/Verhalen/
/Webshop/
/Dossier Voorland/
/Vlogs/
/Faq/
/Contact/
/Account/
/Winkelmandje/

Ontdekkingsreis (02-01-2017)

De schrijver liet zijn ogen over mijn nauwsluitende jurk glijden, zijn lippen krulden op. Uiteindelijk bleef zijn blik haken op mijn enkels, hoge hakken, zwart suède.
Ik nam een slok van mijn bier. Hij fronste grijnzend. Ik had net verteld dat ik weer in Limburg woon, de regio waar ik ook opgegroeid ben.
Ik gun je van harte dat je er ooit weer weg gaat, de wereld is zoveel groter dan Limburg.
Hij had gelijk, natuurlijk. De wereld is zoveel meer dan het kleine stukje waarop ik me beweeg. Hoe mooi zou het zijn om de aardbol te ontdekken, verre landen, bergketens, rivieren en steden. Alles bekijken, alles zien.
Maar het doet er niet toe, niet voor mij. Het gaat niet om de geografie, de provincie of het land. Het gaat nooit om de plek. Ik kan verhuizen naar Amerika, Australië, er gaan wonen, er werken. Maar uiteindelijk, als de mist is opgetrokken, ben ik het gewoon zelf die ontdekt moet worden. 
De schrijver haalde zijn hand door zijn haar, hij lachte. Zijn tanden stonden een beetje scheef zag ik.
Ik vertelde over mijn grootste reizen; de wandelingen die ik maak in het land van mijn geboortegrond. Waar ik de geur ruik van het verleden, van mijn familie, waar ik bij iedere voetstap die ik zet meer nadenk over mijn herkomst. Het leert me meer dan welke expeditie ook.
Misschien ga ik ooit nog weg, zei ik.
Misschien.

(De foto is van Jacques Peeters en te zien in Odapark.)


Jaaroverzicht (30-12-2016)

Op 19 januari tekende ik bij uitgeverij Ambo|Anthos het contract voor Voorland, en daarmee was de toon voor het jaar gezet: 2016 zou in het teken staan van mijn boek.
De eerste maanden nog stil. Ik schreef in de witte rust van mijn werkkamer, volledig alleen en ik duldde geen enkele invloed op mijn schrijfproces. Op creatief vlak zette ik mezelf op water en brood. Ik bezocht voor mijn doen weinig musea, lezen deed ik niet en alle inspiratie kanaliseerde ik in de richting van de roman. Ik wilde dat er geen kruisbestuiving kon plaatsvinden, ik wilde dat mijn boek uit mij kwam, en alleen uit mij.
Vanaf maart was de grove tekst van mijn manuscript afgerond en begon de echte samenwerking met de uitgeverij. 
Ik werk niet graag samen, mijn rücksichtslose veeleisendheid en hyperfocus ontmoeten zelden hun gelijken. Ik ben gewend om tegen muren van onbegrip en geïntimideerdheid aan te lopen en ga het liefst alles in een coöperatief verband uit de weg.
Maar het viel wonderwel mee. Aan het einde van de zomer lag er een drukproef die zo goed als schoon was en iedereen leefde nog.
Op papier zag het eruit zoals ik het wilde, maar mentaal was ik nog niet klaar. Mijn hoofd bleef focussen op eventuele losse eindjes. Dwarsverbanden die misschien nog verbetering behoefden bleven zich aan me opdringen, alles in de ongrijpbaarheid van de fantasie.
Op 28 oktober, op het moment dat ik het eerste officiële exemplaar overhandigd kreeg, verdwenen alle twijfels als sneeuw voor de zon. Dit was het en dit zou het altijd zijn. Alle aarzelingen maakten plaats voor een stevig verankerde zelfverzekerdheid: ik had exact geschreven wat ik wilde schrijven. Deze stelligheid legt tot de dag van vandaag een beschermend laagje om mijn ziel.
Een roerige periode volgde. Presentaties, een literaire show voor live publiek, een radio-optreden. Persoonlijke vragen, oordelen, begrip en onbegrip. Maar ook ontelbare lovende woorden en intieme verhalen, daar vertel ik later meer over.
Ik sluit 2016 af met een solide begin van een nieuwe roman, het vervolg op Voorland. Het fundament is gelegd en hoewel de gekozen weg zich alweer opsplitst in duizend kleine paadjes, zie ik aan het einde de horizon en weet ik dat het goed komt.
Ik kijk terug op een fantastisch schrijfjaar, niet altijd gemakkelijk, maar wat goed is, is niet altijd eenvoudig.
Graag wens ik jullie, al mijn lezers hier op www.octaviewolters.nl, op facebook en op twitter, een prachtig 2017.
Dat al jullie dromen, gelijk de mijne, mogen uitkomen.


Joelfeest (27-12-2016)

Onze verre, verre voorouders waren de Germanen. Ze bewoonden grofweg het gebied dat we nu Nederland, Duitsland en Scandinavië noemen. Op 21 december vierden de Germanen de winterzonnewende, het joelfeest. Drie dagen lang stond de zon schijnbaar stil, op haar diepste punt, en op 24 december begonnen de dagen weer met lengen. Dat was het feest van het licht en van de vruchtbaarheid, diep in de aarde roerde zich weer iets, de natuur begon weer tot leven te komen.
De joeltijd duurde van 24 december tot 6 januari, twaalf heilige nachten waarin de aarde in flarden nevel gehuld was, en de mens in een diep contact stond met gene zijde. Dat openbaarde zich vaak in wonderlijke, kleuriijke dromen aan wie de mensen voorspellende krachten toekenden.
Ik vind het een magische gedachte dat er in mijn aderen bloed stroomt dat afgeleid is van het bloed van de Germanen. Dat mijn DNA te herleiden moet zijn tot het DNA van mensen die tweeduizend jaar geleden leefden. Er is niets veranderd in de tijd, diep vanbinnen ben ik gelijk aan mijn voorouders.
Het Germaanse volksgeloof is overschreven door christelijke rituelen. Het feest van licht en vruchtbaarheid werd een pasgeboren kindje in een kribbe, het einde van de heilige nachten werd de komst van drie koningen.
Geloof en aanbidden, zucht naar tradities, keuzes en prioriteiten, de manier van leven, mijn dromen, dat wat ik voel: angsten, verdriet en geluk, het is onwrikbaar in het wezen van de mens verankerd.
Alles is altijd hetzelfde, de mens is gelijk en zal altijd gelijk blijven.
Het stelt me gerust tot in het diepst van mezelf.


