is onlosmakelijk verbonden met het uitreiken van prijzen. Een literaire prijs is natuurlijk per definitie een ongemakkelijk gegeven (want: ingegeven door een grote dosis willekeur, geluk en nog wat andere toevalligheden) maar desondanks belangrijk: voor de toekomstige referentie van wat de huidige generatie aanmerkt als relevant. Maar ook: voor de promotie van het boek in het algemeen en het concept literatuur in het bijzonder, leesbevordering en vooruit, voor de erkenning van het m eacute;tier van de arme, twijfelmoedige schrijver. Eerder deze week werd de Libris Literatuurprijs uitgereikt, Murat Isik won, met Wees onzichtbaar. Er waren veel lovende woorden maar ook kwamen amper een paar uur na de bekendmaking de onvermijdelijke eerste ontevreden reacties los op de sociale media. Er werd geklaagd over de stijl in de roman: harkerige woordkeuze , soaperige clich eacute;dialogen en ambtenarenproza . Ik heb een sterke voorkeur voor boeken met een virtuoze stijl. Maar die voorkeur is vanzelfsprekend subjectief. Ik denk dat stijl niet het enige belangrijke is in literatuur en bij het toekennen van een prijs. De afgelopen dagen heb ik de algemene juryrapporten van de Libris-prijzen van de voorgaande jaren eens doorgelezen. Een citaat uit het juryrapport van de Libris Literatuurprijs in 2017: In ons juryberaad ging het vaak over stijl, eigenheid, literair engagement maar ook over tendensen die wij meenden te onderkennen en over thema rsquo;s die wij, in telkens andere bewoordingen, terugzagen in verschillende romans. Wat is het precies wat de arme, twijfelmoedige literair schrijver doet? Hij geeft ons een afspiegeling van de maatschappij. Dat doet hij niet altijd op een militante manier, staand op de barricaden, dat gebeurt vaak subtiel, door in een roman een mens in een situatie, in een tijdsbeeld te plaatsen. Deze jury heeft zichzelf als taak gesteld om dat maatschappelijke tijdsbeeld helder te stellen, door er eacute; eacute;n boek uit te pikken dat een bepaalde richting vertegenwoordigt. Wees onzichtbaar gaat over een migrantenkind dat opgroeit in de Bijlmer in de jaren 80. Een tirannieke vader, een emanciperende moeder, de wijk die verandert. Met de keuze voor Wees onzichtbaar koos de jury voor een roman die de lezer een wereld toont die bekend is uit krantenartikelen en sociale studies, maar nog te weinig uit romans. (Citaat uit juryrapport.) Misschien is er van alles aan te merken op Isik s stijl. Dat kan. Maar op Wolkers rauwe zinnen was dat in 1969 ook. Een bepaalde stijl kan horen bij een bepaalde stroming. Natuurlijk gaat literatuur over stijl, ik ben de laatste die dat zal ontkennen. Maar het gaat over veel meer. Over tendens, over tijdsgeest en een eventuele kentering daarin. Over waar een maatschappij mee bezig is. Het is een kwestie van geduld tot we kunnen zien of de jury een keuze heeft gemaakt die de tand des tijds zal doorstaan. Of Wees onzichtbaar over vijftig jaar nog steeds wordt gezien als een boek dat het heersende tijdsbeeld anno 2018 representeerde. Ik denk dat het een goede kans maakt.E eacute;n ding weet ik zeker: er zal tegen 2068 geen haan meer kraaien naar de stijl. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-stijl-en-het-ongemak-van-een-literaire-prijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-stijl-en-het-ongemak-van-een-literaire-prijs Wed, 09 May 2018 00:00:00 +0200 verhalen Een gezellig verhaaltje voor koningsdag Iets ten noordoosten van de stad waar ik woon, staat een prachtig kasteel. Ik rijd er vaak langs als ik met de hond ga wandelen, het is omzoomd door bossen en weiden, een geweldige plek.Ik stel me voor dat het er in de zomer van 1572 schitterend moet hebben uitgezien, de lucht blauw, de bomen vol in het blad, het stille water van de slotgracht glinsterend in de zon. Het was juli toen het leger van Willem van Oranje het kasteel op brute wijze innam en op 23 juli trokken de troepen zuidwaarts om aan de poorten van Roermond in s Prinsen naam de stad op te eisen. De burgers boden tegenstand, maar het wilde niet baten. Gedreven door godsdiensthaat en op jacht naar de schatten uit de Katholieke kerk, richtte het leger een bloedbad aan. In het Kartuizer klooster werden 12 monniken en 1 burger op gruwelijke wijze vermoord. De 13 zwaar verminkte lijken werden publiekelijk tentoongesteld in de stad.Het klooster bestaat gewoon nog steeds, 1572 is minder lang geleden dan je denkt. Als je ooit Roermond bezoekt, ga er vooral even langs, in de Caroluskapel vind je namelijk nog de schedels van de vermoorde monniken, ze zijn tentoongesteld in een glazen kastje. Zo, genoeg gekletst. Ik ga de vlag even uithangen. Rondje over de vrijmarkt lopen. Oranjetompoesje eten.Ik ben namelijk en oacute;rm koningsgezind. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-gezellig-verhaaltje-voor-koningsdag http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-gezellig-verhaaltje-voor-koningsdag Fri, 27 Apr 2018 00:00:00 +0200 verhalen verlangen naar een onversneden leven Onlangs bezocht ik het klooster in mijn geboortedorp. De zusters hadden me uitgenodigd omdat ik over de priorij schreef in Voorland, en op een zondagavond, na de vespers in de basiliek, werd ik opgewacht bij de uitgang. Samen liepen we in de vallende schemer naar het klooster, waar ik een rondleiding kreeg door de lange kloostergangen, na afloop hadden we een gesprek. Twee zusters in habijt tegenover me; of ik wat wilde drinken, en een koekje. Vaak, sinds ik schrijf, overvalt me het verlangen naar een onversneden leven. Een leven waarin er maar eacute; eacute;n doel is, en alles dat je doet in het teken staat hiervan. Een passie die het bestaan doordrenkt tot in zijn verste uiteinden. Soms zijn er vlagen in mijn schrijversleven dat ik het nader, meer dan. De verzonkenheid die zo diep is, dat ik ophoud te bestaan. Ik besta alleen nog als lichaam, mijn geest is opgelost, ik heb hem laten verdwijnen in het verhaal. Ik heb hem bevrijd. Ja, misschien is bevrijden het juiste woord. Aan de randen van het schrijven moet er een leven geleid worden. Een lege huls als lichaam leeft ongemakkelijk. De bevrijde geest laat zich niet zomaar vangen voor een avondje met vrienden, een feestje. Soms lijkt het alsof ik met lege ogen naar de wereld kijk, en dan vullen pijn en schuld mijn holle vaten. In de bevrijding van mijn geest schuilt verholen de opoffering van mezelf, mijn leven, en alles, iedereen om me heen. Het was donker in de koffiekamer van het klooster. Een lampje in de hoek brandde zacht. Ik leunde met mijn ellebogen op tafel en dacht na over wat de zusters mij verteld hadden. Open en vrij, hun handen gevouwen in hun schoot, een onvermijdelijkheid had in hun woorden gelegen. Mijn koekje was ik vergeten op te eten. Het onversneden leven dat ik verlangde was niet de zuivere passie, die had ik immers al gevonden. Wat ik zocht was een leven zonder pijn en schuld. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlangen-naar-een-onversneden-leven http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlangen-naar-een-onversneden-leven Fri, 27 Apr 2018 00:00:00 +0200 verhalen Station Veenendaal De Klomp De vlakke weilanden waren donker en onzichtbaar maar vlak naast het spoor stond een stalletje. Er hing een lamp boven de ingang waardoor de geit die in de deuropening stond goed zichtbaar was. Ze keek naar de stilstaande trein waarin ik zat. De wisselstoring op mijn traject sleepte al de hele dag door, het was laat, ik was moe en leunde met mijn hoofd tegen het koude raam. En nu was daar dus die geit. De ogen van het beest leken rechtstreeks op me gericht, dat was natuurlijk niet zo, maar zo voelde het wel. Ik probeerde me voor te stellen wat de geit dacht en ik wist bijna zeker dat ze medelijden voelde met mij, met ons, de mensheid. In die ijzeren cocon samengeperst tot een worstje.Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk in die trein zat en wist het ineens niet meer.Die ochtend had ik het nog wel geweten, ik was vroeg vertrokken en had research willen gaan doen voor mijn tweede boek, in Leiden. Door de ellende op het spoor was ik niet verder gekomen dan Utrecht, waar ik in de Dom was geweest en een kaarsje had aangestoken en mooie, waardevolle gesprekken had gevoerd met mijn reisgezelschap.Toen ik na de lange dag terug wilde naar het zuiden was ik per ongeluk in de verkeerde trein gestapt en stond ik ineens op station Veenendaal De Klomp. (Ik weet nooit zo goed of dat aan mij ligt, maar ik doe dat vaker. Zo stond ik laatst nog in Helmond omdat ik ergens vergeten was om over te stappen. Helmond ja.)Weer terug op Utrecht Centraal had ik dan eindelijk de juiste trein en nu stond ik dus stil en werd ik bekeken door een traag herkauwende geit in het gele, doorregende lamplicht van een oude stal.Waarom?Ik wist het niet. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/station-veenendaal-de-klomp http://www.octaviewolters.nl/verhalen/station-veenendaal-de-klomp Fri, 16 Feb 2018 00:00:00 +0100 verhalen Platbook 19 Ik mag, in opdracht van de commissie Platbook, een bloemlezing gaan samenstellen uit Limburgs literair werk: Platbook editie 19. Het thema is: wie water en vuur (zoals water en vuur) en iedereen mag zijn werk (po euml;zie, proza), mits geschreven in de Limburgse streektaal, inzenden. Het maximaal aantal woorden is 600. Stuur je inzending v oacute; oacute;r 15 april naar paul@uitgeverijtic.nl. In mei zal Platbook 19 worden gepresenteerd. Alle gepubliceerde auteurs ontvangen een exemplaar gratis. De reeks kost 9,90 per deel en is verkrijgbaar/bestelbaar bij alle betere boekwinkels of via www.ticshop.nl http://www.octaviewolters.nl/verhalen/2 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/2 Tue, 30 Jan 2018 00:00:00 +0100 verhalen Juryrapport SJIEK literatuurprijs Het juryrapport van de SJIEK literatuurprijs: Voorland is een boek over het verstrijken van de tijd, over hoe levens zich generatie na generatie voltrekken en hoe alles, onvermijdelijk, hetzelfde blijft. De hoofdpersoon van het boek is een biologieleraar op een kleine mavoschool ergens in Limburg, eind jaren zestig. Hij is in zichzelf gekeerd, het leven lijkt hem te overkomen. Hij verwekt zijn zoon in de nacht dat zijn vader sterft - een kind dat hij helemaal niet wil krijgen. Ook de relatie met zijn eigen moeder is afstandelijk en koud. Het is geen onwil, maar onmacht. De personages in dit boek praten nauwelijks met elkaar, het meeste blijft onuitgesproken. Voorland broeit en schuurt op elke pagina en dat alles in een prachtige taal, rijk aan details en beschrijvingen van het land en de grond in Limburg. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/juryrapport-sjiek-literatuurprijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/juryrapport-sjiek-literatuurprijs Wed, 24 Jan 2018 00:00:00 +0100 verhalen Niet gewonnen Ik won hem niet, de SJIEK literatuurprijs. Dat is natuurlijk jammer. Maar de woorden uit het juryrapport waren mooi en het was een geweldige en bijzondere dag. Het begon met een voordracht gistermiddag, en staand achter de microfoon in de donkere zaal, de felle lamp op me gericht, besefte ik weer hoe moeilijk voorlezen eigenlijk is. Bij voorlezen komt het voor een groot deel aan op je lichaamstaal; hoe sta je? Wat straal je uit? Welke klank hebben je woorden? Na het voorlezen werd ik in een andere zaal ge iuml;nterviewd. Ik vind dat leuk, interviews, en dan vooral als ze meteen goed de diepte in gaan. De gesprekleidster was vakkundig, geen standaard vragen. Ze vroeg of ze de rauwste sekssc egrave;ne uit Voorland voor mocht lezen, ik moest daarom lachen.Toen ze de woorden voorlas herinnerde ik me pas weer wat ik ook alweer geschreven had, en ik zag een paar oude mensen in de zaal witjes wegtrekken.Na afloop van de uitreiking stond ik in het cafeetje en keek naar iedereen die in een kringetje om me heen stond. Mijn liefste vrienden, mijn familie, redacteur en ex-redacteur. We proostten en ik wist: dit is mijn grootste prijs. