/Verhalen/
/Webshop/
/Dossier Voorland/
/Vlogs/
/Faq/
/Contact/
/Account/
/Winkelmandje/

Goethe en de tendens van het gemak (30-01-2017)

Ze is twaalf, mijn oudste dochter, en dus moet er een middelbare school gekozen worden. Lange tijd leefden we in de veronderstelling dat de school om de hoek prima was, maar er kwam iets tussendoor. Een eigen mening. En dus begeven we ons in de chaos van de open dagen.
Zo bezochten we afgelopen weekend twee scholen. Op de eerste school waren er proeflessen die hoge ogen scoorden, de tweede school was kleiner en in een prachtig gebouw. De eerste school heeft waarschijnlijk een loting, de tweede is slechter bereikbaar. In hoeverre laat je een keuze over aan een twaalfjarige die nog iedere dag over haar eigen schoenen struikelt omdat ze haar veters vergeet te strikken?
Het werd, kortom, tijd dat ik me ermee bemoeide. Ik bladerde in wat schriften en ondervroeg leraren. Een roodaangelopen leraar Duits beantwoordde mijn vragen. Het leek de goede kant op te gaan, tot ik over de klassiekers begon. Of ze Goethe behandelden, bijvoorbeeld. 
'Nou nee, mevrouw, Goethe is wel erg moeilijk.'
Ik trok een snobistisch gezicht en zette een mentale streep door de school.
Wat is dat toch voor een tendens, dat wanneer iets moeilijk is, het maar afgeschaft wordt? Is de basis van het leren niet dat je het moeilijke leert te overwinnen? Dat je ontdekt dat als je doorzet, er dan een wereld vol kennis én schoonheid schuilgaat achter de barrière van het harde werk? Kweken we zo geen luie, apathische mensen die opgeven zodra ze iets moeten doen dat buiten hun comfortzone ligt?
Natuurlijk is Goethe moeilijk. Maar ook prachtig en verrijkend. Een schitterende wereld die altijd verborgen blijft als je stopt op het moment dat je denkt dat je het niet kan. Of erger: als er vóór je gedacht wordt dat je het niet kan.
Als je alles wat moeilijk is weghaalt, wordt de wereld plat, en de mens erbij. 
Hoe dan ook. De keuze is nog niet gemaakt, er zijn nog een paar open dagen te gaan. Ik hoop op een mooie verrassing aan het einde van de netelige zoektocht.


Sjors, de imaginaire parkiet (26-01-2017)

Ik dagdroom de laatste tijd vaak dat ik een vogeltje heb.
Een parkietje, op mijn werkkamer. Hij mag lekker de hele dag los rondvliegen en als ik zit te typen komt hij op het toetsenbord zitten, zijn kopje schuin alsof hij wil zeggen: wat maak je toch een drukte, baasje. Af en toe zit hij op mijn schouder en bijt hij in mijn oorlel met zijn kleine, kromme snaveltje.
Laatst sprak ik met iemand over de eeuwige strijd tussen het beeldende en het schrijven. Soms lijkt het wel alsof ik ooit eens doorkliefd ben door een vlijmscherp mes, en er toen twee kanten zijn onstaan: de visuele kant en de verbale kant. Het zijn twee aparte organen geworden die zich onafhankelijk van elkaar hebben ontwikkeld, en waartussen maar moeizaam -of eigenlijk geen- connectie plaatsvindt. Als ik schrijf wil ik beelden maken en als ik teken of schilder, schrijf ik ondertussen mentaal. Soms zou ik willen dat ik het tegelijkertijd kon doen, in één en dezelfde handeling. 
Ik weet trouwens al hoe ik hem ga noemen, de parkiet: Sjors. Zo heette het parkietje dat ik vroeger had ook, dat lijkt me lekker vertrouwd. 
Sjors komt er nooit echt hoor, dat gefladder, ik moet er niet aan denken. Soms is het leuker om over iets na te denken dan om het daadwerkelijk te hebben.


De witte herberg in het bos (11-01-2017)

Je moet weten dat hij er ligt, de kleine witte herberg in het bos.
Vlak bij de Duitse grens, het is een beetje een uithoek, aan de rand van het land. Als je het naastgelegen zandpad inloopt, kom je bij de grafheuvels, bij de restanten van een grote Romeinse weg en bij Grietjens Gericht. Hier stond in vroeger tijden de galg. De galg stond op een van de grafheuvels als extra straf voor de misdadiger die werd verhangen, het moest er spoken, al die heidense zielen moesten er nog altijd ronddolen. Geen fijn vooruitzicht voor het hiernamaals.
In 1651 werd de dienstmeid Grietje onthoofd en haar lichaam werd vastgezet op een paal bij de galg. Ze was door een knecht verkracht en had op de pijnbank bekend dat ze haar pasgeboren kind door verstikking om het leven had gebracht.
Ja, zo ging dat in die dagen.
Gelukkig zijn de tijden veranderd en leven we nu in een heel beschaafde wereld. 
Zo mogen de mensen uit de omtrek graag op luie zondagen verpozen bij de kleine witte herberg. En ach, het is niet chic of trendy daar. Het is meer een woonkamertje. Op de vloer liggen ruwe houten planken, vanaf de muren kijkt opgezet wild je aan. Er zijn lange tafels waar iedereen gewoon aanschuift. Als je de herberg binnenloopt heb je altijd het gevoel dat er een hele familie zit, dat iedereen elkaar kent en dat jij de nieuweling bent. Maar zodra je zit, hoor je erbij.
Vanaf dat moment is het moeilijk om weer weg te gaan.
Ik denk altijd dat het het verleden is, dat zo trekt.


