/Verhalen/
/Webshop/
/Dossier Voorland/
/Vlogs/
/Faq/
/Contact/
/Account/
/Winkelmandje/

Finse dagen (29-07-2022)

Eind 2019 schreef mijn Finse vriendin Anne me. Ze wilde graag weer eens naar Nederland komen. Mijn eerste reis naar Finland ondernam ik in 1995, sindsdien wisselden we elkaar af. Haar laatste bezoek was op dat moment tien jaar geleden, haar zoontje was toen net drie maanden oud. Ik kon me het bezoek van 2009 slecht herinneren, ik was zwanger van mijn jongste en ik spuugde nog net niet in de tulpenperkjes van de Keukenhof die we samen bezochten. In de lente van 2015 was ik in Finland geweest, samen met mijn gezin. Onze kinderen, nog allemaal kleine hummels, speelden samen aan het meer bij hun vakantiehuis. Kinderspel reikt over taalgrenzen, het Fins is een volstrekt onbegrijpelijke taal voor ons West-Germanen maar kleuters trekken zich daar niets van aan. Ze kletsten genoeglijk en leken elkaar soms beter te begrijpen dan wij, de volwassenen, die ons moesten behelpen met het Engels als altijd wat onbevredigende tussenoplossing.
Er kwam een pandemie tussen maar afgelopen week was het dan eindelijk zover. Na zeven jaar sloten we elkaar weer in de armen. We bezochten Amsterdam, De nachtwacht, het Vondelpark, een rondvaart door de grachten, en namen ze mee naar het zuiden. Ik boekte een rondleiding door een molen, loodste ze door onze stad, bezochten mijn ouders en zus en de toeristische trekpleisters. We bakten samen pizza's in onze pizza-oven, aten tompoezen bij de HEMA, friet met frikandellen en vlaai. De dagen regen zich aaneen in hoogtepunten maar waar ik het meest van genoot was het stille geluk. De momenten tussen alle uitjes, als we eenvoudig de hond samen uitlieten in ons natuurgebied aan de grens of picknickten aan ons riviertje, een pan haastig in elkaar gedraaide pastasalade tussen ons in. 
De kinderen spraken inmiddels Engels met elkaar maar waren nog niet helemaal hun taalgrensontstijgende vermogen verloren en trokken met elkaar op alsof ze elkaar hun leven lang al kenden. Vooral onze twee jongste dochters leken over die onzichtbare connectie te beschikken die we zo goed van onszelf kenden.
De laatste dag brachten we door in het zwembad, Anne en ik keken toe hoe ze stoeiden in het blauwe water, de hoge bomen van de bosrand waaiden licht heen en weer in de julihitte.
'This is what I like most,' zei ik. 
Het idee van twee meisjes die op zestienjarige leeftijd begonnen te schrijven en iets vonden in elkaar. Onze band groeide uit tot een band tussen twee families, een vriendschap die, net als de taal van de kinderen, zich niets aantrekt van grenzen en afstand. Tegen de tijd dat het afscheid naderde vond ik mijn jongste dochter weggekropen in een hoekje van de bank, de tranen stroomden over haar wangen. Het afscheid van haar vriendinnetje voelde zwaar.
'Het is niet het einde,' zei ik, en ik aaide over haar blonde haren.
Ze knikte en dacht even na.
'Misschien kan ik haar een brief schrijven,' zei ze.
'Misschien is dat een goed idee,' antwoordde ik.


Deze pagina delen:  


Schrijver, beeldend kunstenaar. Lino- en houtsnede, illustratie.

VOORLAND (Ambo|Anthos, 2016)
SLOT (Gloude, 2020)
HET LIED VAN DE SPREEUW (Ploegsma, 2021)

Published author and linocut printmaker from The Netherlands.

//Vragen? Je kunt me mailen op octaviewolters@gmail.com//

DE WEBSHOP IS GESLOTEN
MEER INFO VIA octaviewolters.nl/webshop

www.twitter.com/octaview
www.facebook.com/octaviewolters

© Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters.
Algemene voorwaarden     Verzenden en levering