Routine (18-04-2026)

Grappig verhaal. 
Ik had een gekke week. Eerst moest ik naar de kapper. Naar de kapper gaan betekent voor mij zoiets als naar de tandarts gaan. Ik heb er een hekel aan, ik hou niet van gedoe aan mijn hoofd en ik vind het vreemd intiem. Dus ik ga bijna nooit maar nu moest het echt even dus ik beet op de tandjes en nam plaats in de stoel. De kapster (donker, glanzend haar dat over haar schouders golfde als een exotische cascade) toog aan het knippen en kletste honderduit.
‘Wat is je haarroutine?’ vroeg ze op een zeker moment.
Haarroutine? Ik keek naar mijn ontembare woeste bos in de spiegel en vroeg me af wat ik eens zou antwoorden. De waarheid leek me het beste.
‘Die heb ik niet.’
Er volgde een erg ongemakkelijk gesprek waarna ik haastig de zaak uit vluchtte en opgelucht besloot dat ik de komende twee jaar zeker niet weer hoef.
Nog maar net bekomen van het kapperverhaal bedacht ik deze zelfde week dat ik zonnebrandcrème nodig had. Omdat ik nogal gauw jeuk en bulten krijg leek het me verstandig om naar een speciaalzaak te gaan, daar zouden ze me vast goed kunnen adviseren.
De mevrouw van de parfumerie keek me onderzoekend aan toen ik vroeg om hypoallergene zonnebrand.
‘Wat is je make-up-routine?’ vroeg ze.
‘Uche,’ deed ik.
Ik draag nooit make-up. De mascararoller die ik in 2017 kocht, ligt korsterig en ongelukkig in mijn badkamerkastje.
De mevrouw vond het een moeilijk gesprek. 
Ik ook.
Toen ze eindelijk begreep dat ik écht geen make-up gebruik besloot ze een trapje lager in te zetten. 
‘Wat is dan je dag- en nachtcrème-routine?’ vroeg ze.
Ik vond het welletjes, pakte een tube zonnebrandcrème van het schap en rekende af.
Goed.
Ondanks het verschrikkelijke gebrek aan routines in mijn leven stond ik deze week wel in twee tijdschriften met mijn make-up-, nachtcrèmeloze, ongecoiffeerde hoofd.
Het kan verkeren.