/Verhalen/
/Webshop/
/Dossier Voorland/
/Vlogs/
/Faq/
/Contact/
/Account/
/Winkelmandje/

WEBSHOP GESLOTEN (01-08-2022)

IN VERBAND MET ZOMERVAKANTIE EN VERHUIZING IS DE WEBSHOP VOORLOPIG GESLOTEN.


Finse dagen (29-07-2022)

Eind 2019 schreef mijn Finse vriendin Anne me. Ze wilde graag weer eens naar Nederland komen. Mijn eerste reis naar Finland ondernam ik in 1995, sindsdien wisselden we elkaar af. Haar laatste bezoek was op dat moment tien jaar geleden, haar zoontje was toen net drie maanden oud. Ik kon me het bezoek van 2009 slecht herinneren, ik was zwanger van mijn jongste en ik spuugde nog net niet in de tulpenperkjes van de Keukenhof die we samen bezochten. In de lente van 2015 was ik in Finland geweest, samen met mijn gezin. Onze kinderen, nog allemaal kleine hummels, speelden samen aan het meer bij hun vakantiehuis. Kinderspel reikt over taalgrenzen, het Fins is een volstrekt onbegrijpelijke taal voor ons West-Germanen maar kleuters trekken zich daar niets van aan. Ze kletsten genoeglijk en leken elkaar soms beter te begrijpen dan wij, de volwassenen, die ons moesten behelpen met het Engels als altijd wat onbevredigende tussenoplossing.
Er kwam een pandemie tussen maar afgelopen week was het dan eindelijk zover. Na zeven jaar sloten we elkaar weer in de armen. We bezochten Amsterdam, De nachtwacht, het Vondelpark, een rondvaart door de grachten, en namen ze mee naar het zuiden. Ik boekte een rondleiding door een molen, loodste ze door onze stad, bezochten mijn ouders en zus en de toeristische trekpleisters. We bakten samen pizza's in onze pizza-oven, aten tompoezen bij de HEMA, friet met frikandellen en vlaai. De dagen regen zich aaneen in hoogtepunten maar waar ik het meest van genoot was het stille geluk. De momenten tussen alle uitjes, als we eenvoudig de hond samen uitlieten in ons natuurgebied aan de grens of picknickten aan ons riviertje, een pan haastig in elkaar gedraaide pastasalade tussen ons in. 
De kinderen spraken inmiddels Engels met elkaar maar waren nog niet helemaal hun taalgrensontstijgende vermogen verloren en trokken met elkaar op alsof ze elkaar hun leven lang al kenden. Vooral onze twee jongste dochters leken over die onzichtbare connectie te beschikken die we zo goed van onszelf kenden.
De laatste dag brachten we door in het zwembad, Anne en ik keken toe hoe ze stoeiden in het blauwe water, de hoge bomen van de bosrand waaiden licht heen en weer in de julihitte.
'This is what I like most,' zei ik. 
Het idee van twee meisjes die op zestienjarige leeftijd begonnen te schrijven en iets vonden in elkaar. Onze band groeide uit tot een band tussen twee families, een vriendschap die, net als de taal van de kinderen, zich niets aantrekt van grenzen en afstand. Tegen de tijd dat het afscheid naderde vond ik mijn jongste dochter weggekropen in een hoekje van de bank, de tranen stroomden over haar wangen. Het afscheid van haar vriendinnetje voelde zwaar.
'Het is niet het einde,' zei ik, en ik aaide over haar blonde haren.
Ze knikte en dacht even na.
'Misschien kan ik haar een brief schrijven,' zei ze.
'Misschien is dat een goed idee,' antwoordde ik.


Het lied van de spreeuw genomineerd voor de Jan Wolkers prijs 2022 (18-07-2022)

Het lied van de spreeuw is genomineerd voor de Jan Wolkers prijs 2022. Wat een eer. Ik deed tijdens mijn studie Nederlands een onderzoek naar de beeldende kunst in het werk van Wolkers, een van mijn lievelingsschrijvers. Hoe hij kunst in zijn werk betrekt, de rol van de kunstwerken en de betekenis ervan. Ik vind het echt fantastisch dat ik genomineerd ben voor een prijs die zijn naam draagt.


