/Verhalen/
/Webshop/
/Dossier Voorland/
/Vlogs/
/Faq/
/Contact/
/Account/
/Winkelmandje/

De velden (11-10-2022)

Er zijn nog enkele originele prenten uit Het lied van de spreeuw te koop in de webshop. Onder andere de openingsprent van de spreeuw die over de velden vliegt. Ingelijst in een mat-zwarte lijst inclusief passe-partout.

Voor iedereen die afgelopen zondag klaar zat voor de uitzending van Vroege vogels: helaas, door technische problemen is mijn reportage in het water gevallen. Aanstaande zondag zal hij wel worden uitgezonden, ik zal nog laten weten hoe laat. 


Leem (09-10-2022)

Of het klussen een beetje opschiet, vraagt iedereen.
Ik vind dat een lastige vraag. Het ligt er maar net aan wat je definitie van opschieten is. Ik zou graag eigenlijk het hele huis het liefst gisteren al klaar hebben dus in die zin vlot het natuurlijk helemaal niet. 
We hadden afgelopen week toch maar besloten dat de leemlaag op de muur van de woonkamer eraf moest. 
'Gewoon bikken,' zei de stukadoor aan de telefoon toen we vroegen hoe dat dan moest.
Dus ja, dat deden we dan maar.
Het ging redelijk, de stukken leem vlogen om onze oren. Maar het gruis en het stof ook. Ergens halverwege het trapgat mengde de mist van het leemstof zich met de nevel die opsteeg uit de slaapkamers waar W de muren met veel herrie glad aan het polijsten was. Als het niet zo smerig was, was het bijna een natuurwonder.
Het leem nestelde zich in de reten van de houten vloer, ver buiten het bereik van het beschermfolie dat we optimistisch hadden uitgespreid. 
Ik stofzuigde het gauw op, anders zouden de planken nog beschadigen.
Hiiii zei de stofzuiger na amper tien minuten.
Waarna hij met een zacht plofje uitdoofde.
De vloer was nog voor het grootste deel bedekt met gruis en de muur zag er vooralsnog uit als een oorlogsgebied.
Verhuizing versus W&O: 1-0.
In de avond haalden we bij de bouwmarkt een bouwstofzuiger en nog een emmer stucpasta. W bracht het nog even naar het nieuwe huis. 
'Waar bleef je nou?' vroeg ik toen hij eindelijk terug was.
'Ik ben gestruikeld.'
Hij hompelde een beetje.
'De stucpasta is omgekiept.'
Ik kreunde zachtjes.
'Op het pad.'
Het schitterende tuinpad met de oude bemoste steentjes dat zo idyllisch de heuvel op kronkelt. Vol stucpasta.
Verhuizing versus W&O: 2-0.
De volgende dag meldde het hulpconvooi zich al vroeg. Met vier man sterk werden de leemmuren beslecht. In nog geen paar uur was alle leem weggestoken en zowel de vloeren als de muren afgewassen. Op de slaapkamers waren de muren glad en de kieren gedicht. De stucpasta bleek zich gewillig weg te laten schrobben van het paadje.
's Avonds op de bank met een biertje proostten we op de vorderingen. We feliciteerden elkaar met zoveel progressie.
Ja, het schoot lekker op, het hele geklus.
Verhuizing versus W&O: 2-10.


In vlucht - Scholeksters - Genummerd (06-10-2022)

DEZE LINOSNEDE IS UITVERKOCHT

Deze reductieprint in drie kleuren staat vanaf vandaag in de webshop. De oplage is heel beperkt, alle exemplaren zijn gesigneerd en genummerd. Ingelijst in een mat-zwarte lijst met passe-partout. Je vind de lino hier: octaviewolters.nl/webshop.


Sesamstraat (04-10-2022)

'Ze probeerde je te versieren,' grijnsde ik.
'Helemaal niet,' mompelde W.
'Haar hand lag in je nek,' hield ik vol.
'Ze was de mevrouw uit Sesamstraat, in Sesamstraat wordt niet versierd,' gromde W.
'HAHA.'
We stonden op de dansvloer in Hotel Arena, onze kelen waren al schor van het schreeuwen om boven de muziek uit te komen. Ik had al duizend praatjes gemaakt, het glas champagne dat we bij binnenkomst hadden gekregen was nog steeds vol, nog geen tijd gehad om het op te drinken.
Het Oosterpark had er donker bij gelegen toen we de poort door waren gelopen. Het water van de vijver leek wel zwart en vlak voor ons stak een grote rat het pad over. Maar het hotel zag er prachtig uit, met overal flonkerende lichtjes, het leek wel kerstmis.
Ik was nog nooit op het kinderboekenbal geweest, allicht, ik had natuurlijk ook nog nooit een kinderboek gemaakt, dus ik vond het nogal wat. Bij binnenkomst waren we door een galerij van enorme doeken gelopen waarop de werken van de penseelwinnaars waren gedrukt. Gauw had ik een foto van mijn eigen werk gemaakt, levensgroot keek mijn spreeuw de ruimte in, W had me zachtjes in mijn arm geknepen.
De dansvloer liep steeds voller, ik knikte even naar W. Na meer dan 22 jaar samen is onze code geperfectioneerd, we hebben aan een blik genoeg. We liepen de zaal uit, in de luwte van de gangen kwamen we weer een beetje tot onszelf. Via de trappen in de hal ontdekten we de tweede verdieping, een omloop die uitkeek over het dansgedeelte. Nu pas vielen me de muurschilderingen op in de hoge koepel die nu vlak boven ons was, prachtig, ik nam me voor eens terug te komen en alles een keer goed te gaan bekijken bij daglicht.
Onder ons dansten de kinderboekenschrijvers, illustratoren, uitgevers in het blauwpaars van de discolampen, overal lagen slingers en gouden confetti.
'Mooi hè,' zei W.
'Heel mooi,' zei ik, en ik stootte mijn schouder even tegen hem aan.
'Maar ze probeerde je echt wel te versieren.'
'Haha.'