Het hermetische woord, het onzichtbare beeld (22-12-2016)

Geen kerst voor mij zonder degelijk Russisch staatsballet, je bent nu eenmaal elite of je bent het niet.
En dus zat ik gisteravond zoals elk jaar in de schouwburg en keek naar de dansers uit Charkov, De Notenkraker. Ik vind klassiek ballet zo mooi; de kostuums, de lichamen, oorspronkelijk en bijna voelbaar. Voeten in soepele leren schoentjes, spieren, de op en neer gaande borstkast van de solist. Maar ook het decor, de dromerige schilderingen op het doek in kleuren die mijn brein niet goed kan thuisbrengen. De choreografie, alles is verfijnd, geslepen, tot in het detail doordacht en vervolmaakt. 
Dit is het, bedacht ik ineens, de zaallichten gedimd, het doek ging weer open na de pauze. Het dof kloppende geluid van spitzen op de bühne, het wit van de tutu, wijduitstaand als een sneeuwvlok. Dit is het verhaal in beeld gebracht.
Toen ik stopte met illustreren was een van de redenen dat ik het gevoel had dat ik meer wilde vertellen dan ik in een tekening kwijt kon. Ik wilde een schilderij of een tekening maken die door zou lopen in de tijd, ik zocht naar de uitwerking, ik schreef een boek. Soms mis ik mijn beeldende werk plotseling enorm, als een steek schiet het door me heen. Dan lijkt het alsof ik uit elkaar barst, dat er zoveel in me zit dat zijn uitweg niet vindt. Dan lijkt het geschreven woord zo hermetisch, versleuteld als een onkraakbare code. Ik weet ineens niet hoe ik het grote plaatje dat ik in me heb moet overdragen, het beeld blijft onzichtbaar, verzonken in mij. Ik voel me tekortschieten en onmachtig. 
Dit is het en het maakt niet uit.
Het doek ging neer en ik klapte in mijn handen tot ze tintelden. Na afloop liep ik aan de achterzijde de schouwburg uit, een grote touringkar met Russisch kenteken stond bij de artiesteningang. Ik hoop te ze te zien, de dansers, zonder maillots en make-up maar in een spijkerbroek en sweater. Misschien zou het me helpen, op de een of andere manier.
Het regende licht, plasjes water onder de lantaarnpalen.
Maar de touringkar bleef leeg.


Trui (16-12-2016)

Ze had al een poosje geen tanden meer, de laatste was deze zomer uitgevallen. Een oud schaapje was het, onze Trui, de vacht om haar neus was grijs geworden, maar ze bleef wonderwel goed op gewicht en ze bokte deze week nog vrolijk door de wei. De laatste dag wilde ze niet eten. Waar ze normaal ongeduldig om me heen drentelde als ik kwam voeren, bleef ze nu buiten de stal staan, en ze keek me een beetje vreemd aan, haar barnstenen ogen stonden wat glazig. 
Misschien was ze al onderweg.
Tien jaar geleden kwam ze bij ons, ik weet nog hoe ik haar de wei in droeg. Tien jaar kwam ik iedere dag bij haar, snuffelde ze voorzichtig aan mijn handen als ik op het bankje in de wei zat, kwam ze bij me als ik het gras harkte. Tien jaar lang vierden we in mei het schaapscheerfeest met de klassen van onze kinderen, dan zat ze braaf tussen mijn benen als ik haar knipte, het plukje kroeshaar boven op haar kop liet ik altijd staan.
Gisteren lag ze ineens dood, middenin de wei. Ik zag het vanaf het poortje en wist het meteen. 
Dit was het dan.
Ik legde huilend een doek over haar heen, rook haar vacht, de wol, bruin, zwart, in alle schakeringen gekleurd door weer en wind.
Het mooiste schaap dat ik ooit zag.

 


Pagina 48 van 52


Schrijver, beeldend kunstenaar. Lino- en houtsnede, illustratie.

VOORLAND (Ambo|Anthos, 2016)
SLOT (Gloude, 2020)
HET LIED VAN DE SPREEUW (Ploegsma, 2021)

Published author and linocut printmaker from The Netherlands.

CURRENT EXHIBITIONS:
* LITERATUURMUSEUM, DEN HAAG
* TRAVELING EXHIBITION (OBA AMSTERDAM, BIBLIOTHEEK NEUDE UTRECHT ETC)

UPCOMING EXHIBITION:
FEBRUARY 24TH GALLERY UNTITLED, ROTTERDAM

//Vragen? Je kunt me mailen op octaviewolters@gmail.com//

DE WEBSHOP IS GESLOTEN TOT 24 FEBRUARI
MEER INFO VIA octaviewolters.nl/webshop

www.twitter.com/octaview
www.facebook.com/octaviewolters

© Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters.
Algemene voorwaarden     Verzenden en levering