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/niet-gewonnen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/niet-gewonnen Mon, 22 Jan 2018 00:00:00 +0100 verhalen Jaaroverzicht 2017 Toen ik bedacht om een terugblik op 2017 te schrijven, dacht ik het eerst aan hoeveel begrafenissen ik had gehad dit jaar.Dat viel mee: maar eacute; eacute;n. Verder: geen geboortes, niemand zwanger.Wel: de oudste dochter die naar de brugklas ging. Dat had wat voeten in aarde; de keuze, welk type school, en dan nog die lange zomervakantie tot het dan zover is. Voor de mensen die al lang met me meelezen: uiteindelijk kozen we voor de middelbare Vrijeschool, maar wel met een toevoeging van Latijn en Grieks op het inpandige reguliere gymnasium. Het gaat haar goed af, en belangrijker: ze gaat iedere dag graag naar school. Op schrijfgebied was het een goed jaar. Het begin van 2017 stond nog in het teken van Voorland: tot en met maart bleven de recensies binnenkomen. Sommige juichend, andere wat kritischer, ik ben zeer tevreden over de ontvangst. Ondertussen schreef ik aan mijn tweede roman, wat over het algemeen een stuk soepeler ging dan het schrijven van Voorland. Ik voelde me zelfverzekerder en wist beter mijn richting te bepalen. In het kielzog van het schrijverschap kwamen er nieuwe dingen op mijn pad: het boekenbal, en ik gaf voor het eerst, en dwars door mijn angst heen, een lezing op een middelbare school. Daarnaast gaf ik meerdere presentaties, onder andere bij bibliotheken. Natuurlijk kan het niet altijd feest met confetti zijn en in augustus en september had ik dan ook een grote schrijfknoop. Ik zat op een van de warmste dagen van het jaar een beetje mistroostig bij mijn redacteur op kantoor. Het gekke bij een knoop is dat je diep vanbinnen wel weet dat het erbij hoort en dat je er beter uitkomt, maar dat je jezelf toch dingen hoort zeggen als: ik denk echt dat ik wil stoppen met schrijven. Tja.Vanaf september ging het gelukkig weer goed en tot mijn eigen verbazing rondde ik eind november de eerste grove versie van het manuscript af. De stand van zaken: 75.000 woorden en tevreden.Voor 2018 staan er een aantal mooie dingen in de agenda: te beginnen met de uitreiking van de SJIEK literatuurprijs op 21 januari, ik geef een aantal inspiratiesessies (jawel) op middelbare scholen en in maart doe ik een optreden met Connie Palmen op het literatuurfestival van theater De Schalm. Voor het afronden van de tweede roman gun ik mezelf rust: in principe zou het mooi zijn als hij eind 2018 uitkomt, maar ik beloof nog niets.Voor nu: ik wens jullie een ontzettend gelukkig 2018. Dat al jullie dromen mogen uitkomen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht-2017 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht-2017 Sat, 30 Dec 2017 00:00:00 +0100 verhalen Literatuurfestival De Schalm Op 24 maart vindt er in Theater De Schalm in Veldhoven een literatuurfestival plaats. Ik sta deze avond op het podium met Connie Palmen om voor te lezen en over Limburg te praten. Kluun is er ook.Kaarten zijn vanaf nu te koop. Meer informatie: kijk op de site van De Schalm. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/literatuurfestival-de-schalm http://www.octaviewolters.nl/verhalen/literatuurfestival-de-schalm Sat, 23 Dec 2017 00:00:00 +0100 verhalen Voorland genomineerd voor SJIEK literatuurprijs Uit het persbericht van Huis voor de kunsten Limburg: Op zondag 21 januari 2018 wordt voor de eerste keer de Sjiek Literatuurprijs uitgereikt. Dit gebeurt tijdens het nieuwe Festival Sjiek in de ECI Cultuurfabriek te Roermond. De prijs gaat naar een recente, Nederlandstalige roman waarin Limburg een rol speelt. De jury, bestaande uit redacteur/auteur Daan Doesborgh, L1-cultuurredacteur Jolien Linssen en oud-streektaalfunctionaris Pierre Bakkes, heeft uit de longlist van 18 boeken een shortlist van 6 boeken samengesteld. De genomineerden zijn: Wil Boesten met lsquo;Grond rsquo;, Frans Bud eacute; met lsquo;De dagen rsquo;, Govert Derix met lsquo;De sjamaan van Sevilla rsquo;, Willem Kurstjens met lsquo;De opname rsquo;, Ton van Reen met lsquo;De verdwenen stad rsquo; en Octavie Wolters met lsquo;Voorland rsquo;. Al deze auteurs dragen ook voor tijdens Festival Sjiek op 21 januari. De prijswinnaar wordt die dag om 16.45 uur bekendgemaakt in de theaterzaal van de ECI Cultuurfabriek. Festival Sjiek en Literatuurprijs Sjiek worden georganiseerd door het Taal- en Letterenplatform (TaLeP) Limburg, waar o.a. het Huis voor de Kunsten Limburg deel van uitmaakt. Zie www.hklimburg.nl/pers voor het volledige persbericht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-genomineerd-voor-sjiek-literatuurprijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-genomineerd-voor-sjiek-literatuurprijs Wed, 29 Nov 2017 00:00:00 +0100 verhalen Voorland in de media Met veel oog voor details vertelt de auteur de verhalen van Wolf, Otto en de mensen om hen heen. De roman zit boordevol symboliek en beeldspraak, en over elk kleinigheidje lijkt nagedacht. (...) Voorland vertelt een universeel verhaal, en is daardoor een roman als een schatkamer, waar iedere lezer waarschijnlijk weer een ander element uit zal halen. - Mustreads.nl Die achtergrond wordt door Wolters uitvoerig en met bewonderenswaardig beeldend vermogen beschreven. (...) Wolters slaagt er wel in haar thema met veel gevoel voor sfeer in beeld te brengen. - Het Financieele Dagblad Toch is Wolters een talent (...) - Chr eacute;tien Breukers Dit zeer fraaie debuut is een pleidooi voor de troost van onvermijdelijkheid. Een plot van verschillende mensenlevens zit klemvast tussen een proloog en epiloog over de natuur en voelt inderdaad als onontsnapbaar, omdat Wolters alle gebeurtenissen in het leven van haar personages met de veranderingen der seizoenen verbindt. Dat is heel mooi gedaan. - Dagblad van het Noorden Door de lezing van de debuutroman Voorland van Octavie Wolters word ik onontkoombaar teruggevoerd naar de streek van mijn jeugd: Midden-Limburg, eind jaren zestig. En wat kan Octavie schrijven. Schilderen met taal is het. Ze roept landschappen, sferen, situaties op alsof je er zelf bij bent, er middenin zit. Beklemmend beeldend en zintuiglijk. - Peter Nissen, hoogleraar kerkgeschiedenis De stijl van het boek is doordrenkt met de thematiek. En dat werkt. Het trage tempo, het pijnlijke niets (of lsquo;alles rsquo;): stilistisch is het boek zeker geslaagd. (...) Structuur en parallellen, gekoppeld aan symboliek en thematiek, zoals uitgevoerd in dit boek ndash; dat doet zeker denken aan Mulisch (...). -De Letterzetter Er is sprake van een pakkende stijl van schrijven, vele motieven (...), een geweldig thema, fraai uitgewerkte karakters, schitterende tijdssprongen en po euml;tisch proza.-Boekenbloggenderwijs Enerzijds is dit een roman met een stil, langzaam maar diepzinnig verhaal. Je kunt er niet omheen, Octavie Wolters heeft haar debuut neergeschreven in een filmische taal. (...) Een veelbelovend debuut van een schrijver die een uitzonderlijke schrijftaal hanteert (...) -Hebban Wolters cre euml;ert de optimale sfeer om haar verhaal over te kunnen brengen. In de eenzame, kille, goed beschreven omgeving groeien haar personages uit tot elementen van de maatschappij en schakels in het leven. (...) Met prachtige tegenstellingen tussen leven en dood, ziekte en gezondheid weet ze haar thema naar voren te brengen. -Tzum Fijnzinnig debuut van een taalvirtuoos. Het dwingende ritme kruipt onder je huid. De moeizame levens van drie generaties goedbedoelende maar onmachtige mensen vallen in het niet bij de prachtige beschrijvingen van het landschap waarin ze geworteld zijn. - Zin Magazine Prachtig geschreven, traag en opmerkzaam. - Frans Pollux Een mooi, verstild boek met prachtige observaties. - Iris Boter Dit boek is het best te omschrijven als natuurpo euml;zie in proza . - Laurens Tieleman http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-in-de-media2 http://www.octaviewolters.nl/verhalen/voorland-in-de-media2 Mon, 06 Nov 2017 00:00:00 +0100 verhalen Boekblad Ik schreef een column in Boekblad, over wat mijn mooiste boek is qua omslag en vormgeving. Er ging nogal wat getob aan vooraf, maar uiteindelijk koos ik -natuurlijk- het prachtige Getekende brieven , over de correspondentie van tekenaar Peter Vos. Ik ben gefascineerd door de combinatie tussen tekst en beeld; hoe een tekst volledig verweven kan zijn met, en op kan gaan in een illustratie, en Vos was de meester daarin. Geschreven kunst, prachtig. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/boekblad http://www.octaviewolters.nl/verhalen/boekblad Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200 verhalen Interview Barbarus Waarover gaat uw boek lsquo;Voorland rsquo;? In dezelfde nacht dat Wolf Haasting zijn kind verwekt, sterft aan de andere kant van het dorp zijn vader. Wolf is bioloog. Hij geeft les op een kleine mavo aan het einde van de jaren zestig, in een stil dorp. Wolfs biologielokaal is een plek van relatieve veiligheid en tegelijkertijd van onbehagen. Hij woont bij zijn ouders en in het donkere ouderlijke huis overheerst het zwijgen, de dreigende ziekte. Na Wolfs huwelijk met Heleen verhuist het stel naar de andere kant van het kleine dorp, ondertussen is zijn vader terminaal en zal snel overlijden. Zijn moeder Johanna neemt de zorg voor haar man op zich. Heleens eenzame zwangerschap wordt overschaduwd door problemen tussen Wolf en een leerling, en op het moment dat Wolf zijn kind voor het eerst vasthoudt, voelt hij dat hij in de kern is aanbeland. Het middelpunt tussen leven en dood. Hij voelt hoe het tandwiel van de tijd kantelt. Als dertig jaar later blijkt dat zijn zoon Otto na een lange periode afwezigheid door een speling van het lot weer terugkeert naar het dorp, herhaalt de geschiedenis zich. Otto gaat als archeoloog in een opgraving vlak bij de rivier werken, samen met zijn verloofde An. De herinnering aan het zuiden in al zijn weidsheid en al zijn pracht benauwt hem en daarmee hun prille relatie, maar er is geen weg terug. Wolf, vlak voor zijn pensioen, werkt nog altijd als biologieleraar op dezelfde school, Johanna is hoogbejaard en broos en woont nog in hetzelfde huis. Wolfs verleden dringt zich onvermijdelijk aan hem op, en op de dag van Otto rsquo;s daadwerkelijke thuiskomst stort dat waar hij zich altijd aan vast heeft gehouden met een versplinterende klap in elkaar. Niet veel later sterft Johanna, en trekken de pas gehuwde Otto en An in het oude huis. Dan verwekt Otto zijn kind. Voorland gaat over de onvermijdelijkheid van het lot, en is tegelijkertijd een pleidooi voor de troost van deze onvermijdelijkheid. De eeuwige beweging staat centraal, de cadans van het leven en van de natuur, de mens als dienaar, als slaaf van het grote geheel. Van generatie op generatie, van alles dat anders is, maar in de grondtoon hetzelfde als altijd. Hoe onderscheidt schrijven zich van uw werk als illustrator/striptekenaar? Heel lang leek het alsof ik uit dezelfde bron tapte bij zowel schrijven als tekenen; namelijk de bron van het beeld. Een illustratie bouw je op op basis van een voorstelling in je hoofd en bij schrijven werkt dat eigenlijk hetzelfde, alleen geef je er dan woorden aan in plaats van lijnen. Dat de bron misschien wel hetzelfde kan zijn, maar het uitvloeisel een andere weg moet gaan, daar kwam ik pas later achter. Na tien jaar een vaste rubriek getekend te hebben voor een groot tijdschrift, had ik het gevoel dat het tekenen tekort begon te schieten. Ik wilde meer vertellen dan ik in mijn illustraties kwijt kon. Een tekening geeft slechts eacute; eacute;n moment weer, het is als het ware een platte voorstelling waar ik weinig tot geen overdrachtelijkheid in aan kon brengen. Ik wilde een beeld scheppen dat door de tijd en ruimte heen zou bewegen: dat werd een verhaal, een boek. Ik schrijf beeldend, bijna filmisch, dat komt overeen met mijn werk als illustrator, maar het onderscheid ligt in de factor tijd, en daarmee in diepte. Ik zie mijn tekeningen als tweedimensionaal, en mijn boeken als driedimensionaal. Wat drijft u bij het schrijven? Ik wil een idee uitdenken en daarmee overbrengen. Voorland gaat over het onvermijdelijke lot, maar ik wil de lezer laten zien dat als je je lot aanvaardt, dat misschien heel troostend kan werken. Mijn volgende boek gaat onder andere over de vraag waar de werkelijkheid zich verscholen houdt, in de wereld of in de mens. Dat zijn gedachten die ik wil onderzoeken en wil delen. Daarmee hangt samen dat ik schoonheid wil brengen. Ik wil voorstellingen cre euml;eren die raken aan de werkelijkheid en op zijn best zelfs te boven gaan. Schoonheid is niet altijd alleen maar mooi, iets donkers of lelijks kan ook schoonheid bevatten. Ik wil de mens aan de hand nemen en rondleiden: kijk om je heen, in alles wat je ziet zit schoonheid, iets dat je iets kan brengen, een bepaalde rijkdom. In hoeverre heeft het internet de literatuur