Octaaaaavie (03-10-2022)

Octaaaaavie, zo noemen de kinderen me sinds de uitzending van het radioprogramma van Vroege vogels waarin mijn nominatie voor de Jan Wolkersprijs bekend werd gemaakt. Mijn naam wordt traditioneel uitgesproken op z'n Frans maar veel mensen weten dat niet, dan wordt het al gauw Octaaavie. Als zoiets op de nationale radio wordt gezegd gaat het rap natuurlijk. 
'Octaaaaavie, waar heb je het plamuurmes gelaten?' 
De oudste staat onderaan de trap, ik zoek naar het mes, het moet hier ergens liggen.
Ik ben aan het werk in de nieuwe slaapkamer van de jongste, ze wilde graag een gele muur en dus schilderen we een van de zijmuren diep donkergeel. Dat zal straks een plaatje worden, gecombineerd met blauwfluwelen gordijnen en haar turkooizen kledingkast.
Ondertussen is de oudste aan het werk aan haar slaapkamer, een verdieping lager. Dat is wat meer een uitdaging, onder de groezelige verf vinden we resten stickers die er lastig vanaf gaan. Ze peutert er een halve ochtend aan en dan nog besluiten we dat er een laagje stucpasta overheen moet. Ze klaagt een beetje, ze had zich verheugd om komende week al te kunnen schilderen met haar vriendin maar door de droogtijd zit dat er niet in.
Helaas.
Afgelopen vrijdag kregen we de sleutel, ik was de hele dag emotioneel ervan. Bij het eerste rondje door ons huis als eigenaren keek de makelaar me even aan.
'Wat ben je stil,' zeg hij.
'Ik ben gewoon zo blij,' antwoordde ik.
Toen alle officiële toestanden achter de rug waren en we eindelijk alleen waren, wisten W en ik niet hoe we het hadden. We renden naar boven en trokken nu dan eindelijk echt de vloerbedekking los, gooiden alle inbouwkasten open, voelden aan de muren. We plopten een fles champagne open met wat dierbare mensen, proostten met een bodempje, werkten iedereen weer de deur uit en kleedden ons om. De avond brachten we door op het kinderboekenbal in Amsterdam waar ik iedereen met wie ik sprak een foto van het nieuwe huis opdrong.
Uitgever: 'Ik heb je huis al gezien, Octavie.'
Ik: 'Echt? Wanneer dan?'
Uitgever: 'Toen ik laatst bij je was heb je het al aangewezen.'
Ik: 'Oh ja.'
Na een heerlijk feest reden we diep in de nacht weer terug naar huis. We parkeerden de auto op onze nieuwe oprit en stonden even stil om te kijken hoe mooi het ook alweer was. Zelfs in het pikkedonker kon je niet om de schoonheid heen vonden we.
'Octaaaavie, heb je dat plamuurmes nu eindelijk gevonden?'
De oudste heeft haar hand in haar zij gezet en wacht ongeduldig op de overloop. Ik pak het mes en loop naar beneden. De jongste is inmiddels met een grote stucspaan in de weer en strijkt met vaste hand het eerste deel van de slaapkamermuur van haar zus glad. 
Met z'n vieren staan we in de lege, echoënde ruimte die ruikt naar een mengsel van stucpasta, muurvuller en stof. Het voelt ineens zo wezenlijk, een beetje bevreemdend ook. Bij het wegtrekken van het tapijt zijn de holtes in de ondervloer zichtbaar geworden, rond de radiator en aan de onderkanten van de muur waar het pleisterwerk wat beschadigd is. Ik kijk ernaar en zie in de donkere gaten de bakstenen doorschemeren, het grove metselwerk en de steunbalken waarop de muren rusten. De kern van het huis. De constructie die er al meer dan tachtig jaar staat. Alle bewoners voor ons hebben hier in de loop van de jaren muren geschilderd, behangen en geplamuurd, net als wij op dit moment. Maar die constructie rust al sinds 1938 in hetzelfde donker, in dezelfde stilte, terwijl de tijd en de wereld voorbij gleden.


Pagina 4 van 52


Schrijver, beeldend kunstenaar. Lino- en houtsnede, illustratie.

VOORLAND (Ambo|Anthos, 2016)
SLOT (Gloude, 2020)
HET LIED VAN DE SPREEUW (Ploegsma, 2021)

Published author and linocut printmaker from The Netherlands.

CURRENT EXHIBITIONS:
* LITERATUURMUSEUM, DEN HAAG
* TRAVELING EXHIBITION (OBA AMSTERDAM, BIBLIOTHEEK NEUDE UTRECHT ETC)

UPCOMING EXHIBITION:
FEBRUARY 24TH GALLERY UNTITLED, ROTTERDAM

//Vragen? Je kunt me mailen op octaviewolters@gmail.com//

DE WEBSHOP IS GESLOTEN TOT 24 FEBRUARI
MEER INFO VIA octaviewolters.nl/webshop

www.twitter.com/octaview
www.facebook.com/octaviewolters

© Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters.
Algemene voorwaarden     Verzenden en levering