De kleine jongen en de wind (06-07-2026)

Het Turkse jeugdliteraire tijdschrift KUSLUK me vroeg om een verhaal te schrijven. Een heerlijke opdracht! Als mensen vragen of ik me meer een schrijver of een kunstenaar voel weet ik nooit wat ik moet antwoorden. Ik begon mijn carrière in het literaire veld als romanschrijver, en hoewel mijn prentenboeken niet veel  tekst líj́ken te bevatten, zit er voor de goede verstaander júist heel veel tekst in. Ik noem mezelf altijd hybride: schrijver/kunstenaar, alles in 1 pakketje.

Ik zou wel eens willen dat er meer aandacht kwam voor ons soort mensen. De beeldende schrijvers, de schrijvende kunstenaars, want ze zijn er, veel zelfs, maar je moet wel even zoeken. Soms heb ik wel eens het gevoel dat we over het hoofd gezien worden, want niet makkelijk in een hokje te stoppen.

Ik heb wel eens overwogen om een prijs in het leven te roepen: een literaire kunstprijs voor de hybriden, de boekenmakers die het hele proces zelf doen, van tekst tot beeld. (Ik heb het hier zelfs een keer over gehad met de CPNB maar ze zagen het niet zitten, helaas.)

Nou ja. Voor KUSLUK schreef ik een filosofisch verhaal over een kleine jongen, hij woont alleen in de bergen met zijn vader en hij wil niets liever dan de wind zien. Hij vangt haar in een potje en is teleurgesteld dat ze onzichtbaar blijft. Uiteindelijk leert hij te luisteren en dan weet hij, de wind is altijd en overal bij hem.
De illustraties zijn van Tugce Kanaat.