veranderd? Ik denk dat we deze vraag pas over vijftig jaar echt kunnen beantwoorden, voor zover er een concreet antwoord bestaat op vragen naar tijdsontwikkelingen. Ik denk dat er in het wezen van literatuur niets veranderd is, dat de kern van literatuur door alle tijden heen hetzelfde is gebleven. Literatuur is, naar mijn idee, in de basis een uiting van een schrijver, een uiting op een diep, universeel niveau. Met dat universele niveau bedoel ik dat literatuur een bepaalde abstractie bezit, dat het ingaat op dat wat de mensheid bindt, dat wat we overeenkomstig hebben. Als de mensheid de oceaan is, is de schrijver het zand op de bodem van de oceaan. Zo lang de mens een mens is, zullen de schrijvers onder hen schrijven op dit niveau. Dwars door wereldveranderende gebeurtenissen heen. Door oorlogen, door natuurrampen, door revoluties, door ontwikkelingen. De onderwerpen, stijl of sfeer van de schrijvers kunnen wijzigen met de maatschappij mee, de manier waarop lezers er kennis van nemen ook, maar de literaire schrijver zal doen wat hij al eeuwen doet: de kern van de mens en van het leven weergeven. We zijn geneigd om te denken dat in de tijd waarin we leven de grootste veranderingen ooit plaatsvinden, of de belangrijkste. Maar in het licht van de grote geschiedenis, is de komst van het internet slechts een marginale omslag. Er zullen misschien meer mensen schrijven, de wereldwijde communicatie is vergroot, teksten zijn overal voorhanden en zijn tegelijkertijd vluchtiger dan ooit. Maar kijkend naar de taak en het doel van literatuur, verandert er, in grondslag, niets. Als u met een buitenlandse kunstenaar (elke kunstvorm) zou kunnen corresponderen, welke zou u dan kiezen? Ik praat graag met beeldende kunstenaars, het liefst over de kracht van inspiratie: hoe een beeld zo sterk kan zijn dat het je aan kan zetten tot nieuwe idee euml;n. Met schrijvers praten vergt meer moeite, het werk is hermetischer, het vak is intrinsieker. Ondanks de herkenning aan de randen (de zwaarte, de euforie als het lukt) lijkt het alsof je nooit helemaal bijelkaar naar binnen kunt kijken. Toch had ik graag eens willen corresponderen met wijlen Halld oacute;r Laxness, de Ijslandse schrijver van het boek Onafhankelijke mensen. Het beeldende, sage-achtige van de vertelling intrigeerde me, hij laveert op de grens tussen sprookje en werkelijkheid, misschien wel tussen woord en beeld: hij schrijft een schilderij. De wereld die hij schept is tegelijkertijd rauw en dreunend van echtheid en daarnaast tijdloos en mistig als een legende. Ik zou hem willen vragen of het vermogen om dit te schrijven kwam uit een po euml;tische laag of uit een rationele. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/interview-barbarus http://www.octaviewolters.nl/verhalen/interview-barbarus Fri, 13 Oct 2017 00:00:00 +0200 verhalen De overkant van de angst Door een wat ongelukkige middelbare schooltijd heb ik een angst ontwikkeld voor alles wat met het concept Voortgezet Onderwijs te maken heeft. Alleen al de gebouwen schrikken me af; zwaarmoedige kolossen met duistere gangen en als sardonisch dieptepunt: het hellegat dat men gymzaal noemt. Ook vond ik lange tijd pubers een angstaanjagend type mens, hitsige valsheid verpakt in geschreeuw.Dat standpunt had natuurlijk een beperkte levensduur aangezien ik kinderen kreeg. En, of je het nu wil of niet, die ontwikkelen zich toch door. Ik heb mijn mening moeten bijstellen, mijn oudste is de drempel naar de puberteit overgestapt en van valsheid is geen sprake.Hoe dan ook, de angst zorgde ervoor dat ik lange tijd middelbare scholen meed als de pest. Dus toen ik het afgelopen jaar aanvragen kreeg van docenten Nederlands om op hun school iets over Voorland te komen vertellen, zei ik nee. Ik gaf interviews tijdens literaire avonden, deed vraaggesprekken op podia, presentaties, maar aan scholen waagde ik me niet. Tot deze week. Ik weet niet zo goed wat me deed besluiten om de opdracht van een gymnasium in het midden van het land aan te nemen. Misschien was het mijn eigen puber die me liet inzien dat het zo gevaarlijk allemaal niet was. Misschien was het het jaar van podiumervaring dat me zelfverzekerder had gemaakt. Misschien was het de gedachte dat ik ze iets kon vertellen, die kinderen.Mijn verhaal voor de gymnasiasten ging over mijn boek, natuurlijk, over thema en compositie, maar veel meer nog ging het over mij. Ik vertelde over mijn middelbare schooltijd, hoe moeilijk ik het had gehad. Dat ik me altijd zo anders voelde dan mijn leeftijdsgenoten en geen idee had wat ik wilde doen met mijn leven. Dat ik toen al wilde schrijven, maar dat ik niet durfde.Ik praatte en keek de leerlingen aan. Of meer: zij keken mij aan. Ik zag het gebeuren: de ogen die opengingen. Na afloop kreeg ik wonderlijk mooie vragen, mooier dan volwassenen ze ooit gesteld hadden. Zelfs de meest onge iuml;nteresseerde lummels heb je ge iuml;nspireerd, zeiden de docenten toen ik afscheid nam.Aan de overkant van de angst bleek iets prachtigs verscholen te liggen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-overkant-van-de-angst http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-overkant-van-de-angst Thu, 14 Sep 2017 00:00:00 +0200 verhalen Vergetelheid Gisteravond laat zat ik op station Amsterdam Amstel.Feestje gehad van de uitgeverij; biertje, hapje, blijmoedig gesprekje. ( Waarom schrijven we eigenlijk? - Geen idee, we zouden ons feitelijk ook meteen kunnen verhangen. )Ik moest een poosje wachten op de trein en keek naar de mensen die uit het trappengat omhoog kwamen, hun ogen zoekend naar het juiste perron. Een jongen met een oranje baardje en in een rafelig shirt, een heer in kostuum, gladgeschoren en slank, een oude moslima met een rolkoffertje. In het gele licht leek iedereen vaal en moe, ik vroeg me af of men dat ook van mij dacht en legde mijn handen voor de zekerheid tegen mijn wangen.Een man kwam voorbij, snel, met brede bewegingen, zijn jas vloog achter hem aan en hij trok gehaast aan zijn sigaret. Mijn blik viel in de zijne en dacht: ik ken hem.Tot twee keer toe keken we elkaar aan, kort, onderzoekend, maar zijn trein rolde binnen en hij stapte in.Het zijn deze stille gebeurtenissen waarin de vergetelheid onontkoombaar besloten ligt. Ik zou een paar minuten later opstaan, de deuren van mijn trein zouden zich openen en ik zou gaan zitten. Ik zou via het zwarte raam naar mezelf in de bijna lege coup eacute; kijken en de man in de vliegende jas zou met elke voortrazende kilometer meer ophouden te bestaan. Om ruimte te maken voor nieuwe mensen, nieuwe gezichten, even kort, even snel. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vergetelheid http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vergetelheid Mon, 11 Sep 2017 00:00:00 +0200 verhalen Dag van de aanvoegende wijs Toen ik begin deze week op zolder was om mijn scriptie te zoeken, vond ik nog wat anders. Op mijn studentenkamer hing naast de Kuifjeposter nog iets. Het was een oude schoolposter, ik denk uit de jaren zeventig, met daarop de vervoeging van het werkwoord Drinken. Ik had hem jaren eerder van mijn vader gekregen, die werkzaam in het onderwijs was.Gezien het doel van de poster; brave basisschoolkinderen de d s en t s aan het verstand peuteren, mag men aannemen dat het werkwoord Drinken volkomen onschuldig was gekozen. Maar goed, aan de muur van een studentenflat waar het altijd vaag naar verschaald bier rook, was het natuurlijk erg grappig. Althans, dat vond ik dan toch.Het meest intrigerende aan de poster vond ik toch al die jaren wel de Aanvoegende wijs: Dat hij drinke. Lekker archa iuml;sch, dat is toch bijna po euml;zie op zichzelf. (Dat vonden meer mensen en in 2011 is 1 september daarom uitgeroepen tot Dag van de Aanvoegende Wijs)Hoe dan ook. De poster is helaas nogal vergeeld en beschadigd, het waren blijkbaar zware jaren. Ik heb nog even overwogen om hem weer op te hangen, in mijn keuken of zo, maar bij nader inzien doe ik dat toch maar niet. What happened in Nijmegens stays in Nijmegen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/dag-van-de-aanvoegende-wijs http://www.octaviewolters.nl/verhalen/dag-van-de-aanvoegende-wijs Fri, 01 Sep 2017 00:00:00 +0200 verhalen Studenten-memoires Diep in het schrijfproces voor boek2 moet ik vaak denken aan de tijd dat ik aan mijn afstudeerscriptie werkte. Ik herinner me mijn studentenkamer waar ik een winter lang met de tanden op elkaar doorjakkerde om alles op tijd af te krijgen. Eerst nog op Hoogeveldt, later in een tochtig hoekhuis in Nijmegen Oost, hoge ramen, enkel glas, een mysterieuze schimmel die in een van de muren zijn intrek had genomen en die van geen wijken wist. Ik schreef met twee paar wollen sokken over elkaar aan en een dik vest, aan een wankel bureautje. Naast me hing een Kuifje-poster, op mijn bed lag een kleed van het Waterlooplein.Bang om mijn zorgvuldig getypte tekst kwijt te raken, sloeg ik mijn werk op drie verschillende diskettes op. Soms mailde ik het ook nog eens naar mezelf, daarvoor fietste ik dan naar de computerruimte in het Erasmusgebouw, want inbellen via de telefoonlijn in huis duurde te lang. Of het bestand was te groot, dat weet ik niet meer.Ik deed een onderzoek naar intertekstualiteit, nog steeds een van mijn hobby s, en naarmate het einde naderde, stierf de roep van het wilde studentenleven langzaam weg. De nachten in Dio of Caf eacute; de Fiets werden schaars, het leek alsof ik, als ik er nog wel eens kwam, om me heen keek met een andere blik.Zo gaan die dingen blijkbaar.Ik zocht hem weer eens op, de scriptie, in een doos in een kastje, ver weg op zolder, onder een laag stof lag hij. Intertekstualiteit en eenduidigheid. Een negen kreeg ik ervoor, en ik had daar misschien destijds best wat trotser op mogen zijn dan ik was.Er is niet veel anders met vijftien jaar geleden, soms lijkt het alsof er geen leven als communicatie-adviseur en illustrator tussen heeft gezeten. De omstandigheden zijn wel beter; geen schimmel, geen kou, geen diskettes, dubbel glas. Alleen het schrijfvest. Dat is gebleven. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/studenten-memoires http://www.octaviewolters.nl/verhalen/studenten-memoires Mon, 28 Aug 2017 00:00:00 +0200 verhalen Einde van een tijdperk Vanochtend zat ik in een kleine katholieke kerk, ergens diep in de Veluwse bossen. Het gebouw was dan weliswaar een ouderwetse kerk uit 1857; er was een toren, glas-in-loodramen en een altaar, maar het mocht niet meer zo heten. Een lang verhaal over een tanende parochie en bisschoppelijke besluiten.Het stemde me weemoedig, net zoals de reden waarvoor ik er zat; een afscheid van iemand die meer dan een eeuw leefde. Het einde van een tijdperk in meerdere opzichten.Het koor zong, ik keek naar de koorleden. Stuk voor stuk grijze dames die zongen zoals duiven lopen, hun hoofden ritmisch op en neer bewegend bij iedere stap vooruit, of, in hun geval, bij iedere volgende noot dus. Ik las ooit eens dat duiven dat doen omdat ze zo lang mogelijk hun hoofd op dezelfde plek willen houden, omdat ze zo het beste om zich heen kunnen kijken.Ik bad het Onze Vader hardop mee, zo ben ik nu eenmaal opgevoed, en gewoontegetrouw las ik de tekst op uit het misboekje, ook al ken ik het natuurlijk van buiten. Bij de laatste regels hakkelde ik even, net als de overige kerkbezoekers, ik was het vergeten, een nieuwe versie van het zo vertrouwde gebed. Maar braaf lazen we allemaal de woorden die ons voorgeschreven waren.Toen we na afloop op het kerkhof stonden, ondanks de regen en de grijze lucht was het warm, baden we opnieuw. Dit keer zonder boekje. Bij de laatste zinnen leek het algemene stemvolume wat toe te nemen, ik zweeg en luisterde. Men bad de oude versie. En ik hoorde misschien een lichte triomf in de toon, maar dat kan aan mij hebben gelegen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/einde-van-een-tijdperk http://www.octaviewolters.nl/verhalen/einde-van-een-tijdperk Fri, 18 Aug 2017 00:00:00 +0200 verhalen The sense of an ending Soms dringt zich iets aan je op; een mens, of een ding, of gewoon iets dat gebeurt. Het lijkt alsof het op je zit te wachten, geduldig, tot je het opmerkt, als een obstakel in de rivier, iets waar je niet omheen kunt.Het boek The sense of an ending werd me aangeraden, Alsof het voorbij is, van Julian Barnes. Ik las het in anderhalve dag uit, het was lang geleden dat ik me zo gehaast door een roman had gejakkerd. De compositie was intrigerend, het is geschreven alsof er een spiegel in het midden staat die twee romanhelften tegenover elkaar zet; het verleden van de hoofdpersoon zoals hij dat door de jaren heen bedacht heeft, en de werkelijke geschiedenis. Ik vond het, op wat kanttekeningen na, mooi en was onder de indruk, maar zoals dat gaat, er kwamen andere boeken voorbij, en die waren ook goed en indrukwekkend.Precies op het moment dat het verhaal dreigde te verdwijnen in het putje van mijn geheugen, ontdekte ik dat de verfilming deze week in het filmhuis in mijn stad draaide. Zonder erover na te denken, ging ik erheen.Boekverfilmingen kunnen prachtig zijn, maar dat was nu niet het geval. Waar de roman een strak, subtiel en doordacht spel met de gebeurtenissen is, gebruikt de film weliswaar dezelfde gebeurtenissen, maar rijgt ze teleurstellend simpel aaneen. Of althans, zo leek het voor mij.Ik dacht erover na hoe twee keer hetzelfde verhaal twee keer zo verschillend uit kan pakken. Heeft dat alleen met de compositie te maken of speelt er ook nog iets anders mee? Iets hogers misschien, iets ongrijpbaars, iets als wat men bezieling kan noemen, of inspiratie.Ik weet het niet. Maar misschien schuilt in het niet-weten wel een antwoord. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/the-sense-of-an-ending http://www.octaviewolters.nl/verhalen/the-sense-of-an-ending Tue, 08 Aug 2017 00:00:00 +0200 verhalen Hoe zachter ik werd Het kwam traag binnenrollen, dat herinner ik me nog. Niet met een dreun, zoals je dat misschien zou verwachten bij een openbaring die aan de visie op het bestaan tornt, maar zachtjes en goedmoedig.Het besef dat het leven me niets verschuldigd is.In zijn kielzog nam hij nog een ander bewustzijn mee; niet alleen het leven is me niets verschuldigd, ook de wereld niet, de mensheid niet. De toekomstige, noch die uit het heden of verleden.Het kan zo zijn dat ik, in de ondoorgrondelijkheid van de nieuwe visie, pril en donker als een schemerochtend, mijn vuisten balde en om me heen maaide. Ook liep ik op mijn tenen in kleine, aarzelende pasjes om iets heen. Een pijn misschien, dacht ik, of een angst. Of iets dat ik miste en waarnaar ik op zoek was, een geheim. Het nieuwe besef vroeg weinig van me, eigenlijk niets. Nog minder dan niets, een stilzijn. Het vroeg van me dat ik achterover leunde en wachtte, waarop wist ik niet, dat wist niemand.Hoe langer ik wachtte, hoe stiller het werd, hoe zachter ik werd.Het wachten was geen wachten meer. Dat waar ik omheen had gelopen met kleine passen, dat was het.Het geheim bleek mezelf te zijn.Als het leven me niets verschuldigd is, ben ik mezelf niets verschuldigd. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hoe-zachter-ik-werd http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hoe-zachter-ik-werd Tue, 11 Jul 2017 00:00:00 +0200 verhalen Van buiten, van binnen Net over de grens ligt een kleine stad. Het is een typisch Duits stadje; twee ijswinkels, twee bakkerijen met lunchrooms, een Tschibo en wat gr uuml;ndliche Duitse damesmodezaken. Het stelt, kortom, niet zoveel voor. Toch kom ik er graag, zo af en toe. Vanuit de andere kant van de grens kan alles er ineens zo anders uitzien. Alsof je met het overschrijden van de landsgrens niet alleen uit je eigen land maar ook heel even uit je eigen leven stapt.Aan de noordkant van de stad ligt, hoog op een berg, de ru iuml;ne van een kasteel. Vanuit de overblijfselen kijk je uit over de iets lager gelegen kerk, en in de verte de akkers met graan. Ik stond tussen de twee muren van de oude motte en dacht na over de afgelopen zes weken. Ik schreef met een noodzakelijkheid die ik nog niet van mezelf kende. De woorden waren misschien niet allemaal mooi of goed, maar ze waren dringend en essentieel.Soms twijfelde ik tijdens het schrijven waar ik zelf ophield en mijn verhaal begon, soms was het verhaal bijna fysieker dan ikzelf, de fictie waarachtiger dan het echte leven.Ik keek de diepte in, naar de kronkelende weg en de huizen die de stad vormden, de bomen en de bloeiende rozen. En naar de horizon, waar Nederland begon.Ik wist dat het er moest zijn, maar ik kon het niet zien. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/van-buiten-van-binnen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/van-buiten-van-binnen Sat, 01 Jul 2017 00:00:00 +0200 verhalen De kunst der taal In april was ik in Friesland. Een lange autorit had het me gekost, de regen en het grijs leken even eindeloos als de vergezichten. Toen ik na een slapeloze nacht in mijn hotel op de plaats van bestemming kwam, een begraafplaats, sloeg de twijfel toe. Waarom was ik hier? Waarom deed ik dit? Het katholieke kerkhof was een vierkant perceel, omheind door een haag. In het midden en om de graven heen liep een breed geasfalteerd pad, er was niemand. Bij het graf waarvoor ik kwam, bleef ik een poosje staan. Het begon te regenen, harde druppels, de wind sneed. Mijn jas was geschoeid op Limburgse temperaturen, te dun, ik had het koud. Ik las de namen op het graf, en het gedicht dat in het marmer was gebeiteld. Ik kende de gestorvenen niet, er was geen enkele aanwijsbare band tussen ons. Het graf was al zeventig jaar oud. En toch huilde ik. Het graf komt voor in mijn nieuwe roman (gepland in het najaar van 2018, wederom bij Uitgeverij Ambo|Anthos). In principe had ik er niet voor naar Friesland hoeven gaan, er staan genoeg foto s op internet waarmee ik het tot in detail had kunnen beschrijven. Maar dat was niet genoeg. Ik wilde het voelen. Voelen bij het schrijven van een roman is als een tweeslachtig organisme. Het zijn niet mijn emoties die ik schrijf, maar ze komen uit mij voort en dus zijn het wel mijn emoties die ik schrijf. Dat is moeilijk uit te leggen, ik doe een poging. De emoties in mijn werk zijn de emoties van mijn personages. Soms zijn ze in het verleden werkelijk door mij ondergaan, soms alleen in de voorstelling. Te allen tijd geldt: de emotie vindt plaats v oacute; oacute;r het schrijven.In het schrijfproces geldt dat ik meeleef met mijn personages, maar ik ben degene die de ratio bewaakt, de woorden zorgvuldig en bij het volle verstand kiest. Ik cirkel boven hen en laat de taal zijn werk doen. Schrijven is geen verwerken, geen uitstorting van gevoel, schrijven is v oacute; oacute;r alles de kunst der taal. Voor mij althans. (Als ik zou mogen kiezen, koos ik Nijhoff boven Kloos.) Ik huilde aan het graf. Niet voor mij, maar omdat ik het me voor kon stellen. Het gevoel was er een van ontheemdheid, zoals een Limburger in Friesland zich ontheemd kan voelen. Daarom was ik hier, daarom deed ik dit. Een emotie kan zijn als een parel.Ik nam de parel mee op de lange weg terug naar huis, door de regen, het grijs, het eindeloze vlakke land, en bekeek hem; zijn glans, zijn diepte.En eenmaal thuis, in de witte rust van mijn werkkamer, schreef ik. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kunst-der-taal http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-kunst-der-taal Fri, 02 Jun 2017 00:00:00 +0200 verhalen Schrijft boeken, bouwt kassen Afgelopen weekend bouwde ik een kas.Of nee, nu moet ik niet jokken: mijn echtgenoot bouwde een kas en ik keek glazig (sic) toe terwijl ik nu en dan een schroefje aangaf. Hoewel, soms stond ik ook op een ladder en plaatste ik een glasplaat in een aluminium raampje, ik moet mijn taak ook weer niet te veel bagatelliseren. Eigenlijk komt het er op neer dat het zonder mij niet was gelukt, met die hele kas.Sinds de schapen het veld (sic2) hadden geruimd, was onze weide leeg. Eerst kregen de kinderen een trampoline, toen bouwden we een vuurplaats, maar de boel wilde maar niet vol raken. Dan maar een kas dus. Ben je er blij mee? vroeg ik mijn tuinder, toen het ding zondagavond zo goed als klaar was.Hij was er heel blij mee. Hij voorzag een toekomst vol florerende tomatenplanten, zijn droom. Wat vind jij er eigenlijk van? vroeg hij toen aan mij.Ik probeerde de opkomende spierpijn uit mijn rug te strekken en keek eens naar het glas dat in een licht stramien tot een bouwwerk was gevormd. Eigenlijk is het bijna kunst, zo n kas. De hoogste vorm van transparantie, dat wat je vrijwel niet ziet, maar met een groot en duidelijk waarneembaar resultaat.De zon scheen, de hoge wilgen waaiden bijna stil, de lucht grijsblauw. De kippen scharrelden in het hoge gras om ons heen en tokten zachtjes. Ik vind het mooi, zei ik. Ik ook, zei mijn echtgenoot. En ik zag aan zijn ogen dat hij aan jonge sla dacht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijft-boeken-bouwt-kassen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijft-boeken-bouwt-kassen Tue, 09 May 2017 00:00:00 +0200 verhalen Konditorei De klapdeuren van de Duitse konditorei piepten traag en lang, de oude man schuifelde naar binnen. Zijn zware jas zat veel te ruim, op een manier waarop het hoort, zo dragen oude mannen hun kostbare wollen jassen nu eenmaal. Zijn schouders waren gebogen, zijn gang sloffend. Hij ging zitten aan het tafeltje tegenover het onze en bestelde met een trillende vinger iets te drinken.Ik zag zijn ogen afdwalen, ze waren felblauw, haast onnatuurlijk. Het lichaam flets en vervaagd in de jaren naar de ouderdom, maar de ogen nog scherp, het leek niet te kloppen. Hij keek naar mijn kleine neefje, mijn zus gaf hem net een stukje brood, zijn schelle stemmetje klonk door de zaak . De blik van de oude man werd zacht, weemoedig, het kijken ging over in staren. Ik vroeg me af waar hij aan dacht, zijn jeugd misschien, als driejarig jongetje had hij aan de hand van zijn moeder gelopen, hier in dit kleine grensstadje met het gele raadhuis, hij herinnerde zich hoe zijn krullen op waren gewaaid in de wind, de kinderkopjes onder zijn sandalen. Of misschien dacht hij aan zijn kleinkinderen, die nu alweer groot waren, maar vroeger had hij ze meegenomen naar de oever van het riviertje aan de rand van de stad, dan speelden ze op de rotsblokken en liet hij ze de watermolen zien.De serveerster bracht hem zijn lunch, zijn blik ontwaakte en verlegde zich naar zijn bord. Zorgzaam legde de kelnerin een hand op zijn schouder, wenste hem smakelijk eten. Ik trok mijn jas aan. Terwijl ik naar buiten liep, groette ik hem. Geen woord, alleen zwijgen. In de vitrines van de ouderwetse bakkerijwinkel lag het Duitse gebak in fel licht te wachten, botercr egrave;me, fruitgelei, nougatine, opgetast in hoge taarten. Een weemoed naar iets dat ik niet kende viel over me heen, of misschien kende ik het wel, maar wist ik nog niet wat het was. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/konditorei http://www.octaviewolters.nl/verhalen/konditorei Mon, 06 Mar 2017 00:00:00 +0100 verhalen Ave Regina Caelorum Ik volg het klooster uit mijn geboortedorp op twitter. Dat kan tegenwoordig ja, en ik vind het fascinerend. Een prachtig klooster is het, verscholen in het groen en al opgericht in 1443. Vroeger, toen ik nog een kind was, vond ik de nonnen al interessant. Het idee van een leven gewijd aan de besloten warmte van eacute; eacute;n passie, op deze magische plek, net achter de kerk, uitkijkend over de moerassige achterlanden van het kleine dorp. Ik zag de kanunnikessen wel eens in de kerk, zo mooi vond ik dat. Een zweem van mystiek hing over de fr ecirc;le vrouwen van wie de gezichten grotendeels onzichtbaar waren door hun kappen. Dan zongen ze tijdens de mis, heel hoog en heel zuiver. Als twaalfjarige had ik al een zwak voor Gregoriaanse gezangen. (En nog steeds, ik mag graag het Regina C aelig;li voor mijn kinderen zingen. Die snappen dat overigens niet, de kleine heidenen.)Later toen ik ouder was liep ik eens langs de hoge heg die voor het klooster staat, het was voorjaar, de heg had nog geen bladeren. Door de wirwar aan takken zag ik een non lopen door de tuin, de felle lentezon scheen op het habijt. Het leek alsof ik iets zag dat ik niet had mogen zien.Afgelopen week kwam deze tweet voorbij: Vanaf deze week zingen we weer de antifoon Ave Regina C aelig;lorum na de completen.Zoiets roept een hoop vragen bij me op. Niet alleen wat een antifoon is (een vers dat gezongen wordt als inleiding op en ter afsluiting van een psalm tijdens de mis en het getijdengebed, ik heb het even opgezocht) maar vooral: wie schreef de tweet?Nog niet zo lang geleden kwam ik voor het eerst binnen in het kloostergebouw. Het bovenaardse dat ik er in mijn jeugd aan had toebedacht, viel misschien een beetje tegen. Het zag er teleurstellend gewoon uit, gewone stoelen, gewone tafels, koude keramieken tegels op de