Stamboom portretten (30-05-2024)

Ik maakte een paar weken geleden mijn zelfportret in linosnede en dat riep iets in me wakker. Omdat ik op dit moment (maar eigenlijk altijd wel) veel nadenk over waarom ik ben zoals ik ben dwaalden mijn gedachten tijdens het maken van het zelfportret af naar mijn familie. Wie me allemaal is voorgegaan en welke invloed zij, mijn voorouders, op mijn leven hebben gehad. Veel mensen uit mijn (recente) stamboom heb ik nooit gekend, ze stierven jong, voor ik geboren werd. Ik ben al mijn hele leven op zoek naar hun verhalen, de gebeurtenissen die hen vormden en daarmee ook mij. In een familie met veel gaten zijn er veel leegtes te vullen, veel stagnerende lijnen, veel schouderophalen, veel weetikniets. Ik ging op zoek in mijn voorraad oude foto’s en begon lino’s te snijden. Ik tekende hun gezichten, dat is niet niks, het waren vaak foto’s uit de oorlogsjaren, korrelig, vaag, en ik vulde in wat ik niet kon zien. Ik denk niet dat de portretten lijken op wie ze waren maar ik heb ze gemaakt met mezelf. Ik heb de leegtes gestopt als sokken, met mijn interpretatie, met wat ik ruim bezit: mijn verbeelding.