Amerika (12-07-2022)

W en ik zijn aan het opruimen. Onze oude, vergeelde caravan hebben we verkocht, bootje Sjra is overgegaan op de overbuurjongen, we scheppen de schuur leeg, reorganiseren de keuken en ik heb mijn boeken uitgezocht. De boekenverzameling was wat uit de hand gelopen, dacht ik weer dat ik klaar was, vond ik nóg een stapel ergens op een vlierinkje, in een nisje of een spleet. Ons scheve, kromme jarendertig huisje piept en kraakt onder de troep en W en ik vragen ons regelmatig af hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat we in zoveel chaos kunnen leven.
Vorige week kreeg ik een berichtje van een Amerikaanse uitgever, of de rechten van Het lied van de spreeuw beschikbaar waren voor publicatie in de US. Ik sprong een gat in de lucht, het hele Amerika is natuurlijk een mallotige natie maar als ze daar mijn werk willen uitbrengen zeg ik geen nee. Het schijnt dat er daar in de komende jaren een hoop extra kindertjes bijkomen dus die kunnen dan allemaal mooi Het lied van de spreeuw gaan lezen.
'Maar Octavie, je boek gáát al naar Amerika,' zei de afdeling foreign rights van mijn uitgever, toen ik informeerde naar de mogelijkheden.
'Aha,' zei ik.
Wist ik niet.
'En trouwens ook naar India, Australië en Nieuw Zeeland.'
'Ja nee, oké,' zei ik.
En ik beeldgoogelde even mijn uitgever in New York. Midden op Broadway staat een spiegelende wolkenkrabber, de entree is een hal als een kathedraal, de muren overdadig bepleisterd met glanzende marmerblokken. Het licht, de ruimte!
Ik keek naar de bananendozen vol boeken aan mijn voeten, de vettige keuken achter me en bedacht wat voor een heerlijkheid het moest zijn om naar New York te vliegen. Even koffie drinken op kantoor daar. Hoe schoon zou het daar zijn. Hoe netjes. Hoe geordend.


Keuken (06-07-2022)

Ik was met verschillende lino’s bezig maar niks werd wat ik ervan hoopte. Dan zit er maar één ding op en dat is alle verwachtingen laten gaan en gewoon maken waar ik zin in heb. Bij Suzanne Wouda las ik het mooie zinnetje: schrijven (in dit geval is het kunst maken in het algemeen) is als een kaars. Die brandt omdat hij wordt aangestoken, niet met als doel de kamer te verlichten. Dat is het precies. Het maken werkt alleen als het vuurtje van binnen brandt, nooit vanuit de gedachte aan een eindresultaat. Dit maken is werken vanuit het diepste verheugen. Het voelt als het kinderlijke opgaan in een spel. Het is wat ik het allerliefste doe.
Ondertussen gaat het leven hier door. De laatste schoolweken, iets groots en spannends dat op ons wacht in het najaar, verheugen op de komst van onze Finse vrienden eind juli. Ik mijd het nieuws met zijn nare berichten en besteed mijn tijd liever aan iets leuks. Zo leer ik Wiesje eindelijk apporteren, ze is ontzettend slim maar ook ontzettend eigenwijs en weigert haar balletjes los te laten als ik erom vraag. Ach, dat zijn de fijne dingen

Het werk staat in de webshop.


Pagina 1 van 45


Schrijver, beeldend kunstenaar. Lino- en houtsnede, illustratie.

VOORLAND (Ambo|Anthos, 2016)
SLOT (Gloude, 2020)
HET LIED VAN DE SPREEUW (Ploegsma, 2021)

Published author and linocut printmaker from The Netherlands.

//Vragen? Je kunt me mailen op octaviewolters@gmail.com//

DE WEBSHOP IS GESLOTEN
MEER INFO VIA octaviewolters.nl/webshop

www.twitter.com/octaview
www.facebook.com/octaviewolters

© Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters.
Algemene voorwaarden     Verzenden en levering