vloer. Misschien zit een van de kanunnikessen wel voorovergebogen achter een grote computer, met eacute; eacute;n vinger de teksten te typen. Niets occults, gewoon werelds. Het kan zomaar.Dan heb ik nog wat bijstelwerk te doen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-antifoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-antifoon Sun, 05 Feb 2017 00:00:00 +0100 verhalen Goethe en de tendens van het gemak Ze is twaalf, mijn oudste dochter, en dus moet er een middelbare school gekozen worden. Lange tijd leefden we in de veronderstelling dat de school om de hoek prima was, maar er kwam iets tussendoor. Een eigen mening. En dus begeven we ons in de chaos van de open dagen.Zo bezochten we afgelopen weekend twee scholen. Op de eerste school waren er proeflessen die hoge ogen scoorden, de tweede school was kleiner en in een prachtig gebouw. De eerste school heeft waarschijnlijk een loting, de tweede is slechter bereikbaar. In hoeverre laat je een keuze over aan een twaalfjarige die nog iedere dag over haar eigen schoenen struikelt omdat ze haar veters vergeet te strikken? Het werd, kortom, tijd dat ik me ermee bemoeide. Ik bladerde in wat schriften en ondervroeg leraren. Een roodaangelopen leraar Duits beantwoordde mijn vragen. Het leek de goede kant op te gaan, tot ik over de klassiekers begon. Of ze Goethe behandelden, bijvoorbeeld. Nou nee, mevrouw, Goethe is wel erg moeilijk. Ik trok een snobistisch gezicht en zette een mentale streep door de school.Wat is dat toch voor een tendens, dat wanneer iets moeilijk is, het maar afgeschaft wordt? Is de basis van het leren niet dat je het moeilijke leert te overwinnen? Dat je ontdekt dat als je doorzet, er dan een wereld vol kennis eacute;n schoonheid schuilgaat achter de barri egrave;re van het harde werk? Kweken we zo geen luie, apathische mensen die opgeven zodra ze iets moeten doen dat buiten hun comfortzone ligt?Natuurlijk is Goethe moeilijk. Maar ook prachtig en verrijkend. Een schitterende wereld die altijd verborgen blijft als je stopt op het moment dat je denkt dat je het niet kan. Of erger: als er v oacute; oacute;r je gedacht wordt dat je het niet kan.Als je alles wat moeilijk is weghaalt, wordt de wereld plat, en de mens erbij. Hoe dan ook. De keuze is nog niet gemaakt, er zijn nog een paar open dagen te gaan. Ik hoop op een mooie verrassing aan het einde van de netelige zoektocht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goethe-en-de-tendens-van-het-gemak http://www.octaviewolters.nl/verhalen/goethe-en-de-tendens-van-het-gemak Mon, 30 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Sjors, de imaginaire parkiet Ik dagdroom de laatste tijd vaak dat ik een vogeltje heb. Een parkietje, op mijn werkkamer. Hij mag lekker de hele dag los rondvliegen en als ik zit te typen komt hij op het toetsenbord zitten, zijn kopje schuin alsof hij wil zeggen: wat maak je toch een drukte, baasje. Af en toe zit hij op mijn schouder en bijt hij in mijn oorlel met zijn kleine, kromme snaveltje.Laatst sprak ik met iemand over de eeuwige strijd tussen het beeldende en het schrijven. Soms lijkt het wel alsof ik ooit eens doorkliefd ben door een vlijmscherp mes, en er toen twee kanten zijn onstaan: de visuele kant en de verbale kant. Het zijn twee aparte organen geworden die zich onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld, en waartussen maar moeizaam -of eigenlijk geen- connectie plaatsvindt. Als ik schrijf wil ik beelden maken en als ik teken of schilder, schrijf ik ondertussen mentaal. Soms zou ik willen dat ik het tegelijkertijd kon doen, in eacute; eacute;n en dezelfde handeling. Ik weet trouwens al hoe ik hem ga noemen, de parkiet: Sjors. Zo heette het parkietje dat ik vroeger had ook, dat lijkt me lekker vertrouwd. Sjors komt er nooit echt hoor, dat gefladder, ik moet er niet aan denken. Soms is het leuker om over iets na te denken dan om het daadwerkelijk te hebben. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/sjors-de-imaginaire-parkiet http://www.octaviewolters.nl/verhalen/sjors-de-imaginaire-parkiet Thu, 26 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen De witte herberg in het bos Je moet weten dat hij er ligt, de kleine witte herberg in het bos.Vlak bij de Duitse grens, het is een beetje een uithoek, aan de rand van het land. Als je het naastgelegen zandpad inloopt, kom je bij de grafheuvels, bij de restanten van een grote Romeinse weg en bij Grietjens Gericht. Hier stond in vroeger tijden de galg. De galg stond op een van de grafheuvels als extra straf voor de misdadiger die werd verhangen, het moest er spoken, al die heidense zielen moesten er nog altijd ronddolen. Geen fijn vooruitzicht voor het hiernamaals.In 1651 werd de dienstmeid Grietje onthoofd en haar lichaam werd vastgezet op een paal bij de galg. Ze was door een knecht verkracht en had op de pijnbank bekend dat ze haar pasgeboren kind door verstikking om het leven had gebracht.Ja, zo ging dat in die dagen.Gelukkig zijn de tijden veranderd en leven we nu in een heel beschaafde wereld. Zo mogen de mensen uit de omtrek graag op luie zondagen verpozen bij de kleine witte herberg. En ach, het is niet chic of trendy daar. Het is meer een woonkamertje. Op de vloer liggen ruwe houten planken, vanaf de muren kijkt opgezet wild je aan. Er zijn lange tafels waar iedereen gewoon aanschuift. Als je de herberg binnenloopt heb je altijd het gevoel dat er een hele familie zit, dat iedereen elkaar kent en dat jij de nieuweling bent. Maar zodra je zit, hoor je erbij. Vanaf dat moment is het moeilijk om weer weg te gaan.Ik denk altijd dat het het verleden is, dat zo trekt. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-witter-herberg-in-het-bos http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-witter-herberg-in-het-bos Wed, 11 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Hier ist voor de autist Als ik slaap, is het taalgebied in mijn hoofd altijd erg actief.Zo was er een nacht waarin ik droomde dat er een nieuwe spellingswet was aangenomen. De belangrijkste wijziging was de nieuwe spelling van het woord Hartstikke; dat werd nu Harske. De commissie had daartoe besloten vanwege de verregaande fonologische inburgering van het woord Harske. Badend in het zweet werd ik wakker.Afgelopen week had ik een mooie droom. Er was een nieuw soort winkel geopend, een supermarkt, deze was speciaal voor autistische mensen. Boven de deur stond een groot bord met de naam van de zaak: HIER IST VOOR DE AUTIST. Ik herinner me dat ik in mijn slaap besloot dat ik de bedenker van de leus een compliment moest geven, ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen.Verder was ik erg verheugd over het concept van de nieuwe winkel. In HIER IST VOOR DE AUTIST veranderde nooit iets. Altijd hetzelfde vriendelijke winkelmeisje bij de broodafdeling en het assortiment bleef voor altijd ongewijzigd. Leek me heerlijk rustgevend.Het is wachten tot iemand het idee oppikt, wat mij betreft. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hier-ist-voor-de-autist http://www.octaviewolters.nl/verhalen/hier-ist-voor-de-autist Mon, 09 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Houd de dief Via twitter kreeg ik een berichtje. Ik sta hier in de boekwinkel om Voorland te kopen maar het is kwijt. Ze denken dat het gestolen is. Nou zeg. Wie steelt er nou een boek? Wie steelt er nou mijn boek?Ik kreeg een visioen van een slinkse gauwdief die met een grote stapel Voorlands de winkel uitrende. (Op de hoek van de straat stond een veldwachter met een grote gummiknuppel, hij vatte de crimineel in de kraag en sprak hem vermanend toe, alles kwam goed. Mijn visioenen zijn doorgaans erg optimistisch.)Het voorval riep nogal wat vragen bij me op.Is het een slecht teken dat je boek gestolen wordt of juist een heel goed? Heeft de dief speciaal mijn boek uitgekozen om te stelen of maakte het hem niet uit? Stel dat hij speciaal mijn boek stal, was er dan misschien iets heel treurigs aan de hand? Hij wilde zo graag Voorland lezen, maar hij was al maanden zonder werk, geld om te deugdzaam eten had hij zelfs niet. Alle dagen droge macaroni. De hunkering naar literatuur werd te sterk. In de winkel liet hij zijn vinger over de glanzende omslag glijden. Ten einde raad stopte hij het snel onder zijn jas. Hij kon niet anders!Tja.Zo iemand moet je niet straffen, vind ik. Integendeel. Honger naar literatuur moet juist beloond worden. Maar goed.Misschien was de dief wel gewoon een kleptomaan.Nog nooit van Voorland gehoord, bij thuiskomst ging het meteen in de oud papierbak.Dat kan natuurlijk ook. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/houd-de-dief http://www.octaviewolters.nl/verhalen/houd-de-dief Sat, 07 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Ontdekkingsreis De schrijver liet zijn ogen over mijn nauwsluitende jurk glijden, zijn lippen krulden op. Uiteindelijk bleef zijn blik haken op mijn enkels, hoge hakken, zwart su egrave;de.Ik nam een slok van mijn bier. Hij fronste grijnzend. Ik had net verteld dat ik weer in Limburg woon, de regio waar ik ook opgegroeid ben.Ik gun je van harte dat je er ooit weer weg gaat, de wereld is zoveel groter dan Limburg.Hij had gelijk, natuurlijk. De wereld is zoveel meer dan het kleine stukje waarop ik me beweeg. Hoe mooi zou het zijn om de aardbol te ontdekken, verre landen, bergketens, rivieren en steden. Alles bekijken, alles zien.Maar het doet er niet toe, niet voor mij. Het gaat niet om de geografie, de provincie of het land. Het gaat nooit om de plek. Ik kan verhuizen naar Amerika, Australi euml;, er gaan wonen, er werken. Maar uiteindelijk, als de mist is opgetrokken, ben ik het gewoon zelf die ontdekt moet worden. De schrijver haalde zijn hand door zijn haar, hij lachte. Zijn tanden stonden een beetje scheef zag ik.Ik vertelde over mijn grootste reizen; de wandelingen die ik maak in het land van mijn geboortegrond. Waar ik de geur ruik van het verleden, van mijn familie, waar ik bij iedere voetstap die ik zet meer nadenk over mijn herkomst. Het leert me meer dan welke expeditie ook.Misschien ga ik ooit nog weg, zei ik. Misschien.(De foto is van Jacques Peeters en te zien in Odapark.) http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ontdekkingsreis http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ontdekkingsreis Mon, 02 Jan 2017 00:00:00 +0100 verhalen Jaaroverzicht Op 19 januari tekende ik bij uitgeverij Ambo|Anthos het contract voor Voorland, en daarmee was de toon voor het jaar gezet: 2016 zou in het teken staan van mijn boek. De eerste maanden nog stil. Ik schreef in de witte rust van mijn werkkamer, volledig alleen en ik duldde geen enkele invloed op mijn schrijfproces. Op creatief vlak zette ik mezelf op water en brood. Ik bezocht voor mijn doen weinig musea, lezen deed ik niet en alle inspiratie kanaliseerde ik in de richting van de roman. Ik wilde dat er geen kruisbestuiving kon plaatsvinden, ik wilde dat mijn boek uit mij kwam, en alleen uit mij.Vanaf maart was de grove tekst van mijn manuscript afgerond en begon de echte samenwerking met de uitgeverij. Ik werk niet graag samen, mijn r uuml;cksichtslose veeleisendheid en hyperfocus ontmoeten zelden hun gelijken. Ik ben gewend om tegen muren van onbegrip en ge iuml;ntimideerdheid aan te lopen en ga het liefst alles in een co ouml;peratief verband uit de weg. Maar het viel wonderwel mee. Aan het einde van de zomer lag er een drukproef die zo goed als schoon was en iedereen leefde nog. Op papier zag het eruit zoals ik het wilde, maar mentaal was ik nog niet klaar. Mijn hoofd bleef focussen op eventuele losse eindjes. Dwarsverbanden die misschien nog verbetering behoefden bleven zich aan me opdringen, alles in de ongrijpbaarheid van de fantasie. Op 28 oktober, op het moment dat ik het eerste offici euml;le exemplaar overhandigd kreeg, verdwenen alle twijfels als sneeuw voor de zon. Dit was het en dit zou het altijd zijn. Alle aarzelingen maakten plaats voor een stevig verankerde zelfverzekerdheid: ik had exact geschreven wat ik wilde schrijven. Deze stelligheid legt tot de dag van vandaag een beschermend laagje om mijn ziel.Een roerige periode volgde. Presentaties, een literaire show voor live publiek, een radio-optreden. Persoonlijke vragen, oordelen, begrip en onbegrip. Maar ook ontelbare lovende woorden en intieme verhalen, daar vertel ik later meer over.Ik sluit 2016 af met een solide begin van een nieuwe roman, het vervolg op Voorland. Het fundament