Gladde vingergras (01-10-2024)

De naam van deze grassoort vond ik dan weer redelijk snel via google, vast omdat het er wat anders uitziet dan alle andere grassoorten. Het lijkt wel wat op een knekelige hand. Ik las ooit een verhaal van handjes die omhoog steken uit de aarde, op een kerkhof. Allemaal handjes met grijpende vingers. Steeds als ik nu dit gras zie moet ik daaraan denken. Stel nu dat ieder grasje een overleden voorouder is die zijn hand uitstrekt vanonder de grond.

Mijn oma was een pronte vrouw. Ik kan er geen ander woord voor verzinnen, pront dekt de lading. IJdel was ze ook. Ik herinner me haar juwelen, zware gouden kettingen, oorbellen, aan haar hand een grote, brede ring met diamanten. Zorgvuldig gelakte nagels, vlijmscherp gevijld. Ze droeg graag witte bloezen met kanten kraagjes, lippenstift, haren gekruld. Ze kreeg wat ze wilde, van haar leerde ik de kunst van het afdingen, een zakenvrouw, trots en onverbiddelijk.

Maar onder die façade ging een hele angstige vrouw schuil, die naarmate de jaren verstreken, en het decorum afbrokkelde, langzaam tevoorschijn kwam. Ze hoorde iedere nacht de vliegtuigen overkomen. Ik liep een keer nietsvermoedend binnen toen ze lag te slapen, voorover gebogen op de eettafel. Ze schrok wakker, leek nog niet helemaal terug van waar ze geweest was. Haar ogen vulden zich met tranen, haar stem sloeg over van de paniek.
'Hoorde je ze?' vroeg ze. 'Hoorde je hoeveel er over vlogen? Hoorde je de granaten?'
Heel even was er een barst in het glas zichtbaar, een zeldzaam inkijkje in de reusachtige, monsterangsten die haar haar leven lang geplaagd moeten hebben. Daarna zette spande ze haar lippen weer aan, rommelde in de keuken op zoek naar koekjes voor me.

Tegen het einde nam de oorlog het definitief over. Had ze haar leven lang gevochten, de bezetter won zeven decennia later alsnog. Langzaam verdween alles wat haar altijd haar aanzien had gegeven. Nagels lakken lukte niet meer, oorbellen indoen ook niet. De ring verdween van haar vinger, de witte bloesjes kon ze niet meer schoonhouden omdat ze knoeide tijdens het eten. Haar haren krulde ze niet meer, het werd pluizig, ik voelde hoe het stug tussen mijn vingers doorgleed toen ik haar hoofd aaide toen ze stierf.