Hier ist voor de autist (09-01-2017)

Als ik slaap, is het taalgebied in mijn hoofd altijd erg actief.
Zo was er een nacht waarin ik droomde dat er een nieuwe spellingswet was aangenomen. De belangrijkste wijziging was de nieuwe spelling van het woord Hartstikke; dat werd nu Harske. De commissie had daartoe besloten vanwege de verregaande fonologische inburgering van het woord Harske. 
Badend in het zweet werd ik wakker.
Afgelopen week had ik een mooie droom. Er was een nieuw soort winkel geopend, een supermarkt, deze was speciaal voor autistische mensen. Boven de deur stond een groot bord met de naam van de zaak: HIER IST VOOR DE AUTIST. Ik herinner me dat ik in mijn slaap besloot dat ik de bedenker van de leus een compliment moest geven, ik had het zelf niet beter kunnen verzinnen.
Verder was ik erg verheugd over het concept van de nieuwe winkel. In HIER IST VOOR DE AUTIST veranderde nooit iets. Altijd hetzelfde vriendelijke winkelmeisje bij de broodafdeling en het assortiment bleef voor altijd ongewijzigd. Leek me heerlijk rustgevend.
Het is wachten tot iemand het idee oppikt, wat mij betreft.


Houd de dief (07-01-2017)

Via twitter kreeg ik een berichtje.
'Ik sta hier in de boekwinkel om Voorland te kopen maar het is kwijt. Ze denken dat het gestolen is.'
Nou zeg. 
Wie steelt er nou een boek? Wie steelt er nou mijn boek?
Ik kreeg een visioen van een slinkse gauwdief die met een grote stapel Voorlands de winkel uitrende. (Op de hoek van de straat stond een veldwachter met een grote gummiknuppel, hij vatte de crimineel in de kraag en sprak hem vermanend toe, alles kwam goed. Mijn visioenen zijn doorgaans erg optimistisch.)
Het voorval riep nogal wat vragen bij me op.
Is het een slecht teken dat je boek gestolen wordt of juist een heel goed? Heeft de dief speciaal mijn boek uitgekozen om te stelen of maakte het hem niet uit? Stel dat hij speciaal mijn boek stal, was er dan misschien iets heel treurigs aan de hand? Hij wilde zo graag Voorland lezen, maar hij was al maanden zonder werk, geld om te deugdzaam eten had hij zelfs niet. Alle dagen droge macaroni. De hunkering naar literatuur werd te sterk. In de winkel liet hij zijn vinger over de glanzende omslag glijden. Ten einde raad stopte hij het snel onder zijn jas. Hij kon niet anders!
Tja.
Zo iemand moet je niet straffen, vind ik. Integendeel. Honger naar literatuur moet juist beloond worden. 
Maar goed.
Misschien was de dief wel gewoon een kleptomaan.
Nog nooit van Voorland gehoord, bij thuiskomst ging het meteen in de oud papierbak.
Dat kan natuurlijk ook.


Pagina 47 van 52


Schrijver, beeldend kunstenaar. Lino- en houtsnede, illustratie.

VOORLAND (Ambo|Anthos, 2016)
SLOT (Gloude, 2020)
HET LIED VAN DE SPREEUW (Ploegsma, 2021)

Published author and linocut printmaker from The Netherlands.

CURRENT EXHIBITIONS:
* LITERATUURMUSEUM, DEN HAAG
* TRAVELING EXHIBITION (OBA AMSTERDAM, BIBLIOTHEEK NEUDE UTRECHT ETC)

UPCOMING EXHIBITION:
FEBRUARY 24TH GALLERY UNTITLED, ROTTERDAM

//Vragen? Je kunt me mailen op octaviewolters@gmail.com//

DE WEBSHOP IS GESLOTEN TOT 24 FEBRUARI
MEER INFO VIA octaviewolters.nl/webshop

www.twitter.com/octaview
www.facebook.com/octaviewolters

© Alle content, in woord, beeld en concept is van Octavie Wolters.
Algemene voorwaarden     Verzenden en levering