is gelegd en hoewel de gekozen weg zich alweer opsplitst in duizend kleine paadjes, zie ik aan het einde de horizon en weet ik dat het goed komt.Ik kijk terug op een fantastisch schrijfjaar, niet altijd gemakkelijk, maar wat goed is, is niet altijd eenvoudig.Graag wens ik jullie, al mijn lezers hier op www.octaviewolters.nl, op facebook en op twitter, een prachtig 2017. Dat al jullie dromen, gelijk de mijne, mogen uitkomen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht http://www.octaviewolters.nl/verhalen/jaaroverzicht Fri, 30 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Joelfeest Onze verre, verre voorouders waren de Germanen. Ze bewoonden grofweg het gebied dat we nu Nederland, Duitsland en Scandinavi euml; noemen. Op 21 december vierden de Germanen de winterzonnewende, het joelfeest. Drie dagen lang stond de zon schijnbaar stil, op haar diepste punt, en op 24 december begonnen de dagen weer met lengen. Dat was het feest van het licht en van de vruchtbaarheid, diep in de aarde roerde zich weer iets, de natuur begon weer tot leven te komen. De joeltijd duurde van 24 december tot 6 januari, twaalf heilige nachten waarin de aarde in flarden nevel gehuld was, en de mens in een diep contact stond met gene zijde. Dat openbaarde zich vaak in wonderlijke, kleuriijke dromen aan wie de mensen voorspellende krachten toekenden.Ik vind het een magische gedachte dat er in mijn aderen bloed stroomt dat afgeleid is van het bloed van de Germanen. Dat mijn DNA te herleiden moet zijn tot het DNA van mensen die tweeduizend jaar geleden leefden. Er is niets veranderd in de tijd, diep vanbinnen ben ik gelijk aan mijn voorouders. Het Germaanse volksgeloof is overschreven door christelijke rituelen. Het feest van licht en vruchtbaarheid werd een pasgeboren kindje in een kribbe, het einde van de heilige nachten werd de komst van drie koningen. Geloof en aanbidden, zucht naar tradities, keuzes en prioriteiten, de manier van leven, mijn dromen, dat wat ik voel: angsten, verdriet en geluk, het is onwrikbaar in het wezen van de mens verankerd.Alles is altijd hetzelfde, de mens is gelijk en zal altijd gelijk blijven.Het stelt me gerust tot in het diepst van mezelf. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/joelfeest http://www.octaviewolters.nl/verhalen/joelfeest Tue, 27 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Het hermetische woord, het onzichtbare beeld Geen kerst voor mij zonder degelijk Russisch staatsballet, je bent nu eenmaal elite of je bent het niet. En dus zat ik gisteravond zoals elk jaar in de schouwburg en keek naar de dansers uit Charkov, De Notenkraker. Ik vind klassiek ballet zo mooi; de kostuums, de lichamen, oorspronkelijk en bijna voelbaar. Voeten in soepele leren schoentjes, spieren, de op en neer gaande borstkast van de solist. Maar ook het decor, de dromerige schilderingen op het doek in kleuren die mijn brein niet goed kan thuisbrengen. De choreografie, alles is verfijnd, geslepen, tot in het detail doordacht en vervolmaakt. Dit is het, bedacht ik ineens, de zaallichten gedimd, het doek ging weer open na de pauze. Het dof kloppende geluid van spitzen op de b uuml;hne, het wit van de tutu, wijduitstaand als een sneeuwvlok. Dit is het verhaal in beeld gebracht.Toen ik stopte met illustreren was een van de redenen dat ik het gevoel had dat ik meer wilde vertellen dan ik in een tekening kwijt kon. Ik wilde een schilderij of een tekening maken die door zou lopen in de tijd, ik zocht naar de uitwerking, ik schreef een boek. Soms mis ik mijn beeldende werk plotseling enorm, als een steek schiet het door me heen. Dan lijkt het alsof ik uit elkaar barst, dat er zoveel in me zit dat zijn uitweg niet vindt. Dan lijkt het geschreven woord zo hermetisch, versleuteld als een onkraakbare code. Ik weet ineens niet hoe ik het grote plaatje dat ik in me heb moet overdragen, het beeld blijft onzichtbaar, verzonken in mij. Ik voel me tekortschieten en onmachtig. Dit is het en het maakt niet uit.Het doek ging neer en ik klapte in mijn handen tot ze tintelden. Na afloop liep ik aan de achterzijde de schouwburg uit, een grote touringkar met Russisch kenteken stond bij de artiesteningang. Ik hoop te ze te zien, de dansers, zonder maillots en make-up maar in een spijkerbroek en sweater. Misschien zou het me helpen, op de een of andere manier.Het regende licht, plasjes water onder de lantaarnpalen. Maar de touringkar bleef leeg. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-hermetische-woord http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-hermetische-woord Thu, 22 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Trui Ze had al een poosje geen tanden meer, de laatste was deze zomer uitgevallen. Een oud schaapje was het, onze Trui, de vacht om haar neus was grijs geworden, maar ze bleef wonderwel goed op gewicht en ze bokte deze week nog vrolijk door de wei. De laatste dag wilde ze niet eten. Waar ze normaal ongeduldig om me heen drentelde als ik kwam voeren, bleef ze nu buiten de stal staan, en ze keek me een beetje vreemd aan, haar barnstenen ogen stonden wat glazig. Misschien was ze al onderweg.Tien jaar geleden kwam ze bij ons, ik weet nog hoe ik haar de wei in droeg. Tien jaar kwam ik iedere dag bij haar, snuffelde ze voorzichtig aan mijn handen als ik op het bankje in de wei zat, kwam ze bij me als ik het gras harkte. Tien jaar lang vierden we in mei het schaapscheerfeest met de klassen van onze kinderen, dan zat ze braaf tussen mijn benen als ik haar knipte, het plukje kroeshaar boven op haar kop liet ik altijd staan.Gisteren lag ze ineens dood, middenin de wei. Ik zag het vanaf het poortje en wist het meteen. Dit was het dan.Ik legde huilend een doek over haar heen, rook haar vacht, de wol, bruin, zwart, in alle schakeringen gekleurd door weer en wind.Het mooiste schaap dat ik ooit zag. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/trui http://www.octaviewolters.nl/verhalen/trui Fri, 16 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Een slapend geitje Lang geleden, de mensen die me al heel lang volgen weten het misschien nog wel, had ik een geitje. De moeder was gestorven bij de geboorte en ik nam het beestje, net een paar uur oud, mee naar huis. In de auto, in een kartonnen doosje met wat stro, het schemerde al. Sjefke noemde ik hem, en eenmaal thuis kon Sjefke niet stoppen met rillen. De avond viel. Ik besloot tot iets wat tegen al mijn huisregels indruist: Sjefke mocht mee naar de slaapkamer, het doosje naast mijn bed. Die nacht sliep ik met mijn hand op het warme lijf, en ik droomde dat ik een babyhertje had, met wankele pootjes en grote, glanzende ogen.De volgende dag was het beest opgeklaard en wandelde hij vrolijk met me mee, het hele huis door. Nog weer een paar dagen later sprong hij met bonkende hoefjes op de keukentafel, tussen het ontbijtservies. Toen hij gespeend was en geen flessenmelk meer kreeg, verbande ik hem naar de schapenwei. Daar brulde hij de hele dag tot hij zijn surrogaatmoeder weer zag (mij) en doopte ik hem om tot Sjefke De Kleine Krijsgeit. Uiteindelijk is Sjefke verhuisd naar een boerderij waar meer geiten waren, maar ik denk nog vaak aan hem. De klossende pootjes die te groot voor zijn lijf leken, het harde kopje, de stompe snuit die hij licht snuivend in zijn flank duwde als hij zich oprolde om te gaan slapen. De vorm van een slapend geitje, er is weinig aandoenlijker. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-slapend-geitje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-slapend-geitje Tue, 13 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Zomaar een kerstmarktje Ik heb het eens geklokt; het is precies zeven minuten fietsen vanuit mijn huis naar het centrum van de stad waarin ik woon. De stad met al zijn winkels, de grote kathedraal, de pleinen en de prachtige kerstversieringen, de verwarmde terrasjes aan het water. Het is natuurlijk niks, zeven minuten, maar de mens is lui, en de mens zoekt zijn stam graag dichtbij. En dus is het kleine kerkpleintje aan het eind van mijn laan mijn eacute;chte centrum. Vanuit de voortuin zie ik de oude parochiekerk liggen, de boekwinkel van mijn vriendin ligt op de hoek, iets verderop de dorpsdokter in het oude raadhuis, de slager, de bakker en de kleine supermarkt. Ieder jaar is er begin december een kerstmarkt, en ach, dat heeft niet zoveel om het lijf, een paar kraampjes. Vrienden en bekenden verkopen hun spulletjes; zelfgehaakte mutsen, gevilte poppen, folkloristisch beschilderde kerstboompjes. De gl uuml;hwein is vies, maar de kinderen roosteren marshmallows op het kampvuur en doen spelletjes, er wordt kerstbrood uitgedeeld aan iedereen die wil. De peuterjuf van onze school zingt kerstliedjes met haar gitaar en ik klets bij met mensen uit de buurt die ik al een tijdje niet gezien heb. We smeden vast plannen voor de carnavalsoptocht en bespreken het luchtige, en het diepe.Voor de buitenstaander lijkt het misschien zomaar een klein marktje, onder de grijze decemberlucht. Maar niets is minder waar. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/zomaar-een-kerstmarktje http://www.octaviewolters.nl/verhalen/zomaar-een-kerstmarktje Mon, 12 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Schrijfvrij Ik had mezelf schrijfvrij gegeven, aan het begin van de week. Ik zat er te diep in, vastgezogen, in het diepst van de gevoeligheid. Dus ja. Er was nog zoveel meer in het leven, toch? Ik kon toch niet alle dagen gaan zitten ploegen in dat taaie manuscript. Ik vond dat ik weer moest gaan schilderen, dat lag al een poosje stil, of tekenen, en me misschien eens met mijn kinderen bemoeien, die had ik tenslotte ook nog.Gisteren las ik een review over Voorland waarin werd gesproken over mijn schrijfstijl als Natuurpo euml;zie in proza. Natuurpo euml;zie, ik voelde me gestreeld, maar toch ook verwonderd. Ik heb moeite met het concept po euml;zie, als ik andermans gedichten lees bekruipt me vaak het dwingende gevoel dat ik iets moet begrijpen. Ik kan het nooit zomaar mooi vinden; de woorden, het metrum, ik zoek altijd naar de ratio erachter.Misschien, zo bedacht ik, is het hetzelfde als bij muziek. Ik roep altijd heel hard dat ik niet van muziek houd, maar dat is stiekem helemaal niet waar. Ik kan niet zo goed naar muziek luisteren, maar dat komt omdat ik er altijd ontzettend door geraakt word. Ik stel me voor dat er bij andere mensen een soort filtertje zit tussen het oor en de hersenen, maar bij mij ontbreekt die filter, en schieten de tonen als een kanon mijn brein in. Ik weet me vaak geen raad met de klankexplosie, en daarom roep ik maar uit zelfbescherming dat ik er niet van houd. Misschien is dat ook de reden waarom ik altijd zo naarstig zoek naar de betekenis van een gedicht, alleen maar de schoonheid van de zinnen tot me nemen, zou me uit elkaar doen barsten.Het diepst van de gevoeligheid.Kortom. Het is dag vier van mijn schrijfvrije periode. Ik wil helemaal niet schilderen of tekenen, de kinderen keken me glazig aan toen ik me al te zeer om hem bekommerde. Ik wil niets liever dan weer beginnen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijfvrij http://www.octaviewolters.nl/verhalen/schrijfvrij Thu, 08 Dec 2016 00:00:00 +0100 verhalen Het mistige gebied tussen schrijver en hoofdpersoon Ik moet altijd nadenken. De hele tijd en het stopt maar niet, soms is het zo erg dat ik bang ben dat er iets begint te schroeien in mijn hoofd, een klein brandplekje waar rook uit omhoog kringelt en dan: een gat.Het denken is alleen oplosbaar door te schrijven. Ik vorm de gedachten om tot ze passen binnen mijn verhaal, ik wrik ze in het gelid van woorden en zinnen, en als ik daarmee klaar ben dan begint alles weer opnieuw. Een lezer vroeg me of mijn hoofd hetzelfde werkt als dat van Wolf, de hoofdpersoon uit Voorland. Ik wist niet wat ik moest antwoorden. Ik ben natuurlijk niet de hoofdpersoon. Maar de gedetailleerde omschrijvingen van alles wat hij ziet en hoort zijn wel uit mij gekomen. Ik heb Wolf heel intrinsiek geschreven, en aangezien ik alleen maar mezelf ken van binnenuit, is het zeer aannemelijk dat mijn eigen belevingswereld verweven is met die van hem. Soms weet je als schrijver niet precies waar je zelf eindigt en waar je karakter begint, een mistig gebied. Ik wantrouw schrijvers die heel hard roepen dat niets aan hun boek autobiografisch is, ik geloof niet dat dat kan.Soms twijfel ik, dan denk ik dat ik alleen schrijf om het smeulende denkplekje in mijn hoofd iedere dag opnieuw te blussen.Uit angst voor het gat in mijn hoofd.Maar dat is niet zo. Ik schrijf omdat ik wil laten voelen, wil laten zien, op zoek naar hen die herkennen.Ik leg mezelf bloot omdat ik zoek naar de universaliteit, de kern, dat wat ons bindt.Als ik zo ben, zullen meer mensen zo zijn. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-mistige-gebied-tussen-schrijver-en-hoofdpersoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-mistige-gebied-tussen-schrijver-en-hoofdpersoon Wed, 23 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen Verlichtende triestheid Soms drukt het van binnenuit, als een ballon die zichzelf opblaast. Ik weet niet precies waar; bij mijn keel, of toch meer in mijn hoofd, of in mijn longen. Het duwt alles aan de kant en ik krijg steeds minder ruimte voor, ja, voor wat eigenlijk? Voor mezelf misschien.Vorige week vroeg een interviewer of ik een triest persoon ben, omdat ik zo n triest boek heb geschreven. Ik wist zo snel het antwoord niet, een zaal vol mensen die me verwachtingsvol aankeken. Ik weet niet hoe het is om een ander persoon te zijn, ik weet niet hoe triest andere mensen zijn. Ja. Misschien ben ik wel triester dan andere mensen, antwoordde ik. Maar later bedacht ik dat dat natuurlijk niet zo is. Ik ben niet triester, donkerder of zwarter dan anderen, ik ben er misschien alleen minder bang voor, voor de duisternis in mij. De zwartheid is een ballon die soms alles aan de kant drukt, die me opvult van binnenuit, bezit van me neemt. Het laat me me wanhopig voelen en me naar adem happen. Tot dat ene moment. Dan zeg ik stop en dan verschrompelt het donker. De duisternis is dan kracht geworden. Ga je ooit een grappig boek schrijven? vroeg de interviewer nog.Nee. In de triestheid schuilt het vuur, roodgloeiend en warm. Triestheid verlicht meer dan het lichtste geluk. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlichtende-triestheid http://www.octaviewolters.nl/verhalen/verlichtende-triestheid Tue, 22 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen Het gevaar van het retrospectief Toen ik nog illustrator was, tekende ik met heel veel plezier. Maar achteraf kan ik zeggen dat ik nooit de ultieme bevrediging voelde, het leek alsof ik altijd zocht naar iets diepers, naar het verhaal achter het plaatje. Ik wilde meer vertellen dan ik in een beeld kon uitdrukken. Dat wist ik toen niet, dat weet ik nu. Het bestaan van een retrospectief is een beetje gevaarlijk, als een fata morgana in een droge woestijn. Het geeft de schijn van een keuze, alsof er een parallelle werkelijkheid is, een levenslijn die evenwijdig met de jouwe loopt en waarnaar je eenvoudig kunt overstappen.Maar. Je leeft het leven dat je leidt en het is wat het is.Soms denk ik wel eens: misschien zou ik gelukkiger zijn, of in ieder geval anders, in een ander leven. Dan stel ik me de parallelle werkelijkheid voor die ik in mijn hoofd gebouwd heb op de fundamenten van mijn eigen historie. Waarin ik een andere ik ben en waarin ik andere dingen doe. Maar er is geen parallel leven, er is geen andere ik en er zijn geen andere dingen om te doen. Er is alleen dit, en het nu. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-gevaar-van-het-retrospectief http://www.octaviewolters.nl/verhalen/het-gevaar-van-het-retrospectief Mon, 14 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen De vriendengroep Eens in de zoveel tijd zie ik het op Facebook voorbij komen, het bericht over een vriendengroep die een huis heeft gebouwd om samen oud te worden. Er staat een foto bij van een groot huis op een eenzame heuvel, buiten schemert het en binnen zijn de lampen aan, een warme, gele gloed straalt door de ramen. Het krijgt veel likes, blijkbaar vinden de mensen het een mooi idee.Ik heb er eens over nagedacht; over dat huis, de vriendengroep en de verhouding tussen het beeld en de werkelijkheid. De foto verbeeldt het idyllische idee: samen met je beste vrienden in eacute; eacute;n huis, ver weg van alles. Je kookt samen, eet samen, leeft samen, kortom; je hoeft nooit eenzaam te zijn. Maar hoe zou de werkelijkheid kunnen zijn? Laten we eens beginnen met de schemerige heuvel. Die ligt twintig kilometer van het dichtstbijzijnde dorp, er is geen WIFI en s nachts lig je wakker van het geschreeuw van uilen. Dan de vrienden. Na een rooskleurige eerste maand weten drie vrienden zich iedere week weer arglistig aan hun corveetaken te onttrekken, eentje -niemand weet wie- druppelt telkens langs de WC en de veganistische helft van het gezelschap drijft de niet-veganistische helft tot wanhoop. Met hun taug eacute;. En dan heb je nog Piet, en Piet kan niet met zijn handen van de vrouwen uit het huis afblijven. Dat was grappig toen jullie nog niet samenwoonden, maar zo op elkaars rimpelige lip wordt het g ecirc;nant. Wat utopisch begon, eindigt in een onderhuidse vete en stille kift.Het gele licht dat uit de ramen gloeit is helemaal niet warm, maar staat bol van de onuitgesproken ergernis. Zes mensen hebben zichzelf inmiddels op de wachtlijst geplaatst voor het verzorgingstehuis in het dorp, nog liever eenzaam en in een natte luier sterven in het knekelhuis dan nog langer met Piet door eacute; eacute;n deur moeten.Maar goed.Ik kan het mis hebben natuurlijk.Misschien is het gewoon eacute;cht heel gezellig. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-vriendengroep http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-vriendengroep Sun, 13 Nov 2016 00:00:00 +0100 verhalen Gele orgaantjes Het jongetje dat voor me fietste had opgeschoren haren en was mallorcabruin. Hij droeg, ondanks de grijze ochtend, een shirtje zonder mouwen. Op het shirtje stond een tafereel afgebeeld; ontelbare minions (mimions, zegt mijn jongste altijd, met licht afgrijzen, ze is als de dood voor mimions) die op een helderwit strand lagen, daarachter de zee, van een ongeloofwaardig azuurblauw.Er zat een diepte in de afbeelding, en het zal vast ook de synthetische glans in het shirt zijn geweest, waardoor ik heel even dacht dat het strand diep in de jongen doorliep, en de minions in hem zaten, als een soort gele orgaantjes, een wonderlijke trompe l oeil. Toen mijn ogen zich weer scherp hadden gesteld en het bij nader inzien toch een gewoon tweedimensionaal kledingstuk bleek te zijn, voelde ik me een beetje gek. Zoals ik me ook wel eens gek kan voelen als ik een grappig verhaal sta te vertellen maar dat er dan niemand lacht. Of als ik een gesprek met de hond voer en dat er dan iemand achter me blijkt te staan die alles gehoord heeft.Zo n treurig alleen-op-de-wereld-gek. Ik wil in zo n gevallen altijd roepen dat ik niet raar ben. Dat dat shirt echt vertekende, dat mijn verhaal w eacute;l grappig was en dat ik echt niet de enige ben die met de hond praat. Maar dat is alleen maar een wild overschreeuwen van een diepe, schaamtevolle angst. De angst dat ik wel gek ben. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/gele-orgaantjes http://www.octaviewolters.nl/verhalen/gele-orgaantjes Fri, 09 Sep 2016 00:00:00 +0200 verhalen Maandagochtend in de stad Ik hou van steden in de ochtend, liefst maandagochtenden. Soms fiets ik heel vroeg door mijn eigen stad, op weg naar iets, een afspraak, iemand, langs het plein, waar ze de terrassen nog opbouwen, etalageruiten worden gewassen, het is nog stil. Er zijn nog geen winkelende mensen, nog geen toeristen. Een stoepje wordt geschrobd, in een portiekje rookt een gapende jongen een sigaret. De mensen die er lopen haasten zich, ze moeten naar hun werk. Een tas onder de arm, snel tikkende hakken op de kinderkopjes. Het geeft me het gevoel dat ik erbij hoor, dat ik er onderdeel van ben.Vorige week was ik op een vroege maandagmorgen in Amsterdam. De mensenstroom was nog niet op gang gekomen, hier en daar liep een enkele Italiaan met rolkoffertje en glimmende jas, maar de straten waren vrij. In mijn tas zat mijn manuscript, ik had een overleg, en heel even leek het alsof Amsterdam ook een beetje van mij was. Ik hoorde bij de mannen van de gemeente die de straat schoonmaakten, bij de trambestuurder, bij de restauranteigenaar die het zonnescherm alvast naar beneden liet.Op vroege ochtenden is de stad voor hen die er moeten zijn, die een doel hebben. Voordat ze ten ondergaan in de massa van de rondkijkers en de schuifelaars, de vrijblijvenden. Die straks weer vertrekken, hun buiken vol, hun tassen vol, die de stad hebben geconsumeerd en verteerd, maar die niets hebben achtergelaten. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/maandagochtend-in-de-stad http://www.octaviewolters.nl/verhalen/maandagochtend-in-de-stad Tue, 21 Jun 2016 00:00:00 +0200 verhalen De geheime herinneringen Ik fiets de oprit op, slalom tussen de vrouwenmantel door die over het paadje groeit, zet mijn fiets op de standaard voor ons raam. Ik haal mijn huissleutel uit mijn tas, steek hem in het slot en loop naar binnen. Mijn schoenzolen klinken zacht op de oude tegelvloer. Ik denk na over de handelingen van de ochtend, het opstaan, aankleden, ik maakte een beker warme melk voor de jongste, dat wil ze nog iedere dag. Ik hielp haar met aankleden, het truitje over haar hoofd, kamde haar haren. Toen op de fiets naar school, de wind was fris, mijn rokje wapperde. Ik liep over het schoolplein, heb ik eigenlijk wel naar de oude boom gekeken? Stond de deur van de hoofdingang open of moest ik hem openmaken? Heb ik wel of geen gedag gezegd tegen de vader die s ochtends altijd een beetje humeurig is? Heb ik gezien of de moerbeiboom al bessen draagt? Er liep iemand met een bijenkast, maar wie was het? Mijn ogen moeten het waargenomen hebben, maar ik heb het niet gezien. Of ik ben het meteen vergeten. Op deze ochtend weet ik wat ik vergeten ben, denk ik, maar misschien zijn er ontelbare dingen waarvan ik niet eens meer weet dat ik ze ooit wist. En dat wat ik ooit wist, en nu niet meer, zit dat wel nog ergens in mijn hoofd? Een geheime plek waar allerlei herinneringen zitten die er misschien nooit meer uitkomen. Misschien ook wel de vroegste jeugdherinneringen, stel je voor. Misschien dat de geheime herinneringen onder een autonoom stukje hersenbestuur staan. De hele dag spelen ze de vergeten beelden en gedachtes als een film af, alleen ik zie ze niet. Misschien komt er af en toe iets heel licht aan de oppervlakte, een besluit dat ik neem wordt stiekem ingegeven door een flard, onbewust, uit het autonome hersenstukje.Stel je voor. Dat we het open zouden kunnen breken. Dat we met een cameraatje in ons brein konden, precies naar die plek. Een schat zou zich openbaren.Of misschien niet, geen schat. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-geheime-herinneringen http://www.octaviewolters.nl/verhalen/de-geheime-herinneringen Thu, 09 Jun 2016 00:00:00 +0200 verhalen Twijfel Hij keek me wat verward aan. Ik wist niet of het een jongen of een meisje was, maar ik noem hem maar hij. Ik zou hem ook het kunnen noemen, maar dat klinkt alsof het een wezen was, geen mens. Hij had zijn hoofd kaalgeschoren, alleen bij zijn slaap stond nog een streng haar, hij droeg het in een lange vlecht. Help je mee? had iemand hem gevraagd, een klein klusje, potgrond over bloempotjes verdelen.Zijn grote, grijze ogen laaiden op, vragend, twijfelend. Ik keek terug. Een jaar of twaalf was hij. Of misschien iets ouder. Ik weet het niet, antwoordde hij. Ik zag dat hij naar de vaardige handen keek die door de zwarte aarde gingen, de grond stevig in de potjes drukten. Het leek zijn twijfel alleen maar aan te wakkeren. Ik moet er nog even over nadenken. Heel even vroeg ik me af waarom iemand zo moest aarzelen over potgrond, het leek me een eenvoudige keuze. Toen dacht ik aan mezelf, en aan mijn eigen keuzes. Aan dat alles waarvan ik tot nu toe in mijn leven dacht dat het simpel was, maar het nu helemaal niet zo blijkt te zijn. Misschien was de vraag wel een stuk moeilijker dan ik dacht. Waren alle vragen een stuk moeilijk dan ik dacht.Terwijl hij wegliep, keek ik hem na, hij krulde net zijn vlecht achter zijn oor. Ik benijdde hem heel even. Dat hij zich zijn twijfel toestond. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/twijfel http://www.octaviewolters.nl/verhalen/twijfel Mon, 11 Apr 2016 00:00:00 +0200 verhalen Ik weet het niet Gaat het hier ook gebeuren? Ze vraagt het alsof de vraag niet van haar is, maar al een poos bestond. Alsof hij in de lucht hing, ze hoefde hem alleen maar te vangen en aan mij te stellen.Ik aarzel. In Nederland kan zoiets ook gebeuren ja, aanslagen zoals in Brussel, antwoord ik. Maar de kans dat het in onze wijk gebeurt is denk ik heel klein. Ze tekent met haar vinger in een plasje geknoeide ranja. Donkere strepen op het houten tafelblad. Is dit wat oorlog is? Mijn gedachten schieten naar afgelopen zomer. Haar grote, bange ogen in het geblindeerde donker van het Anne Frank-huis. Het was druk, te druk, en benauwd. De woorden, het dagboek, het was ineens werkelijkheid geworden. Ik wil hier uit, had ze gezegd, en toen waren we nog maar net binnen, en terug konden we niet meer, in het Anne Frank-huis is alles eenrichtingsverkeer. Ik weet het niet, zeg ik. Samen kijken we naar buiten. Een koolmeesje zit op de rand van een bloempotje dat vol is gelopen met water, hij dompelt zijn snavel onder en drinkt. Ik vind het geruststellend, een vredig tafereel, maar tegelijkertijd ook niet. Zelfs in tijden van de gruwelijkste oorlogen dronken koolmeesjes gewoon hun water. Langzaam besef ik dat ik het echt niet weet. Dat ik niks weet. Niemand weet het. Niemand, nergens. Al die jaren dat ik dacht dat ik het wel wist waren een illusie. De toekomst is een vat vol grillige onvoorspelbaarheid, en ik zie het nu pas.Ik open mijn mond. Ben maar niet bang, wil ik zeggen.Maar ik zwijg. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ik-weet-het-niet http://www.octaviewolters.nl/verhalen/ik-weet-het-niet Wed, 23 Mar 2016 00:00:00 +0100 verhalen Mag ik even in uw tas kijken? Mag ik even in uw tas kijken? De jongen achter de kassa vroeg het aan de mevrouw voor me. Ze pakte haar lege boodschappentas en vouwde hem wijd open, een beetje gehaast, alsof er geen keuze was. Ze wilde zo snel mogelijk alle eventuele verdenkingen wegnemen. De jongen keek tevreden, alsof hij de baas was. Heer en meester achter de kassa. Ik kende hem wel, hij werkt al jaren bij deze supermarkt. Hij is een beetje dik en hij loopt altijd gewichtig rond. Soms bij de vleesafdeling, soms ter hoogte van de pakken vanillevla. Een poos geleden kwam ik hem tegen in de stad, in de drukke winkelstraat. Toen zag hij er anders uit, heel gewoon. Hij hield de hand vast van zijn vriend, een beetje onwennig, dat vond ik mooi. Prille liefde, ontroerend.De mevrouw voor me stopte haar boodschappen in de tas, rekende af. Ik bedacht me wat ik zou doen als hij mij zou vragen om mijn tas open te maken. Ik wilde dat niet, ik had immers ook mijn privacy, maar ja, wat maakte het eigenlijk uit? Ik had niks te verbergen. En hij was ook maar een gewone jongen die zijn werk deed.Hij vroeg het niet.Ik was toch opgelucht. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mag-ik-even-in-uw-tas-kijken http://www.octaviewolters.nl/verhalen/mag-ik-even-in-uw-tas-kijken Wed, 02 Mar 2016 00:00:00 +0100 verhalen Rijglaarsjes Het was koud, altijd. Opgevroren sneeuwresten op de stoep, ik wreef erover met de punt van mijn lompe winterschoenen. Over mijn carnavalskostuum droeg ik een moeizame, grijze jas, een oude. Ik was verkouden, er liep snot uit mijn neus, ik wilde wel een zakdoek pakken maar dan zou ik ook mijn schmink wegvegen. Ik haalde mijn neus op, de geur van vette cr ecirc;me, en in de verte van verschaald bier. Blikkerige muziek die iets in mijn borstkas deed trillen, een tractor met de prinsenwagen erachter. Hoog op het achterste deel de prins en zijn adjudanten, de raad van elf en de dansgarde op het lage stuk, achter een hekje. De dansmarietjes hadden een roze gezicht en gestifte lippen, korte rokjes, hun lange, rechte benen in onzichtbare panty s. Aan hun voeten rijglaarsjes, hoog, rank en smetteloos wit. Sommige van hen dansten en gooiden snoep en confetti, de wagen deinde. De meesten keken in de verte, hun ogen in een landerige, pruilende blik. Tot op heden kan ik niet naar meisjes in rijglaarsjes kijken zonder de vlinderige, jeukerige jaloezie van toen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/rijglaarsjes http://www.octaviewolters.nl/verhalen/rijglaarsjes Tue, 02 Feb 2016 00:00:00 +0100 verhalen Broek De dag begon fleurig. Met verse broodjes bij het ontbijt en een knisperfris gemoed. Ik liet de hond uit en zag het toen ik de hoek om liep. Er lag een broek op de stoep. Een zwarte, een herenpantalon. De hond liep er met een grote boog omheen, ik stelde me voor dat ze rook dat de broek niet pluis was. De geur van onraad als een aura eromheen, misschien wel van iets misdadigs. Je wist maar nooit. Ik liep er langs en keek uit mijn ooghoeken naar de zwarte hoop. Het liefst wilde ik uitgebreid neerhurken, welke maat, welk merk, er zat misschien wel een naamlabel in. Hem optillen aan de broekband en hem dan met de armen voor me uitgestrekt bekijken. Maar ik deed het niet. De dunne stof fladderde stil in de wind, de natte stoeptegels, het begon te motregenen. Later, thuis, vond ik het stom dat ik de broek niet even had opgeruimd. Ik deed mijn best een reden te verzinnen die me tot een vriendelijk mens maakte (misschien had ik haast, misschien liep er verderop een man rond in zijn slip op zoek naar zijn pantalon, misschien kon ik andermans broek niet zomaar in de prullenbak gaan gooien) maar alle redenen bleken bij nadere overpeinzing leugenachtige smoezen. Ik was geen vriendelijk mens, eerder raar, ego iuml;stisch misschien zelfs. De broek kroop langzaam en zwart in mijn frisse gemoed en sprak de rest van de dag kwade woorden. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/broek http://www.octaviewolters.nl/verhalen/broek Thu, 01 Jan 1970 01:00:00 +0100 verhalen Vrij Ik groeide op in de jaren tachtig en negentig. De jaren waarin het ideaal van de Westerse vrijheid voor vrouwen misschien wel zijn hoogtepunt vierde. Onafhankelijkheid was het grootste woord, gelijkheid het hoogste goed, de vrouw als vrijgevochten mens die haar mannetje stond, in een minirok en naveltrui. In de utopie deed niemand haar wat, ze danste op straat in het holst van de nacht en de man keek begerig maar met de handen op de rug toe.Ik groeide op in de jaren tachtig en negentig. Ik ging uit in de stad, naar kroegen, in korte jurkjes, mijn benen lang en bloot. Maar om er te komen werd ik gebracht door mijn ouders. De weg van het dorp naar de stad ging door eindeloze weilanden en was lang en eenzaam, langs bosjes vol heimelijk gespuis. In het holst van de nacht werd niet gedanst op straat, maar wachtte de zilverblauwe familieauto. Die mijn blote benen opsloot in veiligheid, ver weg van de mannen die weliswaar begerig toekeken, maar hun handen nooit op hun rug hadden.Ik groeide op in de jaren tachtig en negentig. Waar vrouwen in hun hoofd alles konden, ze onafhankelijk waren en gelijk. Waarin ze heel even dachten dat ze vrij waren. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vrij http://www.octaviewolters.nl/verhalen/vrij Fri, 08 Jan 2016 00:00:00 +0100 verhalen Handtekening En opeens waren we getrouwd.Nee, helemaal niet opeens, natuurlijk niet. Daar ging voorbereiding aan vooraf. Een jurk kopen (gewoon op internet), bloemen voor in mijn haar, elkaar diep in de ogen kijken en vragen: weet je het zeker? Natuurlijk wisten we het zeker. Zoals we het al vijftien jaar zeker weten. We zijn niet zo moeilijk, als het goed is, is het goed. We reden naar de stad, lederen bekleding in de oude mercedes, twee meisjes in een wolkje van tule op de achterbank. Familie en vrienden voor het stadhuis, een traan op de gladde stof van mijn jurk. De zon scheen, de lucht blauw. De schaduw van de hoge kathedraal over de markt. De tonen van een dierbaar liedje door de oude trouwzaal. Ik had het zelf uitgezocht en was toch heel even verbaasd het hier te horen.De woorden van de ambtenaar gleden langs me heen. Pas toen we onze handtekening zetten besefte ik het. Waar de drang om te trouwen vandaan kwam.Als een van van onze verre nazaten over honderd of veel meer jaren zijn voorouders zoekt, zal hij deze handtekening vinden. We hebben onszelf achtergelaten in de lange, lange tijd. Voor de liefde en voor het leven. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/handtekening http://www.octaviewolters.nl/verhalen/handtekening Mon, 28 Dec 2015 00:00:00 +0100 verhalen Een kanarie Lang geleden kwam ik wel eens bij een oud vrouwtje, ze woonde in het voorste deel van een eeuwenoude boerderij, twee vierkante ramen die uitkeken over eindeloze weilanden. Haar woonkamer stond volgepropt met zware, eikenhouten meubels, er was bijna geen plek meer om te lopen. Het was er warm en een beetje stoffig. Weggezakt in de diepe bank keek ik dan de keuken in. Een kooitje schommelde zachtjes aan het plafond, erin zat een gele kanarie. Kleine kraaloogjes, iele pootjes, een kort, bot snaveltje. Ik vroeg mij wel eens af of de kanarie niet graag de wijde wereld in zou willen. Het deurtje van zijn kooi zou openen, het keukenraam uit en dan weg. Met zijn vleugeltjes fladderend over het weidse landschap, de wind voelen, voor het eerst in zijn leven, kijken naar de wolken en echte boomtakken onder zijn poten voelen, in plaats van een plastic stokje uit de dierenspeciaalzaak.Maar steeds als ik naar het kleine gele kopje keek, kon ik echt nergens maar een greintje zieligheid ontdekken. Er leek me geen enkel besef van een andere wereld dan die waarin hij nu zat. Hij hipte vrolijk op zijn stokje, at wat en zong een deuntje. De gevangenschap vanzelfsprekend. De tralies gelukzalig onzichtbaar voor hen die zich niks afvragen. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-kanarie http://www.octaviewolters.nl/verhalen/een-kanarie Mon, 14 Dec 2015 00:00:00 +0100 verhalen Wie sjoon In de zwembadkantine zit iedere week dezelfde groep senioren. Aan de grote ovale tafel in de donkerste hoek strijken ze neer na hun zwemuurtje, sportieve fleecetruien aan, natte grijze haren. Ze drinken koffie en thee, en als er iemand jarig is een borrel. Er zijn altijd veel jarigen, dan wordt er galmend en vol overgave gezongen.Vandaag was er niemand jarig, maar er was wel een feestelijke gelegenheid. Uit volle borst zetten ze het oude Limburgse lied Wie sjoon in. Ik luisterde mee, vanaf mijn vaste plek aan het raam, met zicht op het pierebad. Het lied weerkaatste tegen de grove bakstenen muren van de sfeerloze kantine, de barman stopte even met glazen spoelen. Uit de hoeveelheid oude stemmen hoorde ik hoe eacute; eacute;n stem zich losmaakte, een breekbare man, zijn hoofd spits en gerimpeld. Luid steeg zijn stem boven alles uit, een bassende bariton, met een lichte kraak. Wie sjoon, wie sjoon, wie sjoon, dae man krieg ein medalie, dae l ouml;p noch langs zien sjoon. Tussen alle Limburgse zachte G s klonk zijn G hard, zijn uitspraak van de woorden verraadde dat hij niet van hier was. Wie sjoon wie sjoon wie sjoon, det waas toch gaer gedaon, det hat g r gaar neet hoove doon. Zijn stem klonk nog na terwijl de hele groep het glas al hief. Langzaam, een beetje plechtig, tilde hij zijn glas in de lucht. In zijn felle blauwe ogen zag ik trots. Wie sjoon, wie sjoon. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wie-sjoon http://www.octaviewolters.nl/verhalen/wie-sjoon Thu, 03 Dec 2015 00:00:00 +0100 verhalen Over het spoor Ik fiets van school naar huis met mijn dochter van vijf, bijna zes is ze. Voor de spoorwegovergang moeten we stoppen, de spoorbomen gaan voor onze neus dicht. Samen kijken we naar de trein die voorbij rijdt. Te snel om goed naar binnen te kunnen kijken, de ramen flakkeren langs, geel licht, schimmen van mensen. Dat is toch de trein naar Nijmegen? Ik knik. Daar zat jij vroeger heel vaak in, toen je studeerde. Dat klopt, dat heb ik ooit eens verteld. Op kamers in Nijmegen en dan in het weekend terug naar Limburg, met een tas vol was.Ze denkt even na. Dus vroeger, heel veel jaren geleden, kwam je altijd hier langs dit spoor, waar je nu iedere dag overheen fietst naar school. Waar je vlak bij woont. Maar dat wist je toen nog niet. De spoorbomen gaan weer open en we stappen weer op onze fietsen.Ik denk na over al die keren dat ik vroeger uit het treinraam moet hebben gekeken als ik deze spoorweg passeerde, dan zag ik mijn toekomstige huis bijna liggen om de hoek, het plantsoen waar ik iedere dag met de hond wandel, de school. Ik kan het me niet herinneren. Geen enkele gedachte van toen aan dit stukje spoor, dit stukje wereld, schiet me te binnen. Ik weet niet of dat gek is, of juist heel normaal. http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-het-spoor http://www.octaviewolters.nl/verhalen/over-het-spoor Fri, 20 Nov 2015 00:00:00 +